หลังจากอธิบายกฎเสร็จ เสิ่นสุยก็เริ่มจัดสรรของอย่างเป็นทางการ
"ของที่ได้จากสนามรบด้านหน้าเป็นของฉัน ของจากสนามรบด้านหลังพวกนายห้าคนแบ่งกันคนละส่วน การจัดสรรครั้งนี้ยึดตามมาตรฐานนี้ ไม่มีใครว่าไร้ใช่ไหม?"
ทุกคนพยักหน้า ไม่มีใครคัดค้าน
สนามรบด้านหน้าไม่ต้องพูดถึง มันเป็นการโชว์เดี่ยวของเสิ่นสุย
ส่วนสนามรบด้านหลัง มองจากผิวเผิน หลินอวี่มีส่วนร่วมมากที่สุด
ในกลุ่มพวกอันธพาลที่อยู่ด้านหลัง มีผู้วิเศษอยู่แค่สามคน ในจำนวนนั้นสองคนตายเพราะฝีมือหลินอวี่โดยตรง
พวกอันธพาลที่เหลืออีกกว่ายี่สิบคน ล้วนตายด้วยน้ำมือหลินอวี่คนเดียวทั้งหมด
แต่...
นี่ก็เกี่ยวกับความยุติธรรมโดยสิ้นเชิงอีกครั้ง
จากมุมมองของความยุติธรรม หลินอวี่มีสิทธิ์ที่จะได้ของไปครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำ
แต่...
ถ้าสลับตำแหน่งกันล่ะ?
ให้จ้ายกวังหรือผมทองยืนในตำแหน่งของหลินอวี่ พวกเขาก็สามารถทำทุกอย่างที่หลินอวี่ทำได้เหมือนกัน
แต่ถ้าให้หลินอวี่อยู่คนเดียวจัดการกับเถี่ยชิว หรือเจ้าเจ้า...
หลินอวี่รับมือไม่ไหวแน่นอน
ดังนั้น...
การแบ่งเท่า ๆ กันจึงสมเหตุสมผล
เมื่อกำหนดมาตรฐานของส่วนร่วมได้แล้ว เรื่องต่อจากนี้ก็ง่ายขึ้นมาก
อาหาร ของอุปโภคบริโภค เสื้อผ้าอะไรพวกนี้ แบ่งเท่า ๆ กันเลย
ห้าคน คนละสองส่วน
ระหว่างนั้นยังสามารถแลกเปลี่ยนกันเองได้
เช่น เฉิงเยว่หนิงอยากได้อาหารมากกว่า เย่ชิงอยากได้เสื้อผ้าอีกสองตัว พวกเธอก็สามารถแลกเปลี่ยนกันเองได้ เพื่อให้แน่ใจว่าทุกคนจะได้ของที่ต้องการ
ชั่วพริบตา
ของพื้นฐานก็จัดสรรเสร็จ
หลินอวี่ได้ขนมปังสามก้อน แอปเปิลสองลูก เสื้อผ้าหนึ่งตัว กางเกงหนึ่งตัว ผ้าพันแผลหนึ่งม้วน