ผมทองยืนอยู่ข้าง ๆ หัวเราะด่าทอขึ้นมา
"เว่ย! เอาฉันไปเป็นโล่ อีกทั้งยังกล้าดีอีก!"
ผมทองไม่ใช่คนโง่ ย่อมมองออกว่าหลินอวี่จงใจใช้ชื่อเสียงของเขาเป็นโล่
แต่เขาไม่สนใจ
ในแง่หนึ่งก็เพราะ หลินอวี่เคยให้เกียรติเขา เขาก็ไม่อาจหักหน้า อีกทั้งยังทำให้เขามีหน้ามีตาโดยไม่มีเหตุผล
อีกแง่หนึ่งก็เพราะ เขาเองก็ชื่นชอบความรู้สึกแบบนี้!
ความรู้สึกที่ถูกทุกคนหวาดกลัวและเคารพนับถือ มันโคตรจะสุขใจ!
เป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสได้ก่อนวันสิ้นโลก!
เสิ่นสุยสายตามองไปที่หลินอวี่อยู่นานหลายวินาที ก่อนจะส่ายหน้าอย่างเย็นชา
น่าเสียดาย...
หากหลินอวี่เป็นผู้วิเศษ
เขาอาจจะยอมให้หลินอวี่เป็นผู้ช่วยคนสำคัญของเขา
ฝีมือและจิตใจของหลินอวี่ เหนือกว่าผู้คนในทีมรถเกือบเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์
แต่...
เขาไม่ใช่ผู้วิเศษ
เพียงแค่จุดนี้ เขาก็ไม่มีวันได้เข้าสู่วงในของทีม
ผู้วิเศษ คือใบผ่านประตู
เสิ่นสุยก้าวขึ้นไปข้างหน้า มาอยู่ด้านหน้าผู้รอดชีวิตสิบเก้าคนที่มือถูกตัด หลังแว่นตาสะท้อนความเย็นชา น้ำเสียงสงบและเอ่ยขึ้น
"ตามกฎของทีม หนึ่งในสามของพาหนะที่พวกคุณได้รับในครั้งนี้เป็นของทีม พวกคุณมีเพียงสิทธิ์ควบคุม ไม่มีสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ หากทีมต้องการใช้พาหนะของคุณ พวกคุณต้องปฏิบัติตามอย่างไม่มีเงื่อนไข ไม่มีใครเห็นด้วยใช่ไหม?"
เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของผู้รอดชีวิตสิบเก้าคนที่มือถูกตัดก็มืดมนลงอย่างมาก
พวกเขาเสียมือไปข้างหนึ่งเพื่อแลกพาหนะ แต่กลับไม่มีสิทธิ์ความเป็นเจ้าของด้วยซ้ำ
นี่มันไม่ใช่การขโมยโดยเปิดเผยหรือ!
แต่...
พวกเขามีสิทธิ์เลือกหรือ?
พวกเขาไม่มี
ทั้งสิบเก้าคนได้แต่กัดฟันพยักหน้า