จงจง: “โจทย์ข้อนี้คือ — ฟักทอง แตงกวา แตงโม!”
ซือซือตกใจมาก: “ผัดอาหารก็เอาแตงโมมาผัดได้ด้วยเหรอ?”
อัลมอนด์รีบย่อตัวลงข้างตะกร้าผักเพื่อเลือกผัก พอเห็นแตงโมลูกเล็กที่เขี่ยออกมา มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาคว้าแตงโมไปก่อน
ร่วนเวยถือแตงโมแกว่งไปมา: “ขอบคุณนะ อัลมอนด์ ที่ช่วยหาแตงโมให้ฉัน”
ซือซือพิงอุปกรณ์ทำอาหาร หัวเราะจนแทบหยุดไม่อยู่ ขำที่อัลมอนด์ทำให้คนอื่นฟรี ๆ
ร่วนเวยเดินไปแย่งส้อมกับอุปกรณ์ทำอาหารของซือซือมา รอยยิ้มของซือซือหายวับไปทันที
“ฮ่าฮ่าฮ่า!” คราวนี้อัลมอนด์หัวเราะเธอกลับ: “ยังจะมาว่าฉันอีกเหรอ ส้อมก็ไม่มีแล้ว จะผัดยังไงล่ะ?”
จงจงตะโกนลั่น: “มีใครมาจัดการโจรคนนี้หน่อยไหม!”
โจรเวยเดินเอื่อยเฉื่อยไปทั่วห้องไลฟ์สด
เมื่อเทียบกับการดับไฟแล้ว ทุกคนสนใจจุดไฟมากกว่า ผลก็คือมีคนส่งเปลวไฟมังกรมาเพิ่มอีก
โฮสต์ที่อยู่ข้างเวทีก็วิ่งขึ้นมาแย่งของอัลมอนด์ด้วย
อันอันเตือน: “ครัวไฟไหม้แล้ว!”
โกโก้รีบลากผ้าแดงวิ่งพรวดออกมา: “ไฟมาแล้ว ไฟมาแล้ว ไฟมาแล้ว!”
ฉากหลังเปิดเพลงเบา ๆ อยู่แค่นิดเดียว แถมในงานยังมีไมโครโฟนเต็มไปหมด เสียงทั้งหมดเลยถูกบันทึกเข้าไป
คอมเมนต์ในไลฟ์สดหัวเราะกันจนบ้าไปแล้ว
จงจง: “ตอนนี้มีเปลวไฟมังกรทั้งหมดสิบห้าลูก ต้องใช้แตงโมแช่แข็งหนึ่งร้อยห้าสิบลูกถึงจะดับไฟได้ กรุณาส่งให้โฮสต์ที่ชอบ”
ร่วนเวยหยิบส้อมยักษ์มาจิ้มซือซือสองสามที ซือซือแกล้งทำเป็นถูกรังแก ร้องไห้กระซิก: “จะปล่อยให้เธอรังแกฉันแบบนี้เหรอ มีใครส่งน้ำตกใต้แสงจันทร์มาช่วยฉันบ้างไหม!”
ร้องไห้ไปได้ครึ่งทาง เธอก็กะพริบตาข้างเดียวเป็นสัญญาณให้ร่วนเวยจิ้มแรงขึ้นอีกหน่อย