ตอนร่วนเวยตื่นขึ้นมา รอบกายมืดสนิท มองอะไรไม่เห็นเลย ข้างหูก็เงียบกริบ มีเพียงเสียงหายใจของตัวเอง
เธอใช้ฝ่ามือยันหน้าผาก พลิกตัวนอนหงายอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงเปิดหน้าจอโทรศัพท์ดู
เวลาบนหน้าจอแสดงสิบโมงครึ่ง
พอเห็นเวลา เธอก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง ลุกพรวดขึ้นมาทันที ปลดล็อกโทรศัพท์ด้วยลายนิ้วมือ พอแน่ใจว่าเป็นสิบโมงครึ่งจริง ๆ หัวใจก็เต้นกระหน่ำ
ความกระวนกระวายและความไม่สบายใจถาโถมเข้ามาในใจ
เธอปิดเสียงโทรศัพท์จนไม่ได้รับสายจากอันอันหรือเปล่า หรือเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงนอนยาวขนาดนี้
เธอเปิดวีแชตด้วยมือสั่น ๆ ข้อความจากคนอื่นมีเป็นกอง แต่ที่สำคัญที่สุดคือฝ่ายปฏิบัติการกับพิธีกรกลับไม่มีใครส่งข้อความมาหาเธอเลย
ในหัวมีข้อสันนิษฐานผุดขึ้นมาเป็นร้อย หรือเธอจะถูกคัดออกไปแล้ว เพราะไม่ได้อยู่ที่หน้างาน
เธอกดไอคอนยินฝูอยู่หลายครั้งอย่างประหม่า กว่าจะเข้าไปถึงหน้าแอป จากนั้นก็หาแอ็กเคานต์หลักของอาร์คิว แล้วกดเข้าไปด้วยมือที่สั่นเทา
ตอนนี้กำลังแข่งรอบสี่คนคัดหนึ่งคน
เธอเปิดกระดานอันดับสมาชิกทีมที่มุมซ้ายบน ไอดี 1เวยปรากฏอยู่บนอันดับหนึ่งอย่างมั่นคง
เธอกดเข้าไปดูอันดับส่วนบุคคลด้วยความสงสัย
อันดับหนึ่ง: พี่ความสุข 7,200,000 คะแนน
อันดับสอง: ปลาหมึกยักษ์ 660,066 คะแนน
อันดับสาม: พระแม่สื่อจี 600,000 คะแนน
อันดับสี่: ในหนังสือมีเรือนทองคำ 416,650 คะแนน
……
เธอหลับตาแล้วลืมขึ้นมาใหม่ ทำแบบนั้นซ้ำหลายครั้ง ตัวเลขบนกระดานก็ยังเหมือนเดิม ความรู้สึกแปลกประหลาดที่อธิบายไม่ถูกค่อย ๆ แผ่ซ่านขึ้นมา
พี่ความสุขเติมโหวตให้เธอไม่หยุด เพื่อให้เธอได้นอนต่ออีกสักหน่อย
เธอลงจากเตียง สวมเสื้อคลุมหนา สะพายกระเป๋าเป้แล้วรีบมุ่งหน้าไปบริษัท
เธอไม่ลืมส่งข้อความไปบอกคนที่อยู่อันดับหนึ่งของตัวเอง
【1เวย: ฉันตื่นแล้ว นอนเลยเวลาไปนิดหน่อย】
【1เวย: โทษอันอันที่ไม่ปลุก แล้วก็โทษฉันเองที่ไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุก】
【พี่ความสุข: ใครบอกว่านอนเลยเวลา เวลากำลังพอดีเลย】
ความกังวลและความตึงเครียดในใจพลันคลายลง
ร่วนเวยดึงเส้นผมมาปิดตา
เธอยังป่วยอยู่ อารมณ์ที่เปราะบางจึงถูกขยายให้ใหญ่ขึ้นหลายเท่า
【1เวย: ขอบคุณที่ดีกับฉันขนาดนี้】