จงจงกับอันอันกล่าวขอบคุณของขวัญกันยกใหญ่ แล้วมองหน้ากันก่อนตะโกนพร้อมกันว่า “ยินดีต้อนรับพี่ความสุข—ความรักของพวกเรา ผู้ใหญ่ของบ้านนี้มาแล้ว!”
ไม่รู้ว่าไปซ้อมบทกันไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่
ลูกหมาตัวหนึ่งพาลูกหมาอีกตัวมาด้วย
ร่วนเวยดูไม่ไหว ปิดตาแล้วหัวเราะไม่หยุด
หัวเราะจนพอแล้วเธอถึงเด้งตัวลุกขึ้น ทำรูปหัวใจขอบคุณอันใหญ่ยักษ์ให้พี่ความสุข
วันนี้เธอใส่รองเท้าพื้นเรียบ เลยดูมีชีวิตชีวาและชอบขยับตัวเป็นพิเศษ
เท้าไม่เจ็บ เธอก็เดินไปเดินมาในห้องไลฟ์ตลอด
【น่าวเนอ: ว้าว แอบดูอยู่ตลอดเลยเหรอ】
【พี่ความสุข: เปล่า เพิ่งมาได้แป๊บเดียว】
อันอันอธิบายว่า “พี่น่าวน่าวคะ ปกติพี่ความสุขจะมาเฉพาะตอนเวยเวยออกโชว์ค่ะ”
【น่าวเนอ: งั้นฉันต้องแข็งข้อสักหน่อยไหม】
【ต้องแข็งข้อให้สุดไปเลย】
【พี่น่าวน่าวจะส่งของขวัญแค่ไหนก็ได้ตามสบาย】
【พี่มีความสุขก็พอ】
【ชาลเลนจ์บุกสำนักไปชนกำแพงเข้าแล้ว ฮ่าๆๆ】
จงจงอมลูกอมแก้เจ็บคออีกเม็ด “พี่น่าวน่าวอยากแข็งข้อไหมครับ?”
【น่าวเนอ: ถ้าฉันแข็งข้อ พี่ความสุขจะยังลงของขวัญไหม】
ถ้าเขาไม่ลงของขวัญ เธอแข็งข้อไปก็มีประโยชน์ แต่ถ้าเขายังลงอยู่แล้วจะแข็งข้อไปทำไม
【พี่ความสุข: คุณว่าไงล่ะ】
จงจงสวมบทเชอร์ล็อกวิเคราะห์ว่า “ผมคิดว่าพี่ความสุขหมายถึง ดูว่าคุณจะแข็งข้อหรือเปล่า ถ้าคุณแข็งข้อ เขาก็จะแข็งข้อนิด ๆ หน่อย ๆ เหมือนกันครับ”
ระหว่างที่กำลังถกกันว่าใครจะแข็งข้อหรือไม่ เวลานับถอยหลังก็หมดลง
ร่วนเวยคว้าชัยชนะไปได้
【น่าวเนอ: [กำลังคิด]】
อันอันถามว่า “เพราะคนที่มาชาลเลนจ์มีโอกาสฟื้นคืนได้สามครั้ง จิวจิวจะเลือกฟื้นคืนไหมคะ?”
คนเดียวมาชาลเลนจ์ทั้งกลุ่ม เดิมทีก็ยากอยู่แล้ว กติกาฟื้นคืนมีไว้ป้องกันไม่ให้ถูกแอบตีป้อมจนไม่สามารถชาลเลนจ์ต่อได้
จิวจิวจื่อมองคอมเมนต์ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ช่วยถามพี่น่าวน่าวให้หน่อยว่าอยากให้ฉันเล่นต่อ หรือให้ลงไปพักสักแป๊บ”
เธอเองก็ไม่รู้ว่าควรลงจากเวทีหรือเปล่า ถ้าพี่น่าวน่าวไม่มา เธอก็คงเลือกฟื้นคืนไปเลย แต่ตอนนี้เจ้าตัวอยู่ที่นี่ ถ้าฟื้นคืนทันทีคงดูเหมือนมีพี่ใหญ่คอยลงของขวัญให้
อันอันถ่ายทอดคำพูดนี้เข้าไปในห้องไลฟ์
【น่าวเนอ: ฟื้นคืนเลย คลิกเดียวจบ】