เลยสิบโมงมานิดหน่อย สาวน้อยที่กำลังคลั่งไคล้การร้อยลูกปักก็เปิดไลฟ์
เธอมัดผมไว้ด้านหลัง ก้มหน้าคุยกับอันอันเพื่อยืนยันเวลา
ได้ยินมาว่าเวลา PK ของไลฟ์เดี่ยวมีค่ามาก
เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝันที่ทำให้เปิดไลฟ์ไม่ได้หรือต่อไมค์ไม่ติด จนเสียเวลา PK ของคนอื่น เธอจึงเปิดไลฟ์ล่วงหน้า
คุยกันอยู่พักหนึ่ง เธอก็เงยหน้ามองส่วนคอมเมนต์ในห้องไลฟ์
“ทำไมฉันรู้สึกว่าทุกครั้งที่เข้ามาออนไลน์ พวกคุณจะถามตลอดว่ากินข้าวหรือยัง?” ร่วนเวยเอนตัวเข้าใกล้กล้องด้วยสีหน้างุนงง “ฉันดูเหมือนเด็กผู้หญิงที่ไม่ชอบกินข้าวขนาดนั้นเลยเหรอ? กินแล้วค่ะ”
“แต่มีวีไอวีคอยเป็นห่วง ฉันก็มีความสุขมากค่ะ”
“เคสมือถือซูซูเป็นคนส่งให้ค่ะ สวยไหมคะ” เธอพลิกมือถือให้ทุกคนดู สายลูกปัดสีเขียวแกว่งไกวอยู่กลางอากาศ “เป็นแบบคู่กันด้วยนะคะ!”
“พูดจริง ๆ ต้องเป็นอัจฉริยะเท่านั้นถึงจะคิดชื่อแฟนคลับอย่างวีไอวีออก ตอนที่แอปเปิ้ลหมีในทีมแอดมินบอกฉันว่าวีไอวีหมายถึงรักเวยเพียงหนึ่งเดียว ฉันตกใจมาก แล้วก็ชอบมากด้วยค่ะ!”
“แปลว่าพวกคุณชอบฉันคนเดียว ความรู้สึกแบบนี้ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลย คิดว่าคงจดจำวีไอวีไปตลอดชีวิตค่ะ”
เธอคุยอยู่พักใหญ่ ก็มีคำเชิญเชื่อมต่อสายเด้งขึ้นมา
เธอตรวจสอบชื่อผู้ใช้กับจำนวนแฟนคลับอย่างรอบคอบก่อนถึงกดรับสาย
ผู้หญิงผมสั้นคนหนึ่งปรากฏขึ้นบนอีกครึ่งจอ ทันทีที่เห็นอีกฝ่าย ร่วนเวยก็ยกสองมือขึ้นทักทาย “อีเยว่ สวัสดีค่ะ สวัสดี!”
“สวัสดีจ้ะ อีเวย” เมื่อเทียบกับท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ ของเธอ อีเยว่ดูคุ้นชินกับจังหวะของไลฟ์เดี่ยวมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด “เดี๋ยวฉันชวนมาอีกสองคน”