สามพันภพ แดนสถิตเทพ
นอกวิหารเทพ เหล่าเทพผู้ได้รับตำแหน่งเทพยืนนิ่งราวกับรูปสลัก เฝ้ารอเทพผู้เป็นนายเรียกหาอย่างเงียบงัน
นับตั้งแต่เทพผู้เป็นนายกลับคืนมา ก็ได้วางกฎข้อหนึ่งไว้ว่า ทุกสิบปีเหล่าเทพต้องกลับมายังแดนสถิตเทพ เพื่อรายงานรายละเอียดเรื่องราวที่จัดการในสามพันภพตลอดสิบปีที่ผ่านมาให้เทพผู้เป็นนายทราบ
เหล่าเทพผู้ได้รับตำแหน่งที่ยืนอยู่นอกวิหารเทพ ได้แก่ หรงซั่ว พวกสหายเฟิงอวิ๋น ตี้เนียน เหลียงกวนเหริน เล่อซา กวงหมิง หงไหว เฟิงเหวิน หยางสือ และคนอื่น ๆ
“ท่านมารเทพ เทพผู้เป็นนายเชิญท่าน” ผู้มาส่งข่าวคือเกลียวใหญ่ เขาเดินมาหาตี้เนียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแล้วกล่าวขึ้น
ตี้เนียนได้ยินดังนั้นก็ยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้า
จากนั้นเขาก็ตามเกลียวใหญ่เข้าไปในวิหารเทพ
ส่วนด้านนอกวิหารเทพ ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงอึกทึก ต่างยืนรออย่างเงียบงัน
เมื่อเวลาผ่านไป ในที่สุดเล่อซาผู้ช่างพูดก็อดรนทนไม่ไหว เขาเริ่มบทสนทนาอย่างเงียบ ๆ จากนั้นก็ลดเสียงลง พูดคุยกับคนข้างกายอย่างระมัดระวัง
คนที่ยืนอยู่ข้างกายเขาก็คือเหลียงกวนเหริน
เล่อซาถามเสียงเบาว่า “เจ้าเคยอ่านนิยายเรื่อง ปฐพีรักในป่าเมเปิล ที่กำลังโด่งดังไปทั่วแดนเทพอยู่ช่วงนี้หรือไม่?”
เหลียงกวนเหรินได้ยินแล้วก็ส่ายหน้า ตอบว่า “ข้าเคยได้ยินมาบ้าง แต่ยังหาเวลาอ่านไม่ได้เลย”
เล่อซากล่าวว่า “หลังรายงานเรื่องราวเสร็จแล้ว เจ้าต้องไปอ่านให้ได้นะ ดีมากจริง ๆ นิยายเรื่องนี้สนุกเป็นพิเศษ เล่าเรื่องราวความรักอันโรแมนติกของตัวเอกทั้งสองที่บังเอิญพบกันในป่าใบเมเปิล จากนั้นก็ทำความรู้จัก เข้าใจและรักกัน”
“ป่าใบเมเปิลหรือ?” ตอนนั้นเอง ม่อจิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หูไวได้ยินคำสำคัญนี้เข้า จึงอดหันมามองไม่ได้