ที่ศูนย์รถยนต์แทงค์ เจียงเฮ่ายืนจ้องรถรุ่นสี่ร้อยสีดำคันหนึ่งอยู่
เขาโทรมาถามก่อนแล้ว พอแน่ใจว่ามีรถพร้อมส่งถึงได้มา
ไม่ว่าตอนนี้จะมีทรัพย์สินมากแค่ไหน พอคิดว่านี่อาจเป็นรถคันแรกในชีวิต ใจก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้
ความรู้สึกไม่เหมือนตอนรับรางวัลก่อนหน้านี้ ตอนนั้นเขายังรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง แต่ตอนนี้มีแต่ความตื่นเต้นล้วน ๆ
พนักงานขายเป็นหนุ่มหล่อ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสแล็กสีดำ แถมยังต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
“พี่น่าจะศึกษารถคันนี้มาแล้วนะครับ ใช้โครงสร้างไฮโฟร์ที ถ้าพี่ใช้ขับไปทำงาน ปกติโหมดไฟฟ้าล้วนก็เพียงพอแล้ว รถคันนี้ตอบโจทย์การใช้งานทั่วไปของพี่ได้ แถมยังเติมเต็มฝันอยากลุยทางวิบากได้ด้วย...”
เจียงเฮ่าห้ามความกระตือรือร้นของอีกฝ่ายไว้ “ขอลองสัมผัสเองก่อน”
พูดกันตามตรง รถคันนี้ราคาไม่แพง แต่สมรรถนะดีจริง ๆ รูปลักษณ์ภายนอกก็ดูดุดันน่าเกรงขาม
เจียงเฮ่าเปิดประตูแล้วนั่งลงตรงตำแหน่งคนขับลองดู เบาะหนังแท้นัปปาสีดำสนิทนุ่มมาก พนักพิงรองรับแผ่นหลังได้ดี นั่งสบายสุด ๆ
แผงควบคุมกลางรุ่นใหม่ออกแบบมาอย่างเหมาะสม คำนึงถึงการขับขี่ออฟโรดและการเดินทางข้ามพื้นที่เป็นอย่างดี ปุ่มปรับโหมดการขับขี่กับปุ่มล็อกเฟืองท้ายอยู่ใกล้มือ
พวงมาลัยจับถนัดมือสุด ๆ พอจับแล้วทัศนวิสัยจากในรถก็ตรงกับที่เขาต้องการ
สรุปสั้น ๆ ได้คำเดียวว่า เหมาะ!
จริง ๆ แล้วเจียงเฮ่าไม่เคยขับรถดี ๆ มาก่อน รถคันนี้ก็เป็นรถในฝันตั้งแต่ตอนที่เขายังยากจน
มองยังไงก็เหมาะไปหมดอยู่แล้ว
ตอนนี้มีเงินพอแล้ว เจียงเฮ่าก็ไม่ได้คิดจะซื้อรถหรูสักคัน
พูดง่าย ๆ คือเขายังไปไม่ถึงระดับนั้น
ครอบครัวของเขาถือว่ามีฐานะพอใช้ในชนบท แต่ก็แค่เมื่อเทียบกับชาวบ้านในชนบทด้วยกันเท่านั้น ความจริงแล้วพวกเขายังอยู่ในระดับล่างสุดของสังคม
พอรวยขึ้นมาอย่างกะทันหัน มุมมองของเขาก็ยังอยู่ในกรอบสังคมเดิม อย่างไรเสียตอนนี้เจียงเฮ่าเพิ่งอายุ 27 ปี ทั้งความรู้และประสบการณ์ยังจำกัดอยู่แค่นั้น
เมื่อ 10 วันก่อน รถคันนี้คือที่สุดในฝันของเขาแล้ว
ตอนนี้มือจับพวงมาลัยของรถในฝันอยู่ เจียงเฮ่าถึงกับรู้สึกเหมือนกำลังกุมชะตาชีวิตไว้
หนุ่มพนักงานขายรีบแนะนำต่ออย่างเหมาะจังหวะ “มีทั้งระบบอุ่นเบาะ ระบายอากาศ นวดเบาะ แล้วก็หลังคาซันรูฟแบบพาโนรามา ลำโพง 14 ตัว ระบบขับขี่อัจฉริยะระดับแอลทรีด้วยครับพี่ ถ้าสนใจลองขับดูก่อนได้นะครับ”
เจียงเฮ่าพยักหน้า “งั้นลองขับสักรอบ”
หนุ่มพนักงานขายนั่งที่เบาะข้างคนขับ เจียงเฮ่าลองทำความคุ้นเคยก่อน จากนั้นจึงค่อย ๆ ออกรถตามคำแนะนำของอีกฝ่าย
พูดตามตรง เจียงเฮ่าไม่คุ้นกับปุ่มหลายปุ่มในรถ แม้แต่ตำแหน่งเกียร์ก็ยังไม่ค่อยรู้เรื่อง
รถตู้ของเจียงต้าหมินเป็นเกียร์ธรรมดา ไม่เหมือนเกียร์อัตโนมัติของรถคันนี้ แถมยังไม่มีฟังก์ชันอย่างเบรกมือไฟฟ้า เจียงเฮ่าจึงไม่คุ้นเป็นธรรมดา
ถ้าเป็นเมื่อก่อน เจียงเฮ่าอาจจะอายอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ไม่รู้สึกแบบนั้นเลย
ก็แค่ครั้งแรกแล้วไง ไม่เคยขับแล้วไงล่ะ
เงินฝากในบัญชีธนาคารทำให้เขาไม่รู้สึกด้อยค่าเลยสักนิด
“พี่ครับ นี่เป็นรถคันแรกที่พี่ซื้อใช่ไหมครับ” หนุ่มพนักงานขายถาม
เจียงเฮ่าจ้องถนนข้างหน้าแล้วพยักหน้า “ใช่”
“เห็นพี่ขับคล่องดีนะครับ ไม่ต้องเกร็ง ช่วงถนนนี้รถไม่เยอะ”
เจียงเฮ่าตอบ “ที่บ้านเกิดขับแต่เกียร์ธรรมดา”
หนุ่มพนักงานขายยิ้ม “คันนี้ขับง่ายกว่าเกียร์ธรรมดาใช่ไหมครับ พี่ลองเหยียบคันเร่งดูได้ จะได้สัมผัสอัตราเร่งตอนออกตัว”
... ...
ด้วยคำแนะนำของหนุ่มพนักงานขาย เจียงเฮ่าขับวนอยู่สองรอบ ตอนจอดก็ใช้ภาพมุมมองรอบคัน 360 องศา ทำให้จอดได้อย่างคล่องแคล่ว
เขาพอใจมาก
“พี่ครับ รู้สึกยังไงบ้าง”
เจียงเฮ่าไม่อ้อมค้อม “ดีเลย มีรถพร้อมส่งใช่ไหม”
หนุ่มพนักงานขายยิ้ม “มีครับ ตอนนี้มีรถพร้อมส่งครบทุกสีเลย”
เจียงเฮ่าถาม “แล้วสีดำล่ะ”
“สีดำขายดีที่สุดครับ ตอนนี้ที่ร้านมีรถพร้อมส่ง 4 คัน เป็นเครื่องเบนซิน 3 คัน เครื่องดีเซล 1 คัน พี่เอาเครื่องเบนซินใช่ไหมครับ”
เจียงเฮ่าพยักหน้า “ใช่”
“งั้นผมพาพี่ไปดูครับ”
จากนั้นก็พาเจียงเฮ่าเดินไปยังลานจอดรถ ระหว่างทางยังแนะนำไปด้วย “พี่ครับ รถสีดำตอนนี้มีรุ่นท็อปสองคัน อีกรุ่นหนึ่งเป็นรองท็อป พี่มีงบในใจไหมครับ”
เจียงเฮ่าตอบทันที “ดูรุ่นท็อปเลย”
พอได้ดูรถใหม่ หนุ่มพนักงานขายก็แนะนำอย่างกระตือรือร้น “พี่ครับ ถ้าวางเงินจองวันนี้พอดีเลย ทางเรามีโปรโมชัน”
หลังจากสอบถามรายละเอียดเกี่ยวกับโปรโมชัน ของแถม ฟิล์มคลุมตัวถังรถ รวมถึงเรื่องติดตั้งแท่นชาร์จนอกพื้นที่แล้ว เจียงเฮ่าก็ตัดสินใจซื้อ
ราคารวมค่าใช้จ่ายทั้งหมดอยู่ที่ 241,000 หยวน พอรวมภาษีกับประกันแล้วเป็น 263,000 หยวน
เซ็นสัญญา จ่ายเงิน แล้วทำป้ายทะเบียนชั่วคราว หลังจ่ายเงิน ขั้นตอนต่าง ๆ ก็รวดเร็วขึ้นมาก
สุดท้ายหนุ่มพนักงานขายช่วยเจียงเฮ่าติดป้ายทะเบียนชั่วคราว “พี่ครับ รถคันนี้เป็นของพี่แล้ว ขับกลับได้เลย ส่วนฟิล์มคลุมตัวถังรถ พี่เอาใบนี้ไปร้านที่กำหนดแล้วให้เขาติดได้เลยครับ”
เจียงเฮ่าพยักหน้า ขึ้นรถแล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกกลัวขึ้นมา เพราะเขาไม่เคยขับรถออกถนนในเมืองใหญ่ด้วยตัวเองมาก่อน
สภาพถนนในเมืองหลวงกับที่บ้านเกิดไม่เหมือนกัน
เขายื่นหน้าออกไปพูดกับหนุ่มพนักงานขาย “เอ่อ ช่วยขับให้ผมหน่อยได้ไหม”
หนุ่มพนักงานขายชะงักไป ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า “พี่ ไม่ต้องเกร็งครับ รถคันนี้ขับง่าย ผมเชื่อว่าพี่ทำได้”
เจียงเฮ่าคิดในใจว่า เชื่อแล้วมันช่วยอะไรได้ ตอนนี้คนที่ไม่เชื่อตัวเองก็คือเขานี่แหละ
“ช่วยขับกลับไปให้หน่อยเถอะ ผมจ่ายเงินให้”
พนักงานขายอีกคนที่อายุมากกว่าหนุ่มคนนี้หน่อยหัวเราะ “ฮ่า ๆ จะกลัวอะไร ได้ใบขับขี่มายังไงเนี่ย”
เจียงเฮ่าตอบ “ผมไม่เคยขับออกถนนเลย”
พนักงานขายคนนั้นโบกมือ “เอาละ รีบไปเถอะ ไม่มีใครว่างช่วยนายหรอก”
หนุ่มพนักงานขายที่ขายรถให้เจียงเฮ่าก็เดินเข้ามายิ้มให้ “พี่ครับ ผมช่วยไม่ได้จริง ๆ บริษัทมีกฎอยู่ พี่ค่อย ๆ ขับก็ไม่เป็นไร ถ้ายังกังวล ไว้หาครูฝึกมานั่งประกบสักคน สองวันก็ขับได้แล้วครับ”
เจียงเฮ่าจะทำอะไรได้ ก็ได้แต่ข่มใจแล้วค่อย ๆ ขับออกไป
แต่เขาไม่ได้กลับบ้าน กลับขับตรงไปโรงแรมราคาประหยัดแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างจากศูนย์รถไม่ถึง 2 กิโลเมตร
เขาเปิดห้องพัก จากนั้นก็หาครูฝึกสอนขับรถทางอินเทอร์เน็ตทันที
ชั่วโมงละ 200 หยวน เจียงเฮ่านัดไว้ 3 วัน วันละ 4 ชั่วโมง
ตลอดสามวันถัดมา เจียงเฮ่าฝึกขับรถภายใต้คำแนะนำของครูฝึก จนเริ่มขับได้นิ่งขึ้นและไม่เกร็งอีกแล้ว ท่วงท่าตอนขับดูราวกับคนขับรถมานาน
พอฝึกขับจนคล่อง เจียงเฮ่าก็ไปติดฟิล์มคลุมตัวถังรถ จากนั้นถือบัตรกำนัลซื้อของที่ธนาคารมอบให้ไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตสินค้าคุณภาพ บัตรนี้ต้องใช้ให้หมดก่อนกลับบ้านเกิด ไม่อย่างนั้นกลับไปแล้วก็จะใช้ไม่ได้
ส่วนคูปองเงินสดของโรงแรม เขาไปกินอาหารที่โรงแรมนั้นมาครั้งหนึ่งในช่วงสองวันที่ผ่านมา ระดับร้านหรูจริง ๆ แต่ไม่เหมาะกับการไปคนเดียว เขายังเหลืออีก 9 ใบ กะว่าจะเก็บไว้ใช้ทีหลัง
การตกแต่งและการจัดวางสินค้าของซูเปอร์มาร์เก็ตสินค้าคุณภาพดูประณีตกว่าซูเปอร์มาร์เก็ตทั่วไป สินค้าก็มีคุณภาพดีกว่า แหล่งที่มาก็ผ่านการคัดกรองเข้มงวดกว่า แน่นอนว่าราคาก็สูงกว่าด้วย
เจียงเฮ่าเดินดูไปรอบ ๆ ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาไปด้วย
ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้มีอาหารหลากหลายชนิดกับเครื่องสำอางสำหรับผู้หญิงเป็นหลัก เสริมด้วยของใช้ในชีวิตประจำวัน
เจียงเฮ่าดูแล้ว สินค้าส่วนใหญ่เป็นของนำเข้า โดยเฉพาะวัตถุดิบชั้นดีบางอย่างที่ถ้าโผล่ในคลิปสั้น ๆ ก็ต้องได้อยู่กลางจอแน่นอน
อย่างปูจักรพรรดิ เนื้อวากิว แล้วก็ไข่ปลาคาเวียร์
เจียงเฮ่าแค่เดินดูให้ครึกครื้น ไม่ใช่ว่าซื้อไม่ไหว แต่คนที่บ้านไม่มีใครรู้วิธีจัดการของพวกนี้ ซื้อไปก็สู้หาโอกาสพาคนในครอบครัวไปกินที่ร้านไม่ได้
เจียงเฮ่าเดินวนอยู่รอบหนึ่ง สุดท้ายก็ซื้อมีดโกนไฟฟ้าให้พ่ออย่างเจียงต้าหมิน ซื้อเครื่องสำอางคนละชุดให้แม่สวี่ฉินกับน้องสาวเจียงอิง
เขายังซื้อกระติกเก็บอุณหภูมินำเข้าอีกสองใบ ขนมกับของกินเล่นอีกจำนวนหนึ่ง รวมถึงของจุกจิกอีกนิดหน่อย พอคะเนว่าราคาน่าจะพอดีแล้วก็ไปจ่ายเงิน
จากนั้นยอดเงินในบัตรก็หมดเกลี้ยง เขายังต้องควักเพิ่มอีก 200 หยวน
ต่อมาเขาแวะเอาต์เล็ตซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองสองชุดกับรองเท้าสองคู่ ล้วนเป็นชุดกีฬาและชุดลำลองลดราคา รวมสองชุดแล้วเกิน 5,600 หยวนไปนิดหน่อย
ซื้อของเสร็จเขาก็ขับรถกลับไปยังบ้านเช่า ก่อนหน้านี้เก็บของเรียบร้อยแล้ว แค่ขนขึ้นรถก็พอ
ของที่จะเอากลับบ้านเกิดมีไม่มาก นอกจากเหล้าแล้วก็มีแค่กระเป๋าเดินทางสองใบกับกระเป๋าเป้หนึ่งใบ
ถ้าไม่ได้ถูกรางวัล ตลอดสามปีในเมืองหลวง ทรัพย์สินทั้งหมดของเขาก็คงมีเท่านี้
พอขนของใส่รถหมดแล้ว เจียงเฮ่าก็ค่อย ๆ ขับออกจากชุมชน ออกจากเมืองหลวง แล้วไปสมทบกับกระแสรถที่มุ่งหน้าไปทางบ้านเกิด...
ระยะทางจากเมืองหลวงถึงบ้านเกิดของเจียงเฮ่ามากกว่า 300 กิโลเมตร เขาออกเดินทางตอน 9 โมงเช้า กินอาหารจานด่วนระหว่างทางตอนเที่ยง กว่าจะจอดรถหน้าซูเปอร์มาร์เก็ตในบ้านเกิดก็ปาเข้าไปบ่าย 3 โมง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาขับรถไปไกลขนาดนี้ด้วยตัวเอง เจียงเฮ่าจึงไม่กล้าขับเร็วเกินไป
แต่ขับมาจนถึงตอนนี้ เขารู้สึกว่าการขับรถบนทางหลวงเพลินกว่าขับในเมืองหลวงเยอะ
โดยเฉพาะตอนขับบนถนนชมวิวสายหนึ่งแห่งชาติ ทิวทัศน์สองข้างทางเหมือนภาพวาดที่เคลื่อนไหล ทุกภาพแฝงบทกวีแห่งธรรมชาติเอาไว้
ภายในรถเปิดเพลง “คุณในวันวาน” ประสานกับทิวทัศน์นอกหน้าต่างได้อย่างลงตัว ให้ความรู้สึกสบายใจและสดชื่น!
... ...