“เหล่าเฉิน ออกมารับของได้แล้ว!”
หลงไห่จวินเดินนำหน้าไปเรื่อย ๆ อ้อมผ่านตึกออฟฟิศสีเทาหม่นหลายหลัง ลอดซอยแคบ ๆ ไป ไม่นานก็ถึงหน้าประตูคลังของสำนักงานใหญ่
คลังไม่ใหญ่อะไร เป็นแค่บ้านชั้นเดียวอิฐสีเทาแถวหนึ่ง ด้านหน้ามีหลังคาเหล็กลอนต่อยื่นออกมาใช้บังแดดบังฝน หลังคานี้ก็เก่าเก็บมานาน ถูกลมแดดกัดกร่อนจนเหล็กขึ้นสนิมแดง
หน้าประตูคลังใต้หลังคามีเก้าอี้โยกไม้ไผ่เก่า ๆ วางอยู่ บนเก้าอี้มีชายชราผมขาวนั่งอยู่ ถือแก้วเคลือบไว้ในมือ หรี่ตามองมาทางนี้
ค่อย ๆ จิบน้ำไปเรื่อย ๆ ชีวิตดูสุขสบายไม่น้อย
ชายชรานามสกุลเฉิน ชื่อเฉินเซี่ยงเป่ย สมัยก่อนการปลดปล่อยเป็นสายลับแฝงตัวอยู่ที่ปักกิ่ง รับราชการในทีมสืบสวนของสำนักงานใหญ่ ทำงานสืบสวนมากว่ายี่สิบปี เคยคลี่คลายคดีใหญ่โตมาไม่น้อย
สิบปีก่อนตอนไล่ล่าสายลับศัตรูที่ถือปืน ถูกยิงที่ขา พอหายดีก็กลายเป็นคนพิการ เดินไปไหนมาไหนต้องใช้ไม้เท้าค้ำ
เหล่าเฉินทั้งชีวิตไม่เคยแต่งงาน ไม่มีลูกไม่มีหลาน อยู่ตัวคนเดียว
ทางองค์กรเห็นใจในสภาพของเขา เลยจ้างกลับมาดูแลคลัง
งานเบา ๆ ไม่เหนื่อย นับว่าเป็นการหาที่พึ่งพิงแก่เขาในวัยชรา
เหล่าเฉินได้ยินเสียงเรียก ก็วางแก้วเคลือบลง หรี่ตามองมาทางนี้
พอเห็นหลงไห่จวินกับพวกอีกหลายคนแบกกระสอบใหญ่เดินมา ก็ยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันเหลือง ๆ คราบบุหรี่: "โอ้โฮ? ไม่ใช่ไห่จวินเหรอ? มีของมาส่งหรือไง?"