"ก็อก ๆ ๆ"
"เชิญเข้ามา"
หลงต้าเผิงผลักประตูเข้าไป ก็เห็นร่างคุ้นเคยคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงหน้า
"สหายหลงต้าเผิง ในที่สุดแกก็มารายงานตัวซะที นานมากไม่มีข่าวคราว ฉันนึกว่าแกลืมพวกเราไปแล้วเสียอีก เอา ๆ ลงชื่อใช่ไหม เดี๋ยวฉันเซ็นให้เลย"
เหล่าหลี่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เห็นหลงต้าเผิงเดินเข้ามา ก็ยิ้มกว้างออกมาทันที
ในที่สุดหลงต้าเผิงก็ยอมมารับงานซะที เขารอมาเป็นเวลานานแล้ว
"เหล่าหลี่ แกเป็นหัวหน้าแผนกนี่นา?"
มองดูคนตรงหน้า หลงต้าเผิงก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
เหล่าหลี่เมื่อสองเดือนก่อนกับเหล่าหลี่ที่นั่งอยู่ในออฟฟิศตอนนี้ดูไม่เหมือนกันเลยแม้แต่น้อย
ตอนที่พบกันครั้งแรก เหล่าหลี่ทั้งตัวเปื้อนเลือด แขนยังถูกยิงไปหนึ่งนัด ภาพตอนนั้นช่างน่าสังเวชเสียจริง ๆ ตอนนั้นหลงต้าเผิงยังคิดว่าเขาเป็นแค่ตำรวจธรรมดา ๆ ไม่คิดเลยว่าเหล่าเหลี่คนนี้จะได้เป็นหัวหน้าแผนกของสำนักงานใหญ่
ยิ่งไม่คิดว่าคนระดับนี้จะลงมาประจัญหน้ากับสายลับศัตรูถึงแนวหน้า
"ฉันดูไม่เหมือนหรือไง?"
เหล่าเหลี่ยิ้มอย่างอารมณ์ดี ชี้ไปที่เก้าอี้ด้านหน้า หลงต้าเผิงจึงนั่งลงทันที แล้ววางแบบฟอร์มของตัวเองลงบนโต๊ะ เหล่าเหลี่ก็เซ็นชื่อของตัวเองลงไปทันที ประทับตรา แล้วส่งแบบฟอร์มคืนให้หลงต้าเผิง
เหล่าเหลียมองหลงต้าเผิงด้วยรอยยิ้ม
เมื่อสองเดือนก่อน พวกเขาได้รับข่าวกรองว่า มีสายลับศัตรูกลุ่มหนึ่งวางแผนจะก่อเหตุระเบิดในเมือง พวกเขาที่สำนักงานใหญ่จึงออกไล่ล่าอย่างเต็มกำลัง ไล่ต้อนพวกมันออกไปนอกเมือง ตอนที่อยู่ที่หมู่บ้านตระกูลหลง หลงต้าเผิงราวกับเทพเจ้าแห่งสงครามจุติลงมา ใช้เพียงธนูไม้อันเดียวก็จัดการสายลับศัตรูที่เหลือรอดได้หมดสิ้น
ตอนนั้นพวกเขาต่างตะลึงในความสามารถของเขา
หลังจากนั้น หลายหน่วยงานต่างก็สืบดูความสามารถของหลงต้าเผิง ต่างก็อยากจะดึงตัวเขาเข้ามาอยู่ด้วย แต่สุดท้ายก็เป็นเขาที่ชนะ
จนถึงตอนนี้ เหล่าเหลี่ยังคงภูมิใจในเรื่องนี้ไม่น้อย
"เหล่าเหลี่ ไม่สิ หัวหน้าแผนกลี่ ผมขอไปรายงานตัวก่อนนะ"
"เรียกอะไรว่าหัวหน้าแผนกลี่เล่า แบบนั้นมันก็กลายเป็นคนนอกไปแล้วน่ะสิ ผู้แนะนำแกเข้าพรรคก็คือฉัน เรียกฉันว่าเหล่าเหลี่เหมือนเดิมก็พอ"
เหล่าเหลี่ยิ้มแย้ม หลงต้าเผิงพยักหน้า แล้วเดินออกจากออฟฟิศ กลับไปที่แผนกบุคคล
"พี่หลิวครับ เอานี่ไป"
พี่หลิวรับไปพลิกดู ตรวจสอบลายเซ็นและตราประทับว่าไม่มีปัญหาอะไร หลังทำตามขั้นตอนเสร็จ พี่หลิวก็ยื่นเอกสารและบัตรประจำตัวหลายใบส่งให้
"สหายหลงต้าเผิง ยินดีต้อนรับสู่สำนักงานใหญ่ แม้แกจะเป็นฝ่ายจัดซื้อ แต่แกเป็นข้าราชการในสังกัด ระดับบริหารของแกคือระดับ 24 เงินเดือนเดือนละ 43 หยวน คูปองข้าว 30 จิน คูปองผ้า คูปองอุตสาหกรรม พวกนี้ได้ตามมาตรฐาน ส่วนสวัสดิการอื่น ๆ เดี๋ยวแผนกธุรการทั่วไปจะอธิบายให้แกฟังเอง"
"นี่คือเอกสารของแก เก็บไว้ให้ดี ส่วนสมุดปันส่วนข้าวต้องไปทำที่สำนักงานเขตตามที่อยู่ที่ลงทะเบียนไว้"
หลงต้าเผิงรับเอกสารใส่กระเป๋า ส่วนบัตรประจำตัวนั้นดูรูปในนั้นแวบหนึ่ง แล้วเก็บเข้าลังกระเป๋า
"ไปเถอะ ฉันพาแกไปรู้จักที่แผนกธุรการทั่วไป"
พี่หลิวถอดปลอกแขน พับเก็บไว้บนโต๊ะ แล้วลุกขึ้นเดินออกไป
หลงต้าเผิงเดินตามหลังเธอ
แผนกธุรการทั่วไปอยู่ชั้นหนึ่ง เป็นห้องรั้งท้ายห้องที่สองจากปลายทางเดิน
พี่หลิวเปิดประตูเข้าไป ข้างในมีคนนั่งอยู่บางตา สามสี่คน บ้างก็ดื่มชาอ่านหนังสือพิมพ์ บ้างก็ก้มหน้าหลับบนโต๊ะ
โต๊ะทำงานเป็นแถวยาวส่วนใหญ่ว่างเปล่า ฝุ่นบนโต๊ะหนาไปหนึ่งชั้น
"ต้นเดือนน่ะ พวกฝ่ายจัดซื้อออกไปทำงานกันหมดแล้ว" พี่หลิวอธิบายสั้น ๆ แล้วตบมือเพื่อเรียกความสนใจจากคนในห้อง
"ฟังทางนี้หน่อย นี่คือฝ่ายจัดซื้อใหม่ของแผนกเรา สหายหลงต้าเผิง"
คนเหล่านั้นเงยหน้าขึ้น เห็นรูปร่างของหลงต้าเผิง ต่างก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง
คนที่ก้มหน้าหลับอยู่เกือบไถลตกจากเก้าอี้
ให้ตายเถอะ ตัวโตขนาดนี้ กินอะไรถึงได้โตขนาดนี้กันนะ
แล้วยังหน้าตาดีอีกต่างหาก
ในแผนกธุรการทั่วไป คนที่ยังทำงานอยู่ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง ตาแรกที่มองเห็นก็ต้องสะดุดกับรูปลักษณ์อันหล่อเหลาของหลงต้าเผิง ถึงแม้พวกเธอจะแต่งงานกันไปแล้ว แต่รอบข้างก็ยังมีน้องสาวหรือรุ่นน้องที่ยังไม่ได้แต่งงานอีกมาก คนใหม่อย่างเขาแบบนี้ถือว่าคุณภาพเยี่ยม ถ้าไม่เป็นแม่สื่อก็เสียดายแย่
ตอนนั้นเอง ประตูห้องด้านในก็เปิดออก ผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินออกมา
อายุราวสี่สิบต้น ๆ หน้าเหลี่ยม ใส่สูทจงซานสีน้ำเงิน
เขามองเห็นหลงต้าเผิง ดวงตาเป็นประกาย แล้วเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
"สวัสดี สหายหลงต้าเผิง ผมหลี่โช่วลี่ หัวหน้าแผนกธุรการทั่วไป"
เขายื่นมือออกไป จับมือหลงต้าเผิงไว้แน่น
"สหายหลงต้าเผิง ผมรอแกมาสองเดือนแล้ว"
หลงต้าเผิงรู้สึกเขิน ๆ เล็กน้อย เขาไม่คิดว่าหัวหน้างานโดยตรงของตัวเองจะใจดีขนาดนี้
เหล่าเหลี่ยังพอว่า ก็รู้จักกันมาก่อน แต่หัวหน้าแผนกคนนี้ เขาไม่มีความทรงจำด้วยเลยจริง ๆ
"เสี่ยวหลิว ฝากคนนี้ไว้กับฉันได้เลย ลำบากแกแล้ว"
พี่หลิวพยักหน้า แล้วเดินจากไป
หลี่โช่วลี่พาหลงต้าเผิงเดินเข้าไปด้านใน ไปจนถึงโต๊ะทำงานว่างเปล่าตัวหนึ่งที่มุมห้อง แล้วตบเบา ๆ ที่โต๊ะ บนโต๊ะไม่มีอะไรเลย ลิ้นชักเปิดออกก็ว่างเปล่า ฝุ่นยังเกาะหนาอยู่
"นี่คือที่นั่งของแก สภาพค่อนข้างเรียบง่าย อย่าถือสานะ"
หลงต้าเผิงมองดู ไม่ได้พูดอะไร
หลี่โช่วลี่ดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่ง แล้วพยักหน้าให้หลงต้าเผิงนั่งด้วย
หลงต้าเผิงนั่งลง แต่เก้าอี้มันเล็กเกินไป สองขาของเขาหาที่วางไม่ถูก เลยต้องนั่งเบี่ยงตัวไปด้านข้าง
ยังไงต่อไปก็คงไม่ค่อยได้มาเท่าไหร่ ประมาณเอาพอได้ก็พอ
"แผนกธุรการทั่วไปของเรามีคนทั้งหมดสามสิบกว่าคน ฝ่ายจัดซื้อรวมแกด้วยมีแปดคน แต่ละคนมีหน้าที่ต่างกันไป บางคนดูแลเครื่องใช้สำนักงาน บางคนดูแลอุปกรณ์ บางคนดูแลรถยนต์"
หลี่โช่วลี่เว้นจังหวะเล็กน้อย แล้วมองหลงต้าเผิง "ส่วนที่ดูแลฝ่ายชีวิตความเป็นอยู่ ก็คือการจัดซื้อข้าวสาร แป้ง น้ำมัน พืชผัก เสื้อผ้าแรงงานพวกนี้ นอกจากแกแล้ว ยังมีสหายอีกคนหนึ่ง เขาดูแลการจัดซื้อตามแผน การจัดซื้อตามแผนแต่ละรายการมีจำนวนกำหนดตายตัว ส่วนแกต้องรับผิดชอบการจัดซื้อนอกแผน พวกเนื้อสัตว์เป็นหลัก นี่มันเป็นจุดแข็งของแกเลยนะ"
"งานค่อนข้างหนัก หวังว่าแกจะตั้งใจทำ"
หลงต้าเผิงพยักหน้า
หน้าที่การงานของเขา จริง ๆ แล้วรู้ตั้งแต่สองเดือนก่อนแล้ว
"ในแต่ละเดือนให้วงเงินจัดซื้อของแกห้าร้อยหยวน แกแค่ทำให้ครบห้าร้อยหยวนก็ถือว่าสำเร็จ ยิ่งทำได้เกินยิ่งดี มากเท่าไหร่ยิ่งดี"
หลี่โช่วลี่ยิ้มเล็กน้อย
"ชื่อเสียงเรื่องการล่าสัตว์นอกเมืองของแก ผมก็เคยได้ยินมา หลายที่ในปักกิ่งต่างก็เคยรับซื้อสัตว์ที่แกไล่ล่ามาได้ แกเป็นคนมีความสามารถ ผมหวังว่าหลังจากเข้างานแล้ว แกจะได้ใช้ความสามารถของแกอย่างเต็มที่"
"ลงมือทำได้เต็มที่เลย คนในหน่วยเราหลายร้อยคน ทุกคนอยากได้ของมัน ๆ แกหามาได้เท่าไหร่ เราก็กินได้เท่านั้น"
"เข้าใจแล้ว"
หลี่โช่วลี่ยืนขึ้น ตบไหล่หลงต้าเผิงเบา ๆ
"เอาล่ะ แกไปทำธุระของแกก่อนเถอะ อ้อ วันนี้เพิ่งย้ายมา บ้านคงมีอะไรให้จัดการอีกเยอะใช่ไหม?"
หลงต้าเผิงพยักหน้า: "ผมอยากขอลาหยุดสองสามวัน เพื่อกลับไปจัดการที่บ้านให้เรียบร้อย"
"ไม่ต้องขอลา" หลี่โช่วลี่โบกมือ
"งานฝ่ายจัดซื้อน่ะ ไม่ได้จำเป็นต้องมานั่งประจำทุกวัน แกไม่มาสองสามวัน หรือแม้แต่ครึ่งเดือน ก็ถือเป็นเรื่องปกติ เห็นโต๊ะพวกนั้นไหม ฝุ่นเต็มไปหมด แกแค่ไปทำธุระที่ต้องทำก็พอ"
หลงต้าเผิงลุกขึ้น พยักหน้า
"งั้นผมกลับก่อนนะ"
"ไปเถอะ"
ตอนที่หลงต้าเผิงเดินออกจากประตูสำนักงานใหญ่ พระอาทิตย์ก็ขึ้นไปถึงกลางหัวแล้ว
เขาไม่ได้รีบกลับบ้าน ไปที่สำนักงานเขตก่อน ทำสมุดปันส่วนข้าวอะไรพวกนั้นเสร็จ แล้วก็ไปห้างสรรพสินค้า
ซื้อของใช้ประจำวันและข้าวสารสำหรับเดือนนี้
เขามัดของทั้งหมดเป็นห่อใหญ่ แบกขึ้นบ่า แล้วเดินกลับบ้าน
พอถึงใกล้ประตูบ้าน ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนล้อมหน้าประตูลานบ้าน ชี้ไม้ชี้มือกัน ไม่รู้ว่ากำลังดูอะไรอยู่
หลงต้าเผิงขมวดคิ้ว เดินเข้าไป
คนเหล่านั้นได้ยินเสียงฝีเท้า ก็หันมามอง เห็นชายร่างสูงหนึ่งเมตรเก้าสิบแปดแบกของกองใหญ่เดินเข้ามา ต่างก็ตะลึง
บางคนถอยหลังสองก้าว บางคนอ้าปากค้างพูดไม่ออก
ตอนนั้นเอง จากในฝูงชนก็มีหญิงอ้วนคนหนึ่งพุ่งออกมา
ชี้หน้าหลงต้าเผิงแล้วตะคอก
"ไอ้หน้าซื่อ! แกเป็นคนอยู่บ้านนี้ใช่ไหม บ้านแกทำการปรับปรุงดังลั่นสองเดือน ฉันไม่ได้นอนหลับสบายเลย วันนี้แกไม่ชดใช้ฉันสิบแปดหยวน แกอย่าหวังว่าจะไปไหนได้"
.........