【ทุกท่านหยานจู่และอี้เฟย นี่คือที่ฝากสมองไว้】
“กดดันกันเกินไปจริง ๆ”
หลินหรานมองเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ ซึ่งเป็นลมเพราะความตื่นเต้นแล้วถูกหามออกไป
นึกในใจ
ข้ามเวลามาสู่โลกยุทธภพระดับสูงที่มีสัตว์อสูรชุกชุมแห่งนี้ สามปีแล้ว
กว่าร้อยปีก่อน รอยแยกมิติมิติจู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นในโลกนี้
สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนโผล่ออกมาจากนั้น นำมาซึ่งหายนะถล่มทลายแก่มนุษยชาติ
โชคดีที่นี่เป็นโลกยุทธภพระดับสูง ที่มีนักยุทธ์แข็งแกร่งคอยต่อกรกับสัตว์อสูร
อารยธรรมมนุษย์จึงดำรงอยู่ต่อไปได้
เพราะทรัพยากรขาดแคลน นักเรียนมัธยมปลายจะถูกฝึกฝนก็ต่อเมื่อปลุกพรสวรรค์ด้านยุทธศาสตร์เท่านั้น
และวันนี้ก็เป็นวันที่จะปลุกพรสวรรค์ด้านยุทธศาสตร์เมื่ออายุครบ 18 ปี
นายทหารบนเวทีสีหน้าขึงขัง เสียงของเขาสามารถส่งไปได้ไกลนับพันเมตรโดยไม่ต้องใช้เครื่องขยายเสียง
“คนต่อไป ห้องห้า ม.6 หยางหลิน”
นักเรียนชายคนหนึ่งขึ้นไปบนเวที วางมือบนศิลาปลุกพรสวรรค์สีขาวขุ่น
วูม!
แสงอ่อน ๆ สว่างขึ้น ละอองแสงเล็ก ๆ พันรอบข้อมือของเขา ลอยขึ้นไปจมหายเข้าไปกลางหว่างคิ้ว
เด็กหนุ่มลืมตาขึ้น ประกายแสงอันเฉียบคมวาบผ่านไปชั่วครู่
นายทหารยิ้มบาง ๆ พยักหน้า: “ไม่เลว”
“พรสวรรค์ระดับ B 【มือเหล็กไร้หัวใจ】”
ใต้เวทีเกิดเสียงอิจฉาดังระงมขึ้นมาทันที
“ว้าว พรสวรรค์ระดับ B ยังไงก็ต้องติดมหาวิทยาลัยยุทธศาสตร์ระดับหนึ่งได้แน่ ๆ”
“พอเขาเรียนจบแล้วเข้ากองทัพขึ้นสนามรบ เงินสนับสนุนจากกองทัพก็คงงามมาก ตระกูลหยางนี่รุ่งเรืองแล้วสิ”
นักเรียนที่ปลุกพรสวรรค์ด้านยุทธศาสตร์ได้ เทียบเท่ากับสอบติดมหาวิทยาลัยยุทธศาสตร์โดยตรง
ได้รับเงินสนับสนุนทรัพยากรฝึกฝน
พอเกณฑ์ทหารเข้ารบในภายหลัง ยังมีเงินสนับสนุนจากกองทัพอีก
ทุกเดือนนอกจากมีโบนัสแล้ว ค่ารักษาพยาบาลคนในครอบครัวเบิกจ่ายได้ การจัดสรรทรัพยากรต่าง ๆ ก็ได้สิทธิ์ก่อน
ถึงคิวหลินหรานแล้ว
เขาก้าวขึ้นไปบนแท่นสูง แล้วเหมือนนักเรียนทุกคน ยื่นมือไปแตะศิลาปลุกพรสวรรค์
แต่เวลาผ่านไปหลายวินาที ก็ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
ศิลาปลุกพรสวรรค์ไม่มีความเคลื่อนไหว ไม่ส่องแสง และไม่สั่นสะเทือน
นายทหารสีหน้าจริงจัง แต่ก็เตือนด้วยความหวังดี: “ปล่อยจิตใจให้ว่าง สงบสติอารมณ์ เรียกใช้พลังเลือดเนื้อ”
“ลองอีกครั้ง”
ก็ยังไม่ได้ผล
นายทหารมองหลินหรานหน้าตาหล่อเหลา ใบหน้าแสดงความเสียใจ
“ปลุกไม่สำเร็จ ลงไปได้”
หลินหรานถอนหายใจเบา ๆ แล้วลงจากเวทีอย่างเงียบ ๆ
เขาคิดว่าตัวเองจะปลุกพรสวรรค์ระดับ A ขึ้นไป
หรือปลุกได้อย่างเช่นพรสวรรค์พิเศษอะไรสักอย่าง
แล้วไปบนสนามรบสังหารศัตรูอย่างดุเดือด แต่งงานกับสาวสวยรวย ๆ ก้าวสู่จุดสูงสุดของชีวิต
แต่สุดท้าย ก็ยังต้องเป็นคนธรรมดานี่แหละ
ใต้เวที
ครูประจำชั้นอาจารย์จางเดินเข้ามา ยื่นหนังสือแจ้งเตือนกระดาษฉบับหนึ่งให้
หนังสือแจ้งเตือนนี้สีเทาหม่น ธรรมดามาก
เมื่อเทียบกับหนังสือตอบรับสีทองอร่ามของมหาวิทยาลัยยุทธศาสตร์แล้ว เรียกว่าห่างกันราวฟ้ากับเหว
“หลินหราน เสียดายจริง ๆ”
“นี่คือหนังสือแจ้งการจัดสรรแรงงาน”
หลินหรานรับมา มองคร่าว ๆ
【หนังสือแจ้งการจัดสรรแรงงานสำหรับผู้ปลุกพรสวรรค์ด้านยุทธศาสตร์ไม่สำเร็จ】
【ตำแหน่งงาน: เขตเหมืองที่ 47 ของมณฑล】
【กำหนดรายงานตัว: ภายในเจ็ดวัน หากเกินกำหนดจะถือว่าหลบหนีแรงงาน】
นี่คือจุดจบของผู้แพ้
ไม่สามารถฝึกยุทธศาสตร์ต่อได้ ไม่สามารถเรียนต่อมหาวิทยาลัยได้
ยิ่งไม่มีสิทธิ์เข้ากองทัพขึ้นสนามรบ
ทำได้เพียงทุ่มเทให้กับการก่อสร้างภายในประเทศ
ถูกส่งไปยังเหมือง ป่าไม้ ลานหิน นาข้าว ฟาร์มปศุสัตว์ โรงงาน
ใช้แรงกายแรงใจจนหมดสิ้น เพื่อส่งทรัพยากรฝึกฝนให้เหล่านักยุทธ์แนวหน้า
“อย่าโกรธประเทศเลย” เสียงของอาจารย์จางเต็มไปด้วยการปลอบโยน
“สัตว์อสูรอยู่รายล้อม ทรัพยากรขาดแคลน ทุกส่วนของทรัพยากรต้องใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด”
“ตอนนี้ประเทศก็ลำบากเหมือนกัน”
หลินหรานพยักหน้าเบา ๆ เขาเข้าใจ
หน้าโรงเรียน เขาหันมามองโรงเรียนเป็นครั้งสุดท้าย
บังเอิญเห็นเด็กสาวหน้าตาสวยคนหนึ่งปลุกพรสวรรค์ระดับ A สำเร็จ
เกิดเสียงเชียร์และเสียงหัวเราะใส ๆ ของเด็กสาวดังออกมา
ตกเข้าหูหลินหราน เขากลับใจเย็นเป็นพิเศษ
ผิดหวังไหม?
นิดหน่อย แต่ไม่มาก
ชาติที่แล้วบนดาวโลกสีน้ำเงิน เขาก็เป็นเพียงวัวทำงานรับจ้างวันแล้ววันเล่า
เบียดรถไฟฟ้า อดหลับอดนอน ผ่อนบ้านทุกเดือน
ชาตินี้เปลี่ยนที่ขุดแร่ ไม่ต่างกันเท่าไหร่
อย่างน้อยเขตเหมืองก็เลี้ยงข้าวเลี้ยงที่พัก ไม่ต้องแบกหนี้บ้านสามสิบปี
แค่รู้สึกผิดต่อครอบครัวในชาตินี้เล็กน้อย
ครอบครัวของร่างทรงนี้ถึงจะไม่เรียกว่าจน แต่ก็ไม่รวย
โชคดีที่ครอบครัวอบอุ่น หลินหรานชอบพ่อแม่ พี่ชาย พี่สาว และน้องสาวในชาตินี้มาก
เขาเดินไปตามทางเท้า
ผ่านสี่แยกกลางเมือง สัญญาณไฟสำหรับคนเดินเท้าเป็นสีเขียว
เดินไปบนทางม้าลาย
ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์อันหยาบกระด้างก็ดังมาจากไกล ๆ ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว
หลินหรานหันไปมอง รถบรรทุกเทท้ายคันหนึ่งฝ่าไฟแดงพุ่งตรงมาหาเขาอย่างไม่ลดละ
พอรู้สึกตัวก็...
ปัง!
หลินหรานถูกรถชนกระเด็นขึ้นไปบนอากาศ ความเจ็บปวดรวดร้าวแผ่ซ่านไปทั่วร่างทันที
ชั่วขณะนั้น เขารู้สึกได้ชัดเจนว่ากระดูก อวัยวะภายในทั้งห้าทั้งหก ถูกกระแทกจนแหลกสลาย
จบเห่
เขารู้ดี ครั้งนี้ ต้องตายแน่ ๆ
หลังตายไป อาจต้องเขียนบนป้ายหลุมศพว่าอีกฝ่ายเป็นฝ่ายผิดเต็ม ๆ
ในขณะที่ลานตากำลังมืดมิด สติกำลังจะสลายไป
ในหัวของเขาก็จู่ ๆ ก็มีเสียงกลไกดังขึ้น
【ติ๊ง!】
【ตรวจพบสัญญาณชีพของโฮสต์กำลังจะกลายเป็นศูนย์ ใกล้ตาย】
【ถึงเกณฑ์ขั้นวิกฤตการใกล้ตายสูงสุดแล้ว】
【ระบบนิรันดร์อมตะถูกปลุกใช้งานแล้ว】
【ผูกมัดโฮสต์: หลินหราน】
【ผูกมัดเสร็จสิ้น】
หลังเสียงแจ้งเตือนอิเล็กทรอนิกส์ดังต่อเนื่อง
หลินหรานจู่ ๆ ก็รู้สึกว่าสติของตัวเองเริ่มตื่นตัวขึ้นมา
รู้สึกว่าทั่วทั้งร่างกายมีกระแสความอบอุ่นไหลเวียน สบายมาก
ความเจ็บปวดก็หายไปจนหมดสิ้น
ในหัว เสียงอิเล็กทรอนิกส์ยังคงดังต่อไป
【ออร่านิรันดร์อมตะถูกปลุกใช้งานแล้ว】
【ออร่ามีผลแล้ว】
【โฮสต์และมนุษย์ทุกคนภายในรัศมีสิบเมตรรอบตัวโฮสต์ ถูกบังคับล็อกเลือด ไม่ตาย ไม่รู้สึกเจ็บปวด】
【เมื่อระดับการบำเพ็ญของโฮสต์สูงขึ้น รัศมีของออร่าจะขยายกว้างขึ้นเรื่อย ๆ และปลดล็อกความสามารถอื่น ๆ เพิ่มเติม】
พอเสียงอิเล็กทรอนิกส์ในหัวสลายไป หลินหรานก็ได้ยินเสียงดังปังอีกครั้ง
เป็นเสียงที่เขาตกพื้น
ตามหลักการแล้ว ด้วยความเร็วขนาดนี้ ตกจากกลางอากาศสูงหลายเมตรลงมา
ต้องรู้สึกเจ็บแน่ ๆ
ถึงจะฝึกยุทธศาสตร์มาสามปี แต่ความแข็งแกร่งของพลังเลือดเนื้อก็ยังไม่ถึงระดับหนึ่ง
เดาว่ายังไงกระดูกก็ต้องร้าวบ้าง
แต่หลินหรานกลับไม่รู้สึกอะไรเลย
เหมือนนอนอยู่บนเตียง
ไม่ต้องพูดว่าสบายแค่ไหน แต่แน่นอนว่าไม่เจ็บไม่ปวด
ข้างถนน ผู้คนที่เห็นอุบัติเหตุครั้งนี้ ต่างยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ บางคนถึงกับร้องกรี๊ดออกมา
คนขับรถบรรทุกเทท้ายลงจากรถ พอเห็นว่าตัวเองชนคนตาย ขาก็อ่อนแรงไปหมด
แล้ว ฉากที่ทำให้ทุกคนรู้สึกสยองขวัญก็ปรากฏขึ้น
หลินหรานผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว
แบมือทั้งสองข้างออกตรงหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความงงงวย
ชุดนักเรียนบนตัวฉีกขาด เต็มไปด้วยฝุ่นและเลือด ท่าทางยับเยินน่ากลัวมาก
เขายืนขึ้น ขยับร่างกาย
รู้สึกว่าแขนขายืดหยุ่น ร่างกายสมบูรณ์ ไม่มีกระดูกหัก ไม่มีบาดแผลภายใน
เรียกว่าไม่เป็นอะไรแม้แต่นิดเดียวก็ว่าได้
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ ใจก็เบาลง
“原来เป็นนักยุทธ์ นี่เอง ตกใจหมด”
“คนขับ ไม่ต้องกังวลไป ไปดูสภาพรถของนายก่อนเถอะ”
“หืม ๆ อายุแค่นี้ก็มีพลังเลือดเนื้อแข็งแกร่งขนาดนี้ ฮีโร่มาจากเด็กหนุ่มจริง ๆ”
หลินหรานสัมผัสถึงหัวใจที่เต้นแรงอย่างมั่นคงของตัวเอง
นึกถึงเสียงอิเล็กทรอนิกส์ที่ดังในหัวตอนใกล้ตายเมื่อครู่นี้
ที่แท้ก็ไม่ใช่ภาพหลอน!!
“ซี้... ซี้สเต็ม?”
เขาพึมพำเบา ๆ
จากนั้น ในหัวก็แสดงอินเทอร์เฟซระบบออกมา แผงระบบนิรันดร์อมตะ
บนนั้น หลินหรานเห็นผลของออร่านิรันดร์อมตะ
ล็อกเลือดไม่ตาย! ยังไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกด้วย!
怪不得ตัวเองถูกรถชนแล้วไม่ตาย ยังไม่รู้สึกเจ็บปวดอีก
ที่แท้ตัวเองก็ปลุกระบบได้
ข้ามเวลามาสามปี พรสวรรค์พิเศษมาช้าแต่ก็ยังมา!
พอเห็นว่ามันเป็นเอฟเฟกต์ออร่า หลินหรานก็ชะงักไป
จากนั้น ในใจก็เกิดความคิดบ้า ๆ ขึ้นมาอย่างหนึ่ง
ถ้าเกิดตัวเองขึ้นสนามรบ ยืนอยู่ตรงนั้น จะเป็นยังไง?
สัตว์อสูรฆ่าเราก็ฆ่าไม่ตาย เราจะฆ่าสัตว์อสูรยังไงก็ได้
อีกอย่าง นี่คือเอฟเฟกต์ออร่า
ไม่ใช่แค่ตัวฉันไม่ตาย เหล่าทหารที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฉันก็ไม่ตายด้วย!
งั้น งั้น
งั้นจะรออะไรอยู่ล่ะ?
หลินหรานวิ่งตรงไปยังตึกสมาคมยุทธศาสตร์ใจกลางเมืองฐานทัพทันที
บนสนามรบ ทหารนับไม่ถ้วนบุกทะยานศัตรู ล้มตายอยู่ใต้คลื่นสัตว์อสูร
มีใจรักชาติ เลือดยังไม่เย็น สุดท้ายก็ทำได้เพียงตายในสนามรบ
ครอบครัวนับไม่ถ้วนแตกสลาย
ถ้าเขาขึ้นแนวหน้าได้ ก็จะสามารถสร้างกองทัพอมตะที่ไม่ตาย ไม่กลัวความเจ็บปวดได้
นี่คือความสามารถที่พลิกสถานการณ์สงครามได้
มีความสามารถแบบนี้ จะหลบซ่อนตัวอยู่ในเขตเหมืองใช้ชีวิตอย่างสิ้นหวังได้ยังไง?
ต้องมอบให้ประเทศ!
อีกอย่าง ถ้าตัวเองมอบความสามารถที่เหนือธรรมชาตินี้ให้ประเทศ
ประเทศจะทำไม่ดีกับเราได้ยังไง?
ในดวงตาของหลินหรานเต็มไปด้วยประกายไฟ เขาออกวิ่งอย่างสุดแรง