ก็น่าสนใจดีนะ คนหนุ่มสาวนี่ ยังไม่รู้จักซ่อนอารมณ์ของตัวเองเลยสักนิด เถียนมี่มองเซียวหานที่ยื่นใบสมัครเข้าร่วมการแข่งขันคณิตศาสตร์ระดับประเทศมาให้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เจ้าเด็กนี่มีแววท้าทายเต็มใบหน้า ต่างจากท่าทีเย็นชาตามปกติของเขาอย่างสิ้นเชิง
เถียนมี่เพิ่งจะกวาดตามองใบสมัครได้ไม่ทันทั่ว ต้วนจื่ออวี้ก็ฉวยมันไปเสียแล้ว “เอาสิ เถียนมี่มี่ ถึงกับจะลงแข่งคณิตศาสตร์ระดับประเทศแล้วหรือ? แต่เจ้าจะไหวหรือ?”
เถียนมี่ดึงใบสมัครกลับมา น้ำเสียงราบเรียบ “เป็นสตรีแล้วจะบอกว่าไม่ไหวไม่ได้” คำพูดนั้นทำให้เฝิงหว่านหว่าน เพื่อนร่วมโต๊ะที่นั่งอยู่ข้าง ๆ สำลักน้ำพ่นใส่ข้อสอบคณิตศาสตร์เต็ม ๆ
เถียนมี่ไม่ได้ตั้งใจจะเอาชนะเซียวหาน ตัวเอกของเรื่องหรอก ที่สำคัญคือหากคว้ารางวัลจากการแข่งขันได้ ก็มีโอกาสสูงที่จะได้รับคัดเลือกเข้ามหาวิทยาลัยล่วงหน้า ซึ่งจะช่วยประหยัดเวลาให้ได้มาก จะได้เรียนรู้อย่างอื่นเพิ่มเติม
“นักเรียนที่สมัครเข้าร่วมการแข่งขัน ครูจะเรียกไปฝึกพิเศษก่อน จากนั้นจะคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันรอบสุดท้ายผ่านการสอบสามครั้ง หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ห้องเราเสียชื่อ ถูกคัดออกตั้งแต่รอบแรกเสียก่อน” เซียวหานกล่าวเสียงเย็นชา
ต้วนจื่ออวี้ขมวดคิ้ว “เฮ้ พูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร? ถึงเถียนมี่มี่จะสอบประจำสัปดาห์แพ้เจ้าอยู่หลายครั้ง แต่นางก็ยังอยู่อันดับสองมาตลอด คะแนนรวมก็ไม่ได้ห่างจากเจ้ามากนัก อย่าทะนงตนเกินไปนักได้หรือไม่?”
เซียวหานขมวดคิ้ว มองต้วนจื่ออวี้ “ห่วงใยสหายวัยเยาว์ของเจ้าดีนี่ เรื่องการแข่งขันระดับประเทศ คนที่สอบในห้องยังไม่ติดสิบอันดับแรกอย่างเจ้าก็อย่าเข้ามายุ่งเลย”
ต้วนจื่ออวี้ถูกเซียวหานยั่วโมโหจนเดือดดาล เขาผลักอีกฝ่ายเบา ๆ “เรียนเก่งแล้ววิเศษนักหรือ? ดูถูกใครอยู่กัน?”
ทั้งคู่ต่างมีไฟโทสะแรงกล้า ผลักกันไปผลักกันมา สุดท้ายถึงกับลงไม้ลงมือกันกลางห้องเรียน เพื่อนร่วมชั้นรอบข้างพยายามเข้าห้าม แต่พอเห็นเซียวหานกดแขนต้วนจื่ออวี้ไว้กับผนังด้านหลังห้องเรียน แถมขายังรัดขาอีกฝ่ายไว้แน่น ท่าทางก็ชวนให้รู้สึกประหลาด ทุกคนจึงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าควรเข้าไปขัดจังหวะดีหรือไม่
ตอนครูประจำชั้นเข้ามา ทั้งสองยังคงยื้อกันอยู่ ชุดนักเรียนของต้วนจื่ออวี้หลุดลุ่ยไปด้านหนึ่ง เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าครึ่งหนึ่ง ลำคอแดงก่ำไปหมด เซียวหานเองก็ไม่ได้สบายไปกว่ากัน เขาออกแรงกดต้วนจื่ออวี้ไว้ตลอด ไม่ให้อีกฝ่ายดิ้นหลุด
“พวกเจ้าสองคนทำอะไรกัน? ต่างก็เป็นนักเรียนที่ดี เหตุใดถึงมาทะเลาะวิวาทกันได้? เซียวหาน รีบปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!” ครูประจำชั้นตวาดลั่น
เซียวหานปล่อยต้วนจื่ออวี้อย่างไม่สบอารมณ์ อีกฝ่ายถูกกดติดผนังอยู่นาน พอเป็นอิสระก็ชกเข้าที่ใบหน้าของเซียวหานเต็มแรง จนเขาถอยหลังไปหลายก้าว เกือบล้มลงกับพื้น
“ชิ ต้วนจื่ออวี้ เจ้ายังไม่ยอมเลิกราอีกหรือ? ข้าอยู่ตรงนี้แท้ ๆ เจ้ายังกล้าลงมืออีก ช่างกำเริบเสิบสานนัก ในเมื่อพวกเจ้าชอบทะเลาะกันนัก ก็ยืนอยู่หลังผนังในท่าเมื่อครู่นั่น ฟังบทเรียนไปหนึ่งคาบ!”
เถียนมี่เห็นภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกทั้งเหลวไหลทั้งน่าขัน ครูประจำชั้นนี่เป็นกองหนุนชั้นยอดเลยหรือ? ท่าเมื่อครู่นั้นชวนให้เข้าใจผิดได้ถึงเพียงนั้น ยังจะให้ทั้งคู่ค้างอยู่ท่านั้นตลอดหนึ่งคาบอีก นี่คิดจะให้พวกเขาเปิดใจสารภาพความรู้สึกกันตรง ๆ เลยหรือไง?
เวลาเรียน เถียนมี่ตั้งใจฟังเป็นอย่างดี แต่คาดว่านักเรียนส่วนใหญ่ในคาบนี้คงใจลอยกันหมด ต่างก็เหลียวกลับไปมองสองคนที่อยู่ด้านหลังเป็นระยะ
หลังยืนอยู่กว่าครึ่งชั่วโมง ทั้งคู่คงหายโมโหกันแล้ว แขนที่ยกค้างไว้ก็คงเมื่อยล้า แต่ใบหน้าของต้วนจื่ออวี้ยังคงแดงจัด เขาจึงก้มหน้า ไม่ยอมมองเซียวหาน ส่วนเซียวหานกลับเอาแต่จ้องต้วนจื่ออวี้ หูเหมือนจะฟังบทเรียนอยู่ แต่สายตากลับจับจ้องอีกฝ่ายไม่วาง
ท่าทางของทั้งคู่ยิ่งชวนให้เข้าใจผิดกว่าเดิม ร่างแทบจะแนบชิดกัน ต้วนจื่ออวี้ดูราวกับหดเข้าไปอยู่ในอ้อมอกของเซียวหาน อาจารย์เคมีที่กำลังสอนอยู่หน้าชั้นเห็นเพียงแผ่นหลังของเซียวหาน จึงไม่ทันสังเกตว่าสองหนุ่มตรงนั้นมีท่าทีแปลกประหลาดเพียงใด