“เถียนมี่ ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่ว่าให้เร็วหน่อย นี่หกโมงห้าสิบแล้ว อีกเดี๋ยวรถรับส่งก็มา ข้าไม่รอเจ้าหรอก ทุกวันอืดอาดยืดยาดอยู่ได้” ต้วนจื่ออวี้ยืนอยู่หน้าบ้านเถียนมี่ เตะราวบันไดอย่างหงุดหงิด
“มาแล้ว มาแล้ว” เถียนมี่ขานรับ พลางวิ่งพรวดออกมาจากห้องน้ำ คว้ากระเป๋านักเรียนกับถุงใส่การบ้านตรงประตู แล้วรีบออกจากบ้านไปปิดประตู
ต้วนจื่ออวี้เห็นนางออกมาเสียที ก็จุปากอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนก้าวลงบันไดอย่างรวดเร็ว เถียนมี่เดินตามหลัง มองแผ่นหลังสูงใหญ่ของเด็กหนุ่มร่างผอม แล้วเบ้ปาก พระเอกคนนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีจริง ๆ
เถียนมี่เพิ่งย้ายมาเรียนที่โรงเรียนมัธยมปลายเดียวกับต้วนจื่ออวี้ เพราะแม่ของเถียนมี่กับแม่ของต้วนจื่ออวี้เป็นเพื่อนร่วมงานกัน จึงฝากให้ต้วนจื่ออวี้ช่วยดูแลเถียนมี่ จะได้คุ้นเคยกับโรงเรียนใหม่เร็วขึ้น
พ่อแม่ของเถียนมี่หย่ากันตอนนางอายุห้าขวบ หลังจากนั้นแม่ก็ย้ายออกจากบ้านหลังนั้น แล้วสมัครงานที่เมืองซี ส่วนเถียนมี่ก็อยู่กับพ่อมาตลอด พ่อของนางครองตัวเป็นโสด ไม่ได้แต่งงานใหม่ การย้ายโรงเรียนครั้งนี้ก็ไม่ใช่เพราะพ่อแต่งงานใหม่หรือเรื่องน้ำเน่าอะไรทำนองนั้น แต่เป็นเพราะบริษัทส่งพ่อไปทำงานต่างประเทศ ได้ยินว่าต้องรออีกห้าปีถึงจะกลับมา
พ่อไม่วางใจให้นางไปโรงเรียนคนเดียว จึงให้ย้ายมาเรียนมัธยมปลายในเมืองที่แม่อยู่ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาแม่ก็อยู่ตัวคนเดียวเช่นกัน ทั้งสองคนช่างแปลกนัก ต่างก็ไม่แต่งงานใหม่ ดูเหมือนจะพอใจกับชีวิตโสดเสียอย่างนั้น
ปู่ย่าตายายฝ่ายแม่ของเถียนมี่ต่างก็ไม่ใช่คนอายุยืน หลายปีก่อนทยอยจากไปกันหมดแล้ว ทั้งพ่อและแม่ก็เป็นลูกคนเดียว แถมไม่ได้ไปมาหาสู่กับญาติพี่น้องมากนัก จะว่าไป นี่มันตรงกับบทคนเดินผ่านฉากชัด ๆ เลยนี่นา ความสัมพันธ์กับคนอื่นเรียบง่ายสุด ๆ
เถียนมี่เป็นพนักงานใหม่ของแผนกตัวประกอบ เพื่อป้องกันไม่ให้หลุดคาแรกเตอร์ ภารกิจแรกของนางจึงเป็นการมาเกิดใหม่ในโลกนี้ นางใช้ชีวิตตามนิสัยของตัวเองมาตลอด ตั้งแต่โตมาก็ดูจะเป็นคนจืดจางจริง ๆ ไม่ค่อยมีใครชอบ เป็นคนเก็บตัว มีตัวตนค่อนข้างจาง และไม่มีเพื่อนสนิทเป็นพิเศษ
ภารกิจมือใหม่นี้ง่ายมาก แค่เข้ามาในโลกใบเล็กนี้แล้วติดตั้งอุปกรณ์ฉายภาพโลกก็พอ หลังจากนั้นตราบใดที่ไม่เข้าไปยุ่งกับเส้นเรื่องของตัวเอก จะใช้ชีวิตอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น พอตายตามธรรมชาติแล้วออกจากโลกนี้ ก็จะได้รับค่าจ้าง
เส้นเรื่องหลักของโลกใบเล็กนี้เป็นเรื่องราวความรักที่เพิ่งเริ่มผลิบานของเด็กหนุ่มวัยใสสองคน เป็นเรื่องสั้นแสนสดชื่น ตัวเอกคนแรกก็คือต้วนจื่ออวี้ที่เดินนำหน้านางไปอย่างรวดเร็ว ส่วนตัวเอกคนที่สองนางยังไม่เห็นเลย ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ย้ายมาเรียน เซียวหาน เด็กเรียนดีคนนั้นไปเข้าร่วมการแข่งขัน ยังไม่กลับมาโรงเรียน
เถียนมี่เดินตามหลังต้วนจื่ออวี้เงียบ ๆ มองเห็นเพียงแผ่นหลังของเขาที่ค่อย ๆ ห่างออกไป ราวกับเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกัน นางยกมุมปากยิ้ม ชอบระยะห่างเช่นนี้ อยู่ให้ห่างจากตัวเอกไว้ย่อมดีกว่า
แม้เพราะแรงบังคับของเนื้อเรื่อง พวกตัวประกอบจะต้องวนเวียนอยู่รอบตัวเอกและเป็นฉากหลัง แต่ถ้าจะเป็นฉากหลัง ก็เป็นฉากหลังที่ไม่มีใครสังเกตเห็นที่สุดเสียยังดีกว่า
คนขับรถรับส่งขับเร็วมาก ระยะทางที่รถยนต์ส่วนตัวใช้เวลาสี่สิบนาที รถรับส่งกลับใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงก็ถึงโรงเรียนแล้ว ตอนเถียนมี่ลงจากรถแล้วค่อย ๆ เดินไปห้องเรียน ต้วนจื่ออวี้ก็หายลับไปนานแล้ว
เถียนมี่ขึ้นไปชั้นสี่ ไม่ได้รีบเข้าห้องเรียน แต่แวะไปตักน้ำร้อนที่ห้องน้ำดื่มก่อน แล้วค่อยเดินเข้าห้อง นางตัวค่อนข้างเตี้ย ครูจึงจัดให้นั่งแถวที่สาม
เพื่อนร่วมโต๊ะของนางเป็นเด็กผู้หญิงสวมแว่นตาที่น่ารักมาก ชื่อเฝิงหว่านหว่าน พอเห็นนางเข้ามาก็โบกมือเรียก เถียนมี่รีบเดินไปหา มิตรภาพระหว่างเด็กผู้หญิงเกิดขึ้นได้รวดเร็วจริง ๆ ตั้งแต่ตอนที่นางเพิ่งย้ายมา เฝิงหว่านหว่านก็แสดงท่าทีเป็นมิตรกับนางมาก ต้วนจื่ออวี้เองก็ยินดีที่ไม่ต้องคอยดูแลเถียนมี่ จึงโยนหน้าที่แนะนำโรงเรียนกับห้องเรียนให้เฝิงหว่านหว่านจัดการทั้งหมด