ฟู่หนานโจวพยักหน้าแล้วลดเสียงลงเช่นกัน “ไม่ใช่แค่สามคนนั้น ยังมีแก๊งกรีดกระเป๋าอีกหลายคนอยู่ตู้ข้างหน้า ในมือมีใบมีดด้วย
สามสายลับกับแก๊งกรีดกระเป๋าไม่ใช่พวกเดียวกัน แต่ดูเหมือนพวกเขากำลังจับตาดูกันอยู่”
ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้ามองเขาลึก ๆ “คุณรู้ได้ยังไง?”
“สายตาผมดี มองเห็นชัดครับ”
ฟู่หนานโจวยิ้ม “สหาย ผมแนะนำให้พวกคุณจัดการสายลับก่อน ส่วนแก๊งกรีดกระเป๋า ผมช่วยจับตาไว้ได้ พอจัดการสายลับเสร็จแล้วค่อยเก็บพวกแก๊งกรีดกระเป๋า”
ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด “คุณชื่ออะไร ทำงานหน่วยไหน?”
“ฟู่หนานโจว เป็นปัญญาชนที่ลงชนบท กำลังไปเหลียวหนิงครับ” ฟู่หนานโจวยื่นมือออกไป “สหาย ขอทราบชื่อได้ไหมครับ?”
“ฟางเว่ยกั๋ว” ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าจับมือเขา “กองทัพเขตทหารภาคตะวันออกเฉียงเหนือ รองผู้บังคับกองพัน”
ฟู่หนานโจวฉุกคิดขึ้นมา
รองผู้บังคับกองพัน ยศเท่ากับพี่เขยจ้าวจื้อกั๋ว
“ผู้บังคับกองพันฟาง มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?”
ฟางเว่ยกั๋วครุ่นคิด ก่อนจะหยิบสมุดเล่มเล็กจากกระเป๋า ฉีกกระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง เขียนข้อความสองสามคำแล้วส่งให้ฟู่หนานโจว “ช่วยจับตาแก๊งกรีดกระเป๋าไว้ อย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่าม พอทางเราจัดการเสร็จแล้วจะส่งสัญญาณให้”
ฟู่หนานโจวรับกระดาษมาเหลือบมอง ข้างบนนั้นเขียนว่า “ระวังตัว อย่าให้ไหวตัว”
เขาพยักหน้า เก็บกระดาษไว้ให้เรียบร้อย แล้วหันกลับไปที่นั่งของตัวเอง
หนึ่งชั่วโมงถัดมาเป็นชั่วโมงที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของฟู่หนานโจว
เขาแกล้งทำเป็นหลับ แต่ความจริงคอยสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ
ทางด้านนั้น ฟางเว่ยกั๋วกับสหายร่วมรบอีกสามคนแอบเข้าใกล้ตู้ที่พวกสายลับอยู่แล้ว
พวกเขาทำทีไปเข้าห้องน้ำ ไปตักน้ำ หรือไปตามหาใครสักคน ค่อย ๆ กระชับวงล้อมเข้าทีละนิด
ฟู่หนานโจวช่วยพวกเขาอย่างหนึ่ง เขาใช้ความสามารถของมิติย้ายปืนพกที่สายลับซ่อนไว้ตรงเอวเข้าไปในมิติอย่างเงียบเชียบ
เมื่อไม่มีปืน พวกสายลับก็เหมือนเสือที่เขี้ยวหัก