“ทนอะไรไม่ค่อยได้เลย” ฟู่หนานโจวส่ายหน้า ไม่คิดเรื่องจางหมิงหย่วนต่ออีก
วันนี้เป็นวันอาทิตย์ กองพลหยุดพัก
ฟู่หนานโจวตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ ต้มโจ๊กหม้อหนึ่ง แล้วจี่แผ่นแป้งสองแผ่น ห่อไส้มันฝอยผัดที่ทำไว้เมื่อวาน กินเสียอิ่มหนำสำราญ
กินเสร็จ เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาด เทสมุนไพรในตะกร้าสะพายหลังออกมาตากให้เรียบร้อย จากนั้นหยิบอาหารกระป๋องสองกระป๋อง เหล้าขาวสองขวด และน้ำตาลทรายแดงสองห่อออกมาจากมิติ ใส่ลงในกระเป๋าผ้าใบ
เขาจะไปสหกรณ์ตำบล
ไม่สิ เขาจะไปหาลุงใหญ่
โจวเจี้ยนกั๋ว ลุงใหญ่ของเขา เป็นผู้อำนวยการโรงงานยุทโธปกรณ์ในเมืองแห่งหนึ่งของเหลียวหนิง ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากกองพลหงซิงนัก นั่งรถวัวไปถึงสหกรณ์ตำบลได้
จากนั้นนั่งรถโดยสารทางไกลจากสหกรณ์ตำบลไปอำเภอ แล้วต่อรถไฟ ใช้เวลาราวครึ่งวัน
หลายวันก่อน ฟู่หนานโจวไปโทรศัพท์หาลุงใหญ่ที่สหกรณ์ตำบล บอกว่าวันอาทิตย์นี้จะไปเยี่ยม
ลุงใหญ่หัวเราะตอบทันทีว่า “ได้เลย! ลุงจะรอหลาน!”
เสียงหัวเราะของเขาตอนนั้นฟังดูเบิกบานมาก เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ดีไม่น้อย
ฟู่หนานโจวลงชนบทโดยไม่อิดออด ทัศนคติของเขาจึงดีมาก
เรื่องนี้โจวเจี้ยนกั๋วพอใจเป็นอย่างยิ่ง
ฟู่หนานโจวสะพายกระเป๋าผ้าใบ ล็อกประตูสถานพยาบาล แล้วเดินไปทางปากหมู่บ้าน
ที่ปากหมู่บ้านมีรถวัวจอดรออยู่แล้ว
คนขับรถคือเหล่าซุนแห่งกองพลหงซิง อายุหกสิบกว่า ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยลึกเหมือนเปลือกไม้เก่า คาบกล้องยาสูบไว้ในปาก นั่งหรี่ตางีบบนคานรถ
บนรถวัวมีคนนั่งอยู่หลายคนแล้ว ทุกคนจะไปตลาดที่สหกรณ์ตำบล
ฟู่หนานโจวกำลังจะขึ้นรถ พลันได้ยินเสียงแหลมสูงดุดันดังมาจากด้านหลัง
“นายจะไปไหน?!”
ฟู่หนานโจวหันไป ก็เห็นจางหมิงหย่วนวิ่งมาจากทางเล็ก ๆ ตรงปากหมู่บ้าน หอบแฮกจนหน้าแดงก่ำ เบิกตากว้าง สีหน้าเร่งร้อนลนลานราวกับมีคนขโมยของมีค่าของเขาไป
เขากวาดตามองบนรถวัว ก่อนสายตาจะไปหยุดที่กระเป๋าผ้าใบบนหลังฟู่หนานโจว เสียงยิ่งแหลมขึ้น “นายจะไปไหน?”
ฟู่หนานโจวมองเขาแล้วหัวเราะเยาะเบา ๆ
“ก็ไปหาลุงใหญ่สิ ไม่งั้นจะไปไหนล่ะ?” น้ำเสียงเขาสบาย ๆ เจือแววหยอกเย้าอยู่บ้าง
“ทำไม? เรื่องนี้ยังต้องรายงานนายด้วยเหรอ? หรืออยากไปด้วยกัน?”
สีหน้าจางหมิงหย่วนพลันแย่ลง
ลุงใหญ่