ฟู่หนานโจวเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหา “หัวหน้ากองพล นี่คือ...”
“ไม่ใช่ว่าคราวก่อนเธอพูดกับฉันเหรอ ว่าห้องพยาบาลใช้น้ำไม่สะดวก อยากขุดบ่อน้ำสักบ่อ”
หลิวเต๋อฮ่าวชี้ไปยังชายวัยกลางคนข้างตัว “นี่คือช่างหวังจากสหกรณ์ประชาชนข้าง ๆ ฝีมือขุดบ่อของเขาเป็นที่หนึ่งในละแวกนี้ ส่วนคนนี้คือลูกมือของช่างหวัง เสี่ยวหลี่”
ฟู่หนานโจวนึกขึ้นได้
คราวก่อนเขาเคยคุยกับหลิวเต๋อฮ่าวเรื่องขุดบ่อ คิดไม่ถึงว่าหัวหน้ากองพลคนนี้จะใส่ใจจริง ๆ
“สวัสดีครับช่างหวัง สวัสดีครับสหายหลี่” ฟู่หนานโจวทักทายด้วยรอยยิ้ม วางตะกร้าสะพายลง แล้วเข้าไปในบ้านตักน้ำมา 3 ชาม
ช่างหวังรับน้ำไปดื่มอึกหนึ่ง ก่อนจุ๊ปาก “น้ำหวานดีนะ บ่อน้ำของกองพลหงซิงดีขนาดนี้เลยเหรอ”
“เป็นน้ำจากลำธารบนเขาครับ ผมไปตักมาจากบนเขา”
ฟู่หนานโจวยิ้มพลางพูดว่า “ตอนนี้ห้องพยาบาลใช้น้ำบ่อของหมู่บ้าน น้ำเค็ม ดื่มไม่อร่อย ผมก็เลยคิดอยากขุดบ่อดู เผื่อจะได้น้ำหวาน ๆ”
ช่างหวังพยักหน้า เดินสำรวจรอบลานบ้านหนึ่งรอบ แล้วออกไปดูภูมิประเทศด้านนอกกำแพง ก่อนใช้ฝีก้าววัดระยะคร่าว ๆ
“ทำเลใช้ได้”
เขาเดินกลับเข้ามาในลานบ้านแล้วบอกฟู่หนานโจว “ใต้บ้านของเธอน่าจะมีธารน้ำใต้ดิน ขุดลงไปสัก 7-8 เมตรก็น่าจะเจอน้ำ แต่ถ้าอยากได้น้ำหวาน ต้องขุดให้ลึกกว่านั้น อย่างน้อย 15 เมตร”
“งั้นขุด 15 เมตรเลยครับ” ฟู่หนานโจวตอบ
ช่างหวังพยักหน้าแล้วเริ่มคิดบัญชี “ค่าแรง ค่าวัสดุ ค่าอุปกรณ์ รวมค่าแรงของฉันกับเสี่ยวหลี่ ทั้งหมด...”