เมืองเฉิงอาน หมู่บ้านต้าตง
คุณแม่เซิ่งก้มตัวอยู่ในไร่กำจัดวัชพืชและใส่ปุ๋ยให้ข้าวโพด
เพื่อหาเงิน คุณพ่อเซิ่งทำงานอยู่ในเมือง ที่ดิน 10 หมู่ของบ้านจึงตกเป็นภาระของคุณแม่เซิ่งคนเดียว ต้นข้าวโพดสูงเกือบท่วมหัวคนเกือบจะกลืนร่างเธอหายไป
ที่หัวไร่ เซิ่งหรงหรงนั่งท่องหนังสือภาษาจีน ม.4 อยู่ เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ช่วยพ่อแม่ทำไร่อยู่ไม่ไกลเห็นเธอเข้า ก็วิ่งดุ่ก ๆ เข้ามาหา
“เซิ่งหรงหรง เธอไม่ช่วยแม่ทำงานเหรอ?”
เซิ่งหรงหรงจ้องตาอยู่ที่หนังสือ ไม่แม้แต่จะชายตามองเขา
“ฉันต้องท่องหนังสือ” เธอว่า
“แล้วน้องสาวเธอล่ะ ไม่ได้เจอเธอตั้งนานแล้ว”
พอพูดถึงเซิ่งชงชง เซิ่งหรงหรงตัวแข็งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเสียงเย็นว่า “นางออกไปทำงานแล้ว”
ฟังเซิ่งหรงหรงพูดอย่างนั้น เด็กหนุ่มก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“ทำงานนี่ดีออก พี่สาวฉันก็ทำงานนอกบ้านรวยจะตาย น้องสาวเธอออกไปหาเงิน ต่อไปคงเก่งกว่าเธอแน่ เธอยังไม่รีบทำตัวดี ๆ เข้าไว้ เผื่อนางจะเอาของอร่อย ๆ มาฝากนะ”
เด็กหนุ่มแค่คุยกับเซิ่งหรงหรงปกติ ไม่ได้มีเจตนาอะไร ในใจเขาคิดว่า หาเงินได้ก็ซื้อของที่ตัวเองอยากได้ได้ มันก็เจ๋งจริง ๆ
แต่เขาไม่เข้าใจเซิ่งหรงหรง ประโยคเดียวจี้จุดระเบิดของเซิ่งหรงหรงเข้าเต็ม ๆ กระตุ้นให้เซิ่งหรงหรงลุกพรวดขึ้นมาแล้วทิ้งท้ายอย่างดุร้ายว่า “ใครจะไปทำดีกับนาง” จากนั้นก็หันหลังเดินหนีไปเลย
เด็กหนุ่มที่ถูกดุใส่เกาหัว มองดูแผ่นหลังของเธอแล้วพึมพำอย่างไม่เข้าใจว่า “ไม่ทำดีก็ไม่ทำดิ โกรธซะงั้น แปลกคน!”
แต่ว่า ถึงเซิ่งหรงหรงจะเดินหนีไปทั้งโกรธ ๆ เด็กหนุ่มก็ได้คำตอบที่อยากรู้ออกมาแล้ว
เขาเป็นคนปากโป้ง เอาเรื่องที่เซิ่งชงชงไปทำงานไปพูดต่อ แค่ครึ่งวันก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้าน
พวกที่ชอบความวุ่นวายก็เก่งนักเรื่องปั้นน้ำเป็นตัว เติมสีใส่ไข่จนปั้นเป็นเรื่องยาวเหยียดให้เซิ่งชงชง