เสียงพูดของเซิ่งชงชงไม่ดังไม่ค่อย แต่ในกองถ่ายที่ทุกคนร้อนใจจนเงียบงันกลับฟังดูดังมาก
มันเหมือนค้อนทุบให้ผู้ช่วยผู้กำกับเงยหน้าจากรายชื่อในมือถือทันที แววตาเปล่งประกายความหวัง
“เธอเขียนเป็นเหรอ”
“อืม ลายจ้านฮวาเสี่ยวข่ายกับซ่งโซวล้วนเขียนได้ อักษรตราประทับเล็กก็พอได้นิดหน่อย โอเคมั้ย”
“โอเคสิ โอเคมากเลย!” ผู้ช่วยผู้กำกับตบขาตัวเองอย่างดีใจ
สวี่เม่าหางก็ดีใจชัดเจน แต่ยังถามอย่างละเอียดอีกว่า “เขียนกลับด้านได้มั้ย หนู”
เซิ่งชงชง “ได้ค่ะ ไม่ใช่แค่กลับด้าน เขียนข้าง ๆ ก็ยังได้”
ฉากนี้มีช็อตหนึ่งที่ต้องเก็บหน้าตรงของนักแสดง แต่ให้คนดูเห็นตัวอักษรบนกระดาษเป็นด้านปกติ หมายความว่าตอนเขียนต้องเขียนกลับด้าน จะได้ไม่ต้องกลับภาพตอนตัดต่อ
สวี่เม่าหางถ่ายทำมาตรฐานสูงมาก ปกติอะไรที่ทำเองได้เขาจะไม่พึ่งการตัดต่อ เพื่อคงความเป็นต้นฉบับของศิลปะให้มากที่สุด
แต่ผู้ช่วยผู้กำกับติดต่อหาคนเขียนแทนใหม่เกือบชั่วโมงก็ยังหาไม่ได้ ตอนนี้สวี่เม่าหางเตรียมลดข้อกำหนดลงแล้ว
เขาคิดไว้แล้ว ต่อให้เซิ่งชงชงเขียนกลับด้านไม่เป็น แต่ถ้าลายมือเธอใช้ได้ สวี่เม่าหางก็ตัดสินใจให้เธอลงมือทำเอง เรื่องกลับภาพก็โยนให้ทีมตัดต่อจัดการ
ใครจะคิด เซิ่งชงชงกลับทำให้เขาประหลาดใจใหญ่หลวง
เด็กคนนี้ไม่ใช่แค่เขียนกลับด้านได้ แต่ยังเขียนข้าง ๆ ได้อีก นักแสดงของตัวเองมีฝีมือระดับนี้ เขาจะหาคนเขียนแทนไปทำไม!