"เอ่อ คุณครูเฟยครับ ผมขอจดเบอร์ติดต่อคุณหน่อยนะครับ ผมยังไม่มีมือถือ เดี๋ยวจะไปซื้อเลย เสร็จแล้วค่อยติดต่อกลับนะครับ"
เฟยจื่อหยางชะงักไปเล็กน้อย แล้วพูดยิ้ม ๆ ว่า
"ได้สิ"
ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่าต้องส่งเดโมเพลงให้เซิ่งชงชง เลยถามว่า
"เธอคงยังไม่มีโน้ตบุ๊กด้วยใช่ไหม สะดวกซื้อสักเครื่องไหม จะได้เปิดอีเมลไว้ให้ฉันส่งเดโมให้น่ะ"
"ได้ค่ะ"
……
เซิ่งชงชงฮัมเพลง อารมณ์ดี๊ดี ก้าวเข้าสู่ห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดในถิงปัว ตรงไปที่เคาน์เตอร์มือถือ เลือกเครื่องที่ดีที่สุดในตอนนี้
มือถือรุ่นนี้ถือว่าเป็นสมาร์ตโฟนรุ่นแรก ๆ ของยุคอนาคตเลยก็ว่าได้ นอกจากจะแพงไปหน่อยก็ไม่มีข้อเสีย
เซิ่งชงชงรู้สึกว่าการได้เจอนักแต่งเพลงโดยบังเอิญ อาสาเสนอตัวจนได้โอกาสทดสอบเสียง แล้วต้องยอมจ่ายเงินซื้อมือถือซื้อคอมเพื่อสิ่งนี้ มันคุ้มค่ามาก
นี่เป็นการลงทุนที่จำเป็นสำหรับงาน
อีกอย่าง ของพวกนี้อย่างมือถือ คอมพิวเตอร์ ในชีวิตประจำวันก็ต้องใช้อยู่แล้ว เดิมทีเธอก็ตั้งใจจะซื้ออยู่แล้ว แค่ตอนนี้ซื้อเร็วขึ้นเท่านั้นเอง
คิดทุกอย่างก็ดีไปหมด แต่ตอนรูดบัตรนี่แหละ เซิ่งชงชงถึงกับหน้าเสีย
มือถือเครื่องนี้ราคาหกพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าหยวน แต่บัตรธนาคารของเธอมีวงเงินจำกัด เดือนนึงรูดได้ไม่เกินห้าพัน ถ้าเกินห้าพันต้องให้ผู้ปกครองมาเซ็นต่อหน้า หรือไม่ก็ไปธนาคารเพื่อขออนุมัติวงเงิน
นี่มัน.....
เซิ่งชงชงยืนงงไปเลย
ทำไงดีล่ะทีนี้?
นั่งรถกลับบ้านที่หลินซีไปหาพ่อเฒ่าเพื่อไปธนาคารขออนุมัติวงเงิน หรือให้พ่อเฒ่ามาเซ็นให้?
เห็นชัดว่าไม่ใช่ทางเลือกที่ดีทั้งคู่
ตอนที่เซิ่งชงชงกำลังใช้สมองคิดหาทางออกอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้นก็มีเสียงคุ้นหูดังมาจากข้างหลัง
"คุณเซิ่ง?"