เซิ่งหรงหรง: “เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทาง!”
แค่รู้ว่าเงินที่คุณพ่อเซิ่งให้เซิ่งชงชงนั้นเป็นเงินที่เธอหามาเองก็ทำให้เซิ่งหรงหรงช็อกมากพอแล้ว ตอนนี้ยังมารู้อีกว่าที่จริงตัวเองก็ใช้เงินที่เธอหามาเช่นกัน เซิ่งหรงหรงจึงแตกสลายไปเลย
ถ้าเป็นแบบนั้นจริง การที่เธอยืนต่อหน้าเซิ่งชงชงอย่างอาจหาญกล่าวหาว่าพ่อแม่ลำเอียงก็กลายเป็นเรื่องตลกไปเลย
“เรื่องจริงเป็นอย่างที่ฉันพูดหรือเปล่า เธอไปถามพ่อเอาเองก็ได้ แต่ขอให้เข้าใจว่า พ่อแม่ไม่ได้ตั้งใจจะลำเอียงเข้าข้างใคร ท่านรักลูกและพยายามหาจุดสมดุลอย่างเต็มที่แล้ว”
“ถ้าใครๆ ก็คิดเล็กคิดน้อยแบบเธอ งั้นฉันก็คงพูดได้ว่าต่างหากที่เธอเป็นคนถูกตามใจ เพราะไม่งั้นทำไมเงินที่ฉันหามาถึงได้ไปอยู่กับเธอ หรือว่าฉันต้องเลี้ยงดูเธอด้วย?”
คำพูดของเซิ่งชงชงในหูเซิ่งหรงหรงนั้นแทงใจทุกประโยค ทิ่มแทงอยู่ในใจเธอ ความหยิ่งยโสทำให้อยากเถียง แต่ก็ไม่รู้จะเถียงจากตรงไหน ได้แต่ยืนนิ่งเงียบด้วยความไม่ยอมจำนน
แค่เงียบอย่างนั้นเหรอ?
ไม่ มันยังไม่พอหรอก เซิ่งชงชงไม่ได้ต้องการแค่นี้
“อย่าทำหน้าแบบนั้น เหมือนที่เธอพูดกับฉันในคืนนั้น วันนี้ฉันจะพูดคืนกลับไปให้เธอฟัง ไม่มีใครเป็นหนี้เธอ ตอนนี้ที่เธอต้องพึ่งฉันอยู่คือเรื่องจริง ต่อให้เธอปฏิเสธหรือไม่ยอมก็ไม่มีประโยชน์”
“ผลการเรียนตกต่ำเป็นเพราะสภาพจิตใจของเธอเอง อย่าโยนความผิดให้คนอื่น”
พูดจบ เซิ่งชงชงก็เปลี่ยนน้ำเสียง ถามเธออย่างเคร่งขรึม
“เรื่องที่ฉันเอามือถือไปโรงเรียน เธอเป็นคนไปฟ้องอาจารย์จางใช่ไหม!”