เจียงหรูสวี่ก็คือ "ไอ้ปากเสียนั่น" ที่เซิ่งชงชงพูดถึง เขามองคนขับสามล้อเครื่องที่ขนผักไปเที่ยวแล้วเที่ยวเล่าด้วยความตะลึงงัน
"เฮ้ย โม่ไป๋ เกิดอะไรขึ้นน่ะ ห้องครัวโรงแรมนายรับซื้อผักจากคนนอกด้วยเหรอ?"
เฉินเฟิงก็ไม่รู้เหมือนกัน เขาเดินฉับ ๆ เข้าไปในโรงแรม บังเอิญผู้จัดการส่วนหน้าของโรงแรมอยู่ที่เคาน์เตอร์พอดี
"คุณเฉินครับ"
เฉินเฟิงพยักหน้า แล้วมองไปที่กองผักซึ่งกองอยู่มุมหนึ่งของล็อบบี้
ผู้จัดการส่วนหน้ารีบเข้าใจ เขาอธิบายอย่างนอบน้อม: "คุณเฉินครับ นี่เป็นผักที่คุณเซิ่งลูกค้าของโรงแรมเราสั่งมาจากร้านซูเปอร์มาร์เก็ตครับ"
ทุกคนกรูเข้าไปล้อม
"ผักกองไว้แบบนี้ มันก็ไม่ดีนะ!" เจียงหรูสวี่ว่า
ผู้จัดการส่วนหน้า: "ไม่เป็นไรครับคุณเจียง เดี๋ยวเรายืนยันกับคุณเซิ่งแล้วก็จะจัดการให้เรียบร้อยครับ"
ผู้จัดการส่วนหน้าพูดจบ เซิ่งชงชงก็ฮัมเพลงคลอเบา ๆ เดินเข้ามาในโรงแรม มองจากไกล ๆ ก็เห็นคนหลายคนกำลังล้อมผักของเธอ
พอเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ เอ๊ะ คุ้นหน้าแฮะ!
"พวกนายล้อมผักฉันทำไม จะขโมยผักเหรอ?" เซิ่งชงชงถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
เฉินเฟิงกับเจียงหรูสวี่ได้ยินเสียงก็หันไปทางขวา
พอเห็นชัดว่าเป็นเซิ่งชงชง เจียงหรูสวี่ก็ระเบิดทันที
"อีดำน้อย! แกยังกล้ามาโผล่หน้าอีกนะ แถมขโมยผักอะไรอีก ผักแย่ ๆ ของแกน่ะจะมีราคาซักกี่มากน้อย ถึงต้องให้คุณหนูหรูหราอย่างข้าไปขโมย?"
เจียงหรูสวี่พูดเสียงดังมาก จนหัวของเซิ่งชงชงแทบระเบิด
เธอแอบถอยออกไปไกลหน่อยแล้วขมวดคิ้วพูดว่า: "ไม่ได้เจอตั้งหลายวัน ปากนายก็ยังเสียนะ"
ไม่ใช่แค่เสีย คราวนี้ปากอัปเกรดแล้วด้วย ติดลำโพงซูเปอร์วูฟเฟอร์ เริ่มปล่อยคลื่นเสียงความถี่สูงแล้ว
"แก!"
"อะไรของนาย มีข้อเสียก็กลับไปคิดทบทวนซะบ้าง นายไม่ใช่คนครบสามสิบสอง ฉันก็ไม่ได้รังเกียจนายสักหน่อย!"