เซิ่งชงชงเหลือบมองอ้ายชิวที่อยู่ไม่ไกล โชคดีที่เธอกำลังคุยโทรศัพท์เลยไม่ได้ยินที่ขนตางามบอกว่าเธอเกาะกิน ไม่งั้นคงน้อยใจแย่
“นายอยู่เมืองนอกว่างเหรอไง เรื่องซุบซิบแบบนี้ยังต้องถามอีก”
เซิ่งชงชงพูดจนเฉินเฟิงอึ้งไป
นิ่งไปหลายวิถึงได้เถียงกลับว่า “ฉันจะว่างมานินทาเธอได้ไง”
“ก็แอปฟานเฉี่ยออนไลน์แล้วไง ละครเรื่องติ่งเซี่ยงฉันก็จ่ายเงินซื้อลิขสิทธิ์สตรีมมิ่งพร้อมกันด้วย ตอนนี้เธอกับดาราหนุ่มคนนั้นมีเรื่องแบบนี้ออกมา เกิดกระทบละครจะทำยังไง”
เซิ่งชงชง: “ท่านบอสใหญ่สบายใจได้เลย มีหนูคุมเกมอยู่ ความฮอตของละครเรื่องนี้มีแต่จะพุ่ง ไม่มีตกแน่ รอรับเงินได้เลย”
เฉินเฟิงถึงนึกได้ว่าเซิ่งชงชงกำลังใช้กระแสโซเชียลปั่นกระแสละคร
“เธอตั้งใจ?”
“อื้ม งั้นสิ”
“อ้อ......งั้นฉันก็เบาใจ”
“หนูทำเรื่อง ไม่มีพลาด!”
น้ำเสียงยโสของเซิ่งชงชงลอดผ่านโทรศัพท์มากระทบหูเฉินเฟิงจนรู้สึกคันยุบยิบ
“แค่นี้นะ อีกเดี๋ยวจะไปเรียนแล้ว” เฉินเฟิงพูด
“ไปเหอะ ท่านบอสใหญ่” เซิ่งชงชงดีดนิ้วดังเป๊าะกลางอากาศหนึ่งที
“อืม เธอยังเด็ก อย่าไปทำเรื่องพวกนั้นให้วุ่นวาย ตั้งใจเรียนหนังสือ”
เฉินเฟิงพูดเร็ว ๆ แล้ว “แปะ” ก็กดวางสาย
นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็หยิบหนังสือเรียนบนโต๊ะไปมหา’ลัยด้วยอารมณ์ดี
ปลายสาย เซิ่งชงชงกุมโทรศัพท์ที่ดับไปแล้วไว้พักหนึ่ง กลั้นเท่าไหร่ก็ไม่ไหว หลุดหัวเราะแถมบ่นเขาไปหนึ่งประโยค
“แก่แดด~”
เที่ยงตรง
เสื้อยืดขาว กางเกงยีนส์ หางม้าสูง รองเท้าผ้าใบขาว เซิ่งชงชงก็สดใสแบบนี้เข้ากล้องมือถือของอ้ายชิว