ภายใต้สายตาจับจ้องนับสิบคู่ เซิ่งชงชงจัดการเรื่องการลาเรียนแบบไปกลับเสร็จ แล้วรอให้คุณพ่อเซิ่ง พี่ชิว และอาจารย์ประจำชั้นทักทายกันออกรสออกชาติเสร็จ เธอถึงกลับห้องเรียน
พอเซิ่งชงชงกับพวกออกไป ห้องทำงานที่เงียบกริบเมื่อครู่ก็คึกคักขึ้นมาทันที
"ว่าแล้วก็ต้องบอกว่าหน้าตาดีจริง ๆ นั่นแหละ ไม่แปลกใจเลยที่ได้เป็นนักแสดง!"
"ละครเรื่องนั้นพวกคุณดูกันรึยัง เด็กคนนี้เล่นเป็นภูตหิ่งห้อย เล่นได้ดีแล้วก็ซึ้งมาก"
"ดูแล้ว ดูจนร้องไห้เลย ฝีมือการแสดงดีจริง อนาคตอาจจะได้เป็นดาวดังก็ได้"
"ฮ่า ๆ งั้นเราต้องฉวยโอกาสที่ยังอยู่ใกล้ ๆ รีบดู ๆ ไว้หน่อย ต่อไปอาจจะได้ดูแต่ในทีวีแล้วก็ได้"
"ใช่เลย เป็นไปได้น่า!"
"อิจฉาอาจารย์จางจัง มีลูกศิษย์เป็นดาราด้วย"
พวกอาจารย์คุยกันไปมาจนมาถึงประเด็นหลัก อาจารย์จางอวี้ฉีรอจังหวะนี้อยู่พอดี
เขานั่งสบาย ๆ บนเก้าอี้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
"จะเป็นดาราหรือไม่เป็นนั่นผมไม่สนใจหรอกนะ คนเป็นครูอย่างเราให้ความสำคัญกับผลการเรียนของเด็กมากกว่า"
"เซิ่งชงชงตอนเข้าใหม่สอบได้ที่ยี่สิบกว่า ๆ จนถึงปลายเทอมที่แล้วเพิ่งสอบได้ที่เจ็ด พูดตามตรงผมยังไม่พอใจนะ ต้องเร่งหน่อยแล้ว"
คำพูดประโยคเดียวของจางอวี้ฉีทำเอาอาจารย์ทั้งห้องเงียบกริบ พวกเขากระตุกมุมปาก แล้วยิ้มแห้ง ๆ ให้เขาโดยไม่พูดต่อ
นี่มันโคตรเก่งเลยนะแก สอบได้ดีขึ้นตั้งขนาดนั้นจนได้ที่เจ็ดแล้วยังไม่พอใจอีก!
แถมยังพูดว่าดาราไม่ดาราไม่สนใจ ถ้าไม่สนใจก็อย่ายิ้มซะขนาดนั้นสิ เมื่อกี้ปากจะฉีกถึงใบหูอยู่แล้วนั่นไม่ใช่แกเหรอ?
พวกขี้อวด!
รอเถอะ ม.ปลายสายวิทย์ สายศิลป์ อาจารย์ประจำชั้นจะเป็นแกหรือเปล่าก็ไม่รู้!
ในห้องทำงานปั่นป่วนราวกับมีคลื่นใต้น้ำเพราะเซิ่งชงชง ส่วนตอนนี้ความภาคภูมิใจเล็ก ๆ ของอาจารย์ประจำชั้นกำลังฟังผู้จัดการส่วนตัวของตัวเองบ่น