เมื่อพิจารณาว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่จะอธิบายให้เข้าใจได้ในเวลาอันสั้น หลังจากตัดสินใจแล้ว หลินเจาอินจึงคิดจะกินข้าวเย็นก่อน
การเป็นผู้นำเป็นเรื่องที่เปลืองสมองมาก ดังนั้นเจียงเจียงและโจวซืออวิ๋นจึงตัดสินใจทำอาหารมื้อใหญ่ในคืนนี้เอง
เมื่อหลินเจาอินเห็นข้าวผัดปลาหมึก หมูป่าตุ๋นน้ำแดง เนื้อกระต่ายผัดพริก เห็ดผัดไขมันนุ่ม และซุปสาหร่ายที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอแทบคิดว่าตัวเองลืมอะไรบางอย่างไป
"วันนี้เป็นวันสำคัญอะไรหรือเปล่า?"
เวลาในเกมกับโลกความเป็นจริงนั้นไม่เหมือนกัน หลินเจาอินจำไม่ได้ว่าในเกมมีวันครบรอบอะไร
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่ช่วงนี้ตั้งแต่พี่เจียงมาออกกำลังกายมากขึ้น ก็หิวง่ายขึ้น" โจวซืออวิ๋นเริ่มพูดจาเหลวไหล
หลินเจาอินรู้สึกคลางแคลงใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แม้จะไม่เข้าใจ แต่ส่วนใหญ่ก็คงเป็นเพราะตัวเธอนั่นแหละ
"งั้นเริ่มกินข้าวกันเถอะ วันนี้อาหารอุดมสมบูรณ์มาก ลำบากพวกเธอแล้ว"
หลังจากกินข้าวเสร็จ เจียงเจียงถึงได้ถามถึงแผนการของหลินเจาอิน
"อินอิน อีกสักครู่จะทำยังไงหรือ? ต้องการให้ฉันช่วยอะไรไหม?"
หลินเจาอินส่ายหัว "ไม่มีแผนอะไรเป็นพิเศษ ก็แค่บอกทุกคนไปตามตรง พวกเธอเองก็ไม่ต้องทำอะไรเป็นพิเศษเหมือนกัน ถ้ามีอะไรอยากพูดก็พูดออกมาได้เองเลย ฉันไม่มีข้อกำหนดอะไรพิเศษ"
"ได้ค่ะ" จริงๆ แล้วเจียงเจียงก็เดาได้ไม่ต่างกัน หลินเจาอินเป็นคนตรงไปตรงมาแบบนี้แหละ ถึงแม้บางครั้งเธอจะเห็นแก่พวกพ้องอยู่บ้าง แต่เวลาส่วนใหญ่ก็จะคำนึงถึงส่วนรวม