ผู้เล่นหลายกลุ่มต่างก็อยู่รวมกันตามจุดของตน พูดคุยกันเสียงเบา อารมณ์ที่ตื่นเต้นตั้งแต่แรกเริ่มก็ค่อย ๆ สงบลง
แต่ว่าความปรารถนาที่อยากจะพักเงียบ ๆ สักพักของทุกคนมักจะถูกรบกวน
ผ่านไป 45 นาทีนับตั้งแต่เปิดดันเจี้ยน สิ่งที่หลินเจาอินและพวกคาดการณ์และกังวลก็เกิดขึ้นจริง
มอนสเตอร์ระลอกใหม่ไม่จำเป็นต้องรอให้ของระลอกก่อนถูกฆ่าจนหมดถึงจะปรากฏ หากถึงเวลาที่กำหนด มันก็จะรีเฟรชออกมาเช่นเคย
แม้จะจัดเตรียมไว้แล้ว แต่เมื่อมอนสเตอร์ระลอกที่สองปรากฏตัว ทุกคนก็ยังคงมองไปยังตำแหน่งที่มอนสเตอร์เหล่านั้นปรากฏโดยไม่รู้ตัว
ไม่รู้ว่าจงใจหรือเปล่า ครั้งนี้ฝูงมอนสเตอร์ไม่ได้รีเฟรชจากตำแหน่งตายตัวไม่กี่จุด แต่เป็นแบบสุ่มทั่วทั้งพื้นที่
เจียงเจียงและโจวซืออวิ๋นมีแค่สองคน ต่อให้รวมกองทัพสัตว์เลี้ยงด้วย ก็ไม่สามารถควบคุมมอนสเตอร์ที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกสารทิศได้ในคราวเดียว
“ทุกคนไม่ต้องกังวล ระวังป้องกันตัวเองให้ดีก็พอ”
หลินเจาอินดึงน้องสาวให้ลุกขึ้นยืน ไม่รอให้เจียงเจียงเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ ก็ออกมาช่วยด้วยตัวเอง
“พี่คะ หนูดีใจมากที่ได้สู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพี่” ในดวงตาของหลินหว่านอี๋ไม่มีความกลัวหรือรำคาญต่อการสู้กับมอนสเตอร์ มีเพียงความตื่นเต้นที่ได้ร่วมต่อสู้กับหลินเจาอินเป็นครั้งแรก
นี่เป็นครั้งแรกที่พี่น้องตระกูลหลินลงมือในวันนี้ ฉินเฟิงและคนอื่นไม่จำเป็นต้องลงมือ แต่ก็ยังถูกการเคลื่อนไหวของสองพี่น้องดึงดูดสายตาไป