ถ้าต้องเลือกระหว่างสัตว์เลี้ยงระดับ A สองตัว ทุกคนคงโหวตเลือกจตุรเทพพยัคฆ์ขาว แต่หลินเจาอินก็ยังไม่อยากผูกขาดทรัพยากรไว้คนเดียว
“งั้นคราวหน้าเจอคริสตัลแบบนี้อีก เราสลับกันให้จตุรเทพพยัคฆ์ขาวกับอิมพาลาศีลดีไหม”
เจียงเจียงกลับไม่ตอบรับ “อินอิน เอาให้จตุรเทพพยัคฆ์ขาวใช้ก่อนเถอะ ในเมื่อของนี่ช่วยอัปเลเวลสัตว์เลี้ยงได้ ก็ต้องรีบทำให้สัตว์เลี้ยงตัวใดตัวหนึ่งอัปเลเวลก่อนถึงจะคุ้มกว่าไม่ใช่เหรอ การสลับกันจะยิ่งทำให้ประสิทธิภาพของไอเทมลดลง ไม่ต้องทำเพื่อฉันขนาดนั้นหรอก”
จากมุมมองการกระจายทรัพยากรที่สมเหตุสมผลแล้ว การมุ่งพัฒนาตัวใดตัวหนึ่งก่อนย่อมเหมาะสมกว่า เพราะยังไม่รู้ว่าต้องใช้คริสตัลแบบนี้อีกกี่ก้อนกว่าสัตว์เลี้ยงระดับ A จะอัปเลเวล ถ้าจำนวนที่ต้องใช้เยอะ การสลับกันให้ก็จะยิ่งทำให้เวลาที่สัตว์เลี้ยงอัปเลเวลช้าออกไป
“แล้วก็คราวที่แล้วจากกล่องสมบัติทองคำ เธอยังแบ่งทรัพยากรที่มีจำกัดให้พวกเราเลย ในเมื่อเราอยู่ด้วยกันเป็นหนึ่งเดียวแล้ว ก็อย่าแบ่งแยกอะไรให้มันมากเลย”
หลินเจาอินยิ้มอย่างขำ ๆ “ฉันคิดมากไปเอง งั้นฉันให้จตุรเทพพยัคฆ์ขาวใช้ก่อนนะ”
เจียงเจียงก้มตัวลงปลอบอิมพาลาศีล ส่วนหลินเจาอินรับพลังวิญญาณสัตว์เลี้ยงจากมือของโจวซืออวิ๋นมาวางตรงหน้าจตุรเทพพยัคฆ์ขาว
จตุรเทพพยัคฆ์ขาวคาบคริสตัลโยนเข้าปาก แล้วเคี้ยวกร้วม ๆ
อิมพาลาศีลที่อยู่ข้าง ๆ จ้องมองตาปริบ ๆ แววตาอิจฉาอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ไม่พอใจที่ทรัพยากรถูกแย่งไป เจียงเจียงลูบตัวมัน มันก็เอาหัวถูมือเจียงเจียง
“โฮก——” จตุรเทพพยัคฆ์ขาวกินพลังวิญญาณสัตว์เลี้ยงหมดแล้วก็ร้องอย่างดีใจ