ทุกคนไม่มีใครขยับ ต่างกำลังครุ่นคิดถึงคำพูดของคนคนนั้น
ฝั่งโซน 110 เริ่มกระซิบกระซาบกัน คนที่ไม่ถนัดภาษาต่างประเทศบางคนฟังคำพูดยืดยาวเมื่อครู่ไม่ค่อยเข้าใจ
แต่ไม่ว่าจะฟังเข้าใจหรือไม่ พวกเขาก็ไม่คิดจะแสดงความคิดเห็น ตอนนี้แค่ทำตามที่ฉินเฟิงกับหลินเจาอินจัดการก็พอ เรื่องที่ต้องใช้สมองให้พวกรุ่นใหญ่ปวดหัวกันไป
ฝั่งโซน 211 เงียบไปพักหนึ่ง ในที่สุดก็เริ่มพูดถึงความคิดของแต่ละคน
บางคนเห็นด้วยกับคำพูดของคนเมื่อครู่ ตอนนี้คะแนนของพวกเขาตามหลังอยู่ หากทั้งสองฝ่ายทำตามข้อตกลง คนที่เหลือก็จะรอดชีวิตได้ทั้งหมด และยังมีโอกาสพลิกสถานการณ์ในภายหลัง
บางคนกลับคิดว่านี่เป็นการกระทำของคนขี้ขลาด ต่อให้ต้องตายก็ไม่ยอมยกธงขาว
แต่คนส่วนใหญ่คิดว่า ต่อให้พวกเขายอมแพ้ แล้วอีกฝ่ายจะยอมหรือ? ในเมื่อโซน 110 ไม่มีทางแพ้ แล้วจะรับคำยอมแพ้ของพวกเขาไปทำไม?
“ไม่ลองถามดูก่อนจะรู้ได้ยังไงว่าได้หรือไม่ได้? พวกคุณไม่สังเกตหรือว่าเราคุยกันอยู่ตรงนี้ตั้งนาน อีกฝ่ายก็ไม่ได้ลงมือกับเราอีกเลย ฉันได้ยินมาว่าคนประเทศหัวเซี่ยให้ความสำคัญกับคำมั่นสัญญา ทั้งยังไม่ฉวยโอกาสเล่นงานคนที่กำลังเสียเปรียบด้วย ขอแค่คนของเราไม่ทำอะไรโง่ ๆ การเจรจาก็ยังมีโอกาส”
“แล้วใครจะไปเจรจา? โซนเราก็ไม่มีผู้เล่นที่มีพลังต่อสู้ระดับแนวหน้า อีกฝ่ายจะยอมฟังหรือ?”
“มีใครพูดภาษาหัวเซี่ยได้ไหม? เราแสดงท่าทีให้เห็นก่อน บางทีอาจได้ผลก็ได้”