ที่กองอำนวยการ ตอนนี้ผู้คนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนล้อมจอใหญ่ ดวงตาเบิกกว้างจ้องภาพสดจากสนามรบที่ส่งกลับมา
“ไม่น่าเชื่อเลยว่าในสถานการณ์แบบนี้ กองกำลังฟากฟ้ายังโต้กลับได้!”
นายทหารฝ่ายเสนาธิการคนหนึ่งเอ่ยชม “แถมยังทำให้กองกำลังฝ่ายแดงเสียหายหนักขนาดนี้ เก่งจริง ๆ!”
นายทหารฝ่ายเสนาธิการอีกคนพูดอย่างฉงน “นี่ไม่เหมือนรูปแบบการรบของกองกำลังฟากฟ้าเลย! ผมดูพวกเขาสู้มาไม่ต่ำกว่ายี่สิบครั้งแล้ว เมื่อก่อนพวกเขาไม่เคยเป็นแบบนี้!”
นายทหารคนหนึ่งหัวเราะ “กองกำลังฟากฟ้าถูกฝ่ายแดงเล่นงานมาตลอดหลายปี คราวนี้ฝ่ายแดงก็แข็งแกร่งขนาดนี้ พวกเขาคงอัดอั้นตันใจมานาน เลยคิดทบทวนอย่างหนักถึงได้คิดกลยุทธ์เจ้าเล่ห์แบบนี้ออกมา แต่แบบนี้ถึงจะสนุกสิ เอาแต่ถูกกองกำลังฟากฟ้าไล่ต้อนอยู่ฝ่ายเดียว ผมยังอึดอัดแทนพวกเขาเลย!”
“ผู้บัญชาการสูงสุด!” นายทหารฝ่ายเสนาธิการคนหนึ่งถาม “กองกำลังฟากฟ้าทำผิดกติกาหรือเปล่าครับ?”
ลั่วเจียหมิง ผู้บัญชาการสูงสุด ยิ้มโดยไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ “ไม่ว่าอย่างไร กองกำลังฝ่ายแดงก็ถูกตีแตกที่กองบัญชาการก่อน ตอนนี้ยังถูกซุ่มโจมตีอีก ต่อให้กำจัดกองกำลังฟากฟ้าได้ พวกเขาก็ถือว่าแพ้ไปแล้ว!”
ทุกคนพยักหน้า กำลังรบของกองกำลังฝ่ายแดงมีมากพอจะกวาดล้างกองกำลังฟากฟ้าได้อย่างราบคาบ
แต่ตอนนี้การรบดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเขาก็ถือว่าแพ้ไปแล้ว
“ถึงอย่างนั้น กองกำลังฟากฟ้าก็คงถูกกำจัดในไม่ช้า!” นายทหารฝ่ายเสนาธิการคนหนึ่งพูด “กองกำลังฝ่ายแดงสั่งให้ทหารลงจากรถถังแล้ว เพื่อมุ่งล้อมปราบกองกำลังซุ่มโจมตีของกองกำลังฟากฟ้า ผมว่าอย่างมากก็อีกสามชั่วโมง การรบก็น่าจะจบลง!”
“พวกเขายังฉลาดอยู่บ้าง!” ลั่วเจียหมิงยิ้ม “ถ้ายังยืนกรานปกป้องรถถังต่อไป จำนวนผู้บาดเจ็บล้มตายคงมากกว่านี้”
“เอาละ ตอนนี้ผลการรบไม่มีอะไรให้ลุ้นแล้ว พวกเรารอพวกเขากลับมาสรุปบทเรียนกันเถอะ!”
ทุกคนพยักหน้าเงียบ ๆ