บทที่ 76 ความลับใต้โต๊ะทำงาน
โต๊ะทำงานทำจากไม้เนื้อดีที่มีมูลค่าสูงลิบ
ตรงกลางมีช่องว่างอยู่จุดหนึ่ง ซ่งฉือมีรูปร่างเล็กบอบบาง จึงหลบอยู่ตรงนั้น
จากตำแหน่งที่ซ่งฉือซ่อนตัวอยู่ เธอมองเห็นเรียวขายาวได้รูปของชายหนุ่มอย่างชัดเจน ไล่ขึ้นไปอีกหน่อยก็เป็นเอวสอบเพรียว
จู้เยี่ยนเจิงสวมสูท ท่วงท่าสง่างามนั่งตัวตรงอย่างเรียบร้อย
คิ้วเขาขมวดเล็กน้อย แววตาฉายความประหลาดใจวูบหนึ่ง
เขาก้มลงมองซ่งฉือ
เห็นเพียงดวงตาฉ่ำน้ำของซ่งฉือ เธอมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าออดอ้อนปนขอร้อง
เธอประนมมือแล้วโบกเบา ๆ ให้ชายหนุ่มที่ก้มมองอยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหม่าและวิงวอน
ริมฝีปากขยับพะงาบ เขาอ่านออกว่าเธอกำลังพูดอะไร
【อย่าบอกใครนะ】
ชายหนุ่มเม้มปากเล็กน้อย ประกายอารมณ์พลุ่งพล่านอยู่ในดวงตาสีหมึก
จู้เยี่ยนเจิงแยกขาออกอย่างไม่เป็นธรรมชาตินัก ก่อนเงยหน้ามองผู้มาเยือน
“สวัสดีครับคุณจู้”
ผู้พูดเป็นชายคนหนึ่ง ซ่งฉือไม่เคยพบเขามาก่อน จึงไม่รู้ว่าเกี่ยวข้องกับจู้เยี่ยนเจิงอย่างไร
แต่เมื่อครู่เธอเหลือบเห็นบัตรพนักงานที่ติดอยู่บนตัวเขา จึงมั่นใจว่าเขาเป็นพนักงานของบริษัท
เธอเป็นแค่เด็กฝึกงานตัวเล็ก ๆ ที่มาปรากฏตัวในห้องทำงานของประธานบริษัท ซึ่งต้องใช้บัตรผ่านถึงจะเข้ามาได้ เรื่องนี้ฟังอย่างไรก็ไม่สมเหตุสมผล
เพราะฉะนั้น ซ่งฉือจึง “กังวล” ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับจู้เยี่ยนเจิงจะถูกเปิดเผย และเลือกซ่อนตัวใต้โต๊ะทำงานเพื่อหลบเลี่ยงสายตาคนอื่น แบบนี้ก็สมเหตุสมผลไม่ใช่หรือ?
จู้เยี่ยนเจิงเข้าใจว่าเธอกังวลเรื่องอะไร จึงเลือกช่วยปิดบังให้