บทที่ 189 คิดถึงคุณอาแล้ว……
หลี่อีได้ยินแล้วก็สงสัยเล็กน้อย “มีอะไรเหรอ? เอาบัตรประชาชนของฉันไปทำอะไร?”
ซ่งฉือเกาหัว ยิ้มอย่างเก้อเขิน “สองสามวันก่อนฉันออกไปพายเรือ แล้วทำบัตรประชาชนตกน้ำค่ะ”
“กว่าจะทำใหม่ได้คงต้องใช้เวลาอีกหลายวัน แต่สองวันนี้มีคอนเสิร์ตในต่างประเทศที่ฉันต้องรีบจองตั๋ว……”
หลี่อีไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้นัก พอได้ยินซ่งฉือพูดแบบนั้น เธอก็เพียงพยักหน้า “ได้สิ เดี๋ยวฉันไปหยิบให้ในกระเป๋า”
ที่จริงซ่งฉือยังเตรียมคำพูดอื่นไว้อีกหลายอย่าง
อย่างเช่น เธอจะเขียนหนังสือรับรองให้ รับปากว่าจะไม่เอาบัตรประชาชนไปทำเรื่องไม่ดี หรือถ้าหลี่อียังไม่วางใจ ก็ให้ยืนดูเธอซื้อตั๋วเครื่องบินกับบัตรคอนเสิร์ตได้เลย
แต่กลับไม่ได้ใช้สักอย่าง
หลี่อีเดินไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง หยิบบัตรประชาชนออกมาแล้วยื่นให้ซ่งฉือ
ตอนรับบัตรประชาชนมา ซ่งฉือถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ใจลอยเล็กน้อย
เธอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “พี่หลี่ไม่กลัวฉันเอาบัตรประชาชนพี่ไปทำเรื่องไม่ดีเหรอคะ?”
หลี่อียิ้มพลางโบกมือ “พี่เจอคนมาเยอะกว่าเธอกินเกลือเสียอีก เธอเป็นคนแบบไหน พี่รู้ดีที่สุด”
ซ่งฉือพลันไม่รู้ว่าควรพูดอะไรอยู่ชั่วขณะ
เธอกำบัตรประชาชนในมือไว้ มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ พี่หลี่”
“โธ่ จะเกรงใจพี่ไปทำไมกัน!”
ทั้งสองคุยกันอีกสองสามประโยค หลี่อีก็กลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง
ซ่งฉือนั่งลงที่โต๊ะแล้วเริ่มทำงาน
โครงการที่ถูกแบ่งมาให้ทีมของพวกเธอตั้งแต่แรกมาถึงช่วงเก็บรายละเอียดขั้นสุดท้ายแล้ว ส่วนผลลัพธ์จริงคงต้องรอให้เปิดใช้งานก่อนถึงจะยืนยันได้