บทที่ 75 ยอมอ่อนข้อ
เสียงด่าทอที่ถาโถมใส่หน้า ทำให้ซ่งฉือขมวดคิ้วน้อย ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าพลันเลือนหาย
ฟางอวี้จือกำลังคลุ้มคลั่งอะไรอีกแล้ว
เธอลุกขึ้นพยักหน้าให้หญิงสาวสวมแว่น จากนั้นถือโทรศัพท์เดินไปยังโถงบันได
คราวนี้เธอจึงเอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า “มีอะไรเหรอ?”
ฟางอวี้จือที่อยู่อีกฝั่งของสายโทรศัพท์กำลังเดือดดาล เขาตะคอกเสียงต่ำว่า “ยังจะถามอีกว่ามีอะไร? ฟางซื่อจะล้มละลายอยู่แล้ว เธอยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อยู่ตรงนี้อีก!”
เมื่อได้ยินว่าฟางซื่อกำลังจะล้มละลาย แววตาของซ่งฉือจึงไหววูบขึ้นมาบ้าง
“ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ พูดให้ชัดก่อน” น้ำเสียงของซ่งฉือสงบนิ่ง
“เธอไม่รู้จริง ๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้?” ฟางอวี้จือแค่นเสียง “ฉันยอมรับว่าคำพูดที่พูดกับเธอในงานรับปริญญามันแรงไปหน่อย แต่ที่ฉันพูดก็เป็นความจริงไม่ใช่หรือไง!”
“ผู้หญิงอย่างเธอ นอกจากฉันแล้วจะมีใครเอา? นิสัยอ่อนแออย่างเธอ นอกจากฉันก็ไม่มีใครปกป้องเธอได้หรอก”
พูดอ้อมค้อมอยู่นั่นแหละ เข้าประเด็นสักทีสิ
แววหงุดหงิดวาบผ่านดวงตาของซ่งฉือ น้ำเสียงเย็นลง “ฟางอวี้จือ พูดเรื่องสำคัญมา”
ฟางอวี้จือสูดหายใจเข้าลึก ๆ พยายามข่มไฟโกรธ “ซ่งฉือ เธอให้จู้เยี่ยนเจิงทำให้ฟางซื่อล่มจม ก็เพราะอยากแก้แค้นฉัน อยากให้ฉันยอมอ่อนข้อให้เธอไม่ใช่หรือไง?”
คราวนี้ซ่งฉือฟังเข้าใจแล้ว
เธอเม้มริมฝีปากบาง ๆ แววอารมณ์วูบผ่านดวงตา
ที่แท้คราวก่อนตอนงานรับปริญญา จู้เยี่ยนเจิงก็จำเรื่องที่ฟางอวี้จือ “ดูหมิ่น” เธอได้
เธอก็ว่าอยู่ ช่วงนี้ฟางอวี้จือกับเมิ่งหว่านทำไมไม่ก่อเรื่องเลย