บทที่ 77 “ทำไมถึงหลบล่ะ?”
“เคร้ง—”
เสียงทึบหนักดังขึ้น
จู้เยี่ยนเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง
ผู้จัดการคนใหม่ที่อยู่ไม่ไกลเห็นดังนั้น ก็รีบคิดจะเข้าไปช่วยเก็บให้
“ไม่ต้อง”
จู้เยี่ยนเจิงเอ่ยห้ามเสียงแหบ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินเข้ามาได้ไม่กี่ก้าว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้จัดการคนใหม่ก็หยุดอยู่กับที่ ไม่กล้าเข้าไปอีก
ปลายนิ้วยังรู้สึกคันจาง ๆ จากรอยที่เธอหยิกเขาเบา ๆ เมื่อครู่
ดูเหมือนหญิงสาวจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเพิ่งหยิกชายหนุ่มไป
คงเพราะประหม่ามากเกินไป
จู้เยี่ยนเจิงคิดเช่นนั้น ก่อนจะก้มตัวลง
ปากกาหมึกซึมตกอยู่ด้านหลังหญิงสาว
วันนี้ซ่งฉือสวมกระโปรงสั้นรัดรูป เธอขดตัวอยู่ใต้โต๊ะทำงาน ก้มเอวลงไป ท่าทางดูไม่ค่อยสบายตัวนัก
จู้เยี่ยนเจิงลุกจากเก้าอี้ แล้วคุกเข่าข้างหนึ่งลงใต้โต๊ะทำงานตรงหน้าซ่งฉือ
เขาเอื้อมมือไปด้านหลังเธอ หมายจะหยิบปากกาหมึกซึมด้ามนั้น
เพราะโน้มตัวไปข้างหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่จึงลดลงในพริบตา
“ตุบตับ ๆ—”
ไม่รู้ว่าเสียงหัวใจของใคร แต่ดังสนั่นจนแทบกลบทุกอย่าง
เพราะเธอสวมกระโปรงสั้น จู้เยี่ยนเจิงจึงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเบือนหน้าหนี ไม่มองเธอ ทว่ามืออีกข้างกลับเอื้อมไปด้านหลังเอวของเธอ คลำหาปากกาด้ามนั้น
คลำไม่เจอ
เขาขยับไปด้านข้างอีกนิด คราวนี้ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับบางสิ่งที่ค่อนข้างแข็ง
คิดว่าเป็นปลายปากกา จู้เยี่ยนเจิงจึงเอื้อมมือไปอีกครั้ง แล้วคว้าสิ่งนั้นไว้