"ต่อหน้าผู้บังคับกองร้อย เราต้องพูดกันให้ชัดเจน ต่อหน้า ตรงๆ"
กู้เจิงเพียงแค่มองอย่างเงียบๆ ระหว่างหลิวเฉียงและเฉินต้าเหลยที่กำลังเถียงกัน
"ฉันเข้ากองทัพก่อนนายใช่มั้ย?"
"ตอนอยู่หน่วยเดิม ฉันเป็นนายสิบ ส่วนนายเป็นแค่พลทหาร ต่อให้เลื่อนขั้นตามลำดับ ฉันได้เป็นหัวหน้าหมวดก็สมเหตุสมผล ส่วนนายได้แค่เป็นนายสิบ แล้วยังได้เป็นรองหัวหน้าหมวดเพราะผู้บังคับกองร้อยเลื่อนตำแหน่งให้ นายยังไม่พอใจอีก!"
"ยังไง นายคิดจะแย่งตำแหน่งกับผู้บังคับกองร้อยรึไง!" หลิวเฉียงพูดด้วยสีหน้าไม่ใส่ใจ
หลิวเฉียงวิเคราะห์ทีละข้อๆ แต่เฉินต้าเหลยไม่ยอมฟังเลยแม้แต่น้อย
"เหลาเหลียว นายอย่ามาพูดพล่ามอะไรนั่นที่นี่ ที่นายพูดมามันไม่ใช่ประเด็นสำคัญ!" เฉินต้าเหลยโบกมือ
"นายสิบจะอะไรกัน? นายสิบก็แค่ทหารคนหนึ่ง ฉันไม่ได้อยากแย่งกับนายด้วยซ้ำ"
"บอกมาเถอะ ว่าด้วยความสามารถเฉพาะตัว ว่าด้วยการนำพล ว่าด้วย... ว่าด้วยความเป็นผู้นำ ฉันด้อยกว่าตรงไหน?" เฉินต้าเหลยยกเหตุผลของตัวเองขึ้นมา
"นายนี่เป็นพวกนักเลงจริงๆ เลย ยัง... ยังความเป็นผู้นำอะไรอีก ตัวเองยังนำตัวเองไม่ได้เลย พูดจาไร้สาระ!" หลิวเฉียงโบกมือ ไม่อยากฟังเฉินต้าเหลยโอ้อวดอีกต่อไป
กู้เจิงค่อยๆ เอ่ยปาก "กองกำลังของเราแค่ร้อยกว่าคน ต่อให้นายเฉินต้าเหลยได้เป็นหัวหน้าหมวด ฉันก็หาคนเพิ่มให้ไม่ได้หรอกนะ!"
ยักไหล่ แสดงความจนปัญญา ต่อให้คนเก่งแค่ไหน ถ้าไม่มีวัตถุดิบก็ทำอาหารไม่ออกนี่นา!
"ผู้บังคับกองร้อย ความหมายของนายคือ ถ้าฉันหาคนมาได้ ฉันก็ได้เป็นหัวหน้าหมวดใช่ไหม?" เฉินต้าเหลยจ้องเขม็งไปที่กู้เจิง กลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ
กู้เจิงกลั้นรอยยิ้มที่มุมปาก "ใช่ ถ้ามีคน ฉันก็จะอนุมัติตั้งหมวดที่สี่ขึ้นมา และให้นายเป็นหัวหน้าหมวด"