กองบังคับการกองร้อย
กู้เจิงจ้องมองเฉินต้าเหลยอย่างไม่พูดไม่จา
เฉินต้าเหลยหยิบของออกจากตัวทีละชิ้น ทั้งกล้องส่องทางไกล นาฬิกาข้อมือ ปืน บุหรี่...
วางเรียงกันบนโต๊ะทีละชิ้น
หลิวเฉียงที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มเยาะ รอชมความแตกของเฉินต้าเหลยอยู่
เฉินต้าเหลยวางของครบแล้วก็ยืนตัวตรง นิ่งไม่กล้าพูดอะไร
กู้เจิงหยิบนาฬิกาขึ้นมา พูดหยอกเย้า: "เก่งนักนะแก เฉินต้าเหลย ไม่กี่วันไม่เจอ กลายเป็นเศรษฐีใหม่ไปแล้ว"
"เฮ้ย นี่มันทีละอย่างๆ แก rวยกว่าข้าอีกแล้ว"
"เล่ารายละเอียดมาเถอะ วีรกรรมรุ่งเรืองของแกไม่กี่วันมานี้"
เฉินต้าเหลยสะกิดหลิวเฉียงที่กำลังกลั้นหัวเราะอยู่ข้างๆ
"รายงานผู้บังคับกองร้อย ตอนนั้นผมรับคำสั่งท่านไปรวบรวมพล ก็มุ่งหน้าไปทางตะวันออก หวังจะเก็บพวกทหารที่แตกกระจายได้"
"ไม่พูดเล่นนะครับ วันรุ่งขึ้นก็เจอทหารสิบกว่าคนแล้ว" เฉินต้าเหลยพูดไปพลางเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมา
"ผมคิดว่า มีคนแล้ว แต่ยังขาดอาวุธและเสบียง ระหว่างทางผ่านเจอคฤหาสน์เจ้าที่ดินอยู่แห่งหนึ่ง ก็เลยพาพวกทหารปลอมตัวเป็นนายทหารก๊กมินตั๋งไปเรียกเสบียง!"
"พวกเจ้าที่ดินขี้ขลาดเหล่านี้ล้วนรังแกคนอ่อนแอกลัวคนแข็งแรง ไม่ต้องใช้ความพยายามมาก ก็หลอกเอาข้าวได้มาสามเกวียนเต็ม"
"แล้วระหว่างทางกลับไปเจอโจรได้ยังไง?" กู้เจิงถามต่อ
สาเหตุที่แท้จริงของเรื่องนี้ เฉินต้าเหลยอยู่ดีๆ ก็พูดไม่ออกขึ้นมา
ในฐานะเพื่อนซี้ที่ชอบแกล้งกัน หลิวเฉียงย่อมต้องช่วยเพื่อนสักหน่อย
"รายงานผู้บังคับกองร้อย สหายเฉินต้าเหลยตอนกลับมาขี่ม้าสูงใหญ่ สวมรองเท้าบู๊ตหนัง ลากข้าวมาสามเกวียน ท่าทางจะบารมีแค่ไหนก็บารมีขนาดนั้น พวกโจรเข้าใจว่าเขาเป็นคหบดี ไม่ปล้นเขาแล้วจะปล้นใครล่ะครับ!"