“ช่างน่าอัศจรรย์!”
ฟางเฉินจ้องมองกระบี่ในมือ รู้ว่ากระบี่เล่มนี้ต้องเป็นของวิเศษอย่างแน่นอน
เขาเงยหน้ามองรอบกายโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น จึงค่อยถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“หรือกระบี่เล่มนี้จะเป็นกระบี่เทพไร้เทียมทานที่ถูกฝุ่นจับจนหม่นหมอง? หากหยดเลือดเพื่อยอมรับเจ้าของ ข้าก็จะได้ครอบครองมันเป็นของตนเองหรือ?”
พอคิดถึงตรงนี้ ฟางเฉินก็อดตื่นเต้นขึ้นมาไม่ได้ เขาตั้งใจลองดู จึงใช้ปลายนิ้วชี้มือซ้ายกรีดลงบนคมกระบี่อย่างแรง
“ฉึก!”
นิ้วของเขาถูกบาดเป็นแผลในพริบตา เลือดสีแดงสดซึมออกมาทันที ก่อนจะถูกกระบี่ยาวดูดซับไป
“ดูดซับได้จริงด้วย!”
เมื่อเห็นเลือดของตนถูกกระบี่ยาวดูดซับ ดวงตาของฟางเฉินก็เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย เขารู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง เพราะรู้ว่ามีเพียงศาสตราวิญญาณเท่านั้นที่ดูดซับเลือดได้
ราวสิบลมหายใจต่อมา
“หึ่ง!”
กระบี่ยาวสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นที่เกาะอยู่บนตัวกระบี่ปลิวกระจายไปในพริบตา ทว่าบนตัวกระบี่ยังคงมีรอยสนิมอยู่มากมาย เป็นหลุมเป็นบ่อราวกับถูกสุนัขแทะมา
พลังวิญญาณโดยรอบหลั่งไหลเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนถูกกระบี่ยาวดูดซับไป ลวดลายสีแดงจำนวนมากปรากฏขึ้นบนตัวกระบี่ ลวดลายเหล่านั้นดูคล้ายเส้นใบไม้และแผ่ปกคลุมกระบี่ทั้งเล่ม เมื่อฟางเฉินพลิกกระบี่ไปดูอีกด้าน ก็เห็นอักษรโบราณสองตัวสลักอยู่บนตัวกระบี่ว่า “ฝูเซียน”
ฟางเฉินรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิของด้ามกระบี่เพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาอยากปล่อยมือจากด้ามกระบี่ แต่กลับรู้สึกราวกับมือถูกกาวตรึงไว้ ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็สะบัดไม่หลุด
“ร้อนเหลือเกิน ร้อนเหลือเกิน อ๊าก...”
ฟางเฉินเจ็บปวดทรมาน อยากร้องโหยหวนออกมา แต่ก็กลัวว่าเสียงของตนจะดึงดูดคนอื่นเข้ามา
หากส่งเสียงจนคนอื่นแห่กันมาแย่งกระบี่ไป เขาคงขาดทุนย่อยยับ
เขากัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวด เห็นกระบี่เล่มนั้นค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง ก่อนจะหลอมละลายกลายเป็นก้อนของเหลว แล้วค่อย ๆ ซึมเข้าไปในฝ่ามือของเขา
เขาจ้องมองฝ่ามือตนเอง พบว่ามีกระบี่เล็กสีดำอยู่บนฝ่ามือ ดูคล้ายรอยสัก บนนั้นยังมีอักขระประหลาดอยู่หลายตัว แผ่แสงสีดำจาง ๆ ออกมา
ผ่านไปไม่กี่ลมหายใจ รอยกระบี่บนฝ่ามือก็ค่อย ๆ เลือนหายไป แต่ฟางเฉินยังคงรู้สึกได้ว่ามันมีอยู่
“หายไปแล้วหรือ?”
ภาพตรงหน้าเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์อย่างยิ่งสำหรับฟางเฉิน
กระบี่เล่มนี้เข้าไปอยู่ในร่างกายของเขาแล้ว หากต้องการใช้ เขาจะทำอย่างไร?
ในเวลานั้นเอง ฝ่ามือของเขาสั่นไหวเบา ๆ แสงสีดำวาบขึ้น กระบี่ฝูเซียนก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้สึกว่าตอนนี้กระบี่ฝูเซียนเบาลงมาก น้ำหนักเหลือเพียงราวสิบชั่ง เบากว่าเมื่อก่อนถึงสิบเท่า
“เอ๊ะ? ช่างน่าอัศจรรย์จริง ๆ!”
ฟางเฉินชะงักไป เขาไม่คิดว่ากระบี่ฝูเซียนจะปรากฏออกมาเอง แถมยังเบาลงอีกด้วย
“เก็บ!”
เขาเพียงนึกในใจ กระบี่ฝูเซียนก็หายวับไปทันที กลับเข้าไปอยู่ในฝ่ามือของเขา
“ออกมา!”
ฟางเฉินขยับความคิดอีกครั้ง กระบี่ฝูเซียนก็ปรากฏขึ้นมาในทันที
“เก็บ ออกมา!”
ฟางเฉินพึมพำในใจซ้ำไปซ้ำมา กระบี่ฝูเซียนปรากฏขึ้นแล้วก็ถูกเก็บกลับเข้าไป
“ความรู้สึกนี้ช่างยอดเยี่ยม!”
ฟางเฉินจ้องกระบี่ฝูเซียนในมือ ขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “แต่เจ้ามีประโยชน์อะไรกันแน่? บนนั้นก็ไม่มีดวงวิญญาณของผู้อาวุโสอยู่เสียหน่อย”
แม้กระบี่ฝูเซียนจะดูไม่ธรรมดาอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังไม่มีรากวิญญาณ
การไม่มีรากวิญญาณหมายความว่าเขาไม่อาจบำเพ็ญได้ ต่อให้ถือกระบี่เล่มนี้ไว้ พลังของเขาก็คงเพิ่มขึ้นได้ไม่มากนัก
“ช่างเถอะ เรื่องพวกนี้เอาไว้ก่อน ค่อยศึกษาอย่างละเอียดในภายหลังดีกว่า กระบี่ฝูเซียนดูคมไม่น้อย ใช้ฟันไผ่หลิงหลงคงจะสะดวกขึ้น!”
ฟางเฉินเดินไปตรงหน้าไผ่หลิงหลง แล้วเหวี่ยงกระบี่ฝูเซียนฟันลงไปยังไผ่ต้นนั้น
“เพียะ!”
กระบี่ฝูเซียนฟันลงบนต้นไผ่ เกิดเป็นรอยแผลลึกบนไผ่หลิงหลงในทันที
“หึ่ง!”
ในเวลาเดียวกัน ฟางเฉินรู้สึกถึงกระแสพลังเย็นเยียบสายหนึ่งไหลจากด้ามกระบี่เข้าสู่ฝ่ามือ แล้วแล่นไปตามเส้นชีพจรทั่วร่าง ทำให้เขารู้สึกสบายยิ่งนัก
กระแสพลังนี้อ่อนจางมาก แทบจะหายไปภายในลมหายใจเดียว
“เกิดอะไรขึ้น?”
ฟางเฉินหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วเหวี่ยงกระบี่ฟันต้นไผ่อีกครั้ง
“เคร้ง!”
กระบี่ฝูเซียนฟันไผ่ชิ้นหนึ่งขาดออกมาอีกครั้ง ด้ามกระบี่สั่นเบา ๆ และมีกระแสพลังเย็นเยียบสายหนึ่งไหลจากฝ่ามือไปทั่วร่างของเขา
ฟางเฉินเหวี่ยงกระบี่ฝูเซียนฟันไผ่หลิงหลงต่อเนื่องไม่หยุด
กระแสพลังเย็นเยียบที่ไหลเข้าสู่ร่างกายจากด้ามกระบี่มีมาอย่างไม่ขาดสาย
เมื่อเขาหยุดลง กระแสพลังนั้นก็หายไปทันที
ฟางเฉินจ้องกระบี่ฝูเซียน พลางพึมพำว่า “หรือว่าข้าจะได้รับกระแสพลังลึกลับนั่นก็ต่อเมื่อฟันสิ่งของ? หากเป็นเช่นนั้น แล้วฟันหินจะได้ผลหรือไม่?”
ฟางเฉินเงยหน้ามองรอบกาย สายตาหยุดอยู่ที่ก้อนหินขนาดใหญ่ซึ่งอยู่ไม่ไกล
ก้อนหินนี้สูงเท่าคนคนหนึ่ง บนพื้นผิวเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำและวัชพืชหลายชนิด
เขาถือกระบี่ฝูเซียนเดินไปยังก้อนหิน แล้วฟันลงไปทันที
“เคร้ง!”
ประกายไฟกระเด็นไปทั่ว กระบี่ฝูเซียนถูกแรงสะท้อนอันมหาศาลดีดกลับ ฟางเฉินรู้สึกได้ทันทีว่ามีกระแสพลังอุ่นสายหนึ่งไหลจากด้ามกระบี่เข้าสู่ฝ่ามือ แล้วแผ่ไปทั่วร่าง ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัว
“ได้ผลหรือ? แต่เหตุใดกระแสพลังที่ไหลเข้าสู่ฝ่ามือหลังจากฟันหินจึงร้อนเล่า?”
ฟางเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนเหวี่ยงกระบี่ฟันลงบนพื้นดินตรงหน้า
“หึ่ง!”
กระบี่ฝูเซียนสั่นไหวเบา ๆ มีกระแสพลังอ่อนจางสายหนึ่งไหลเข้าสู่ฝ่ามือ กระแสพลังนี้อ่อนกว่าที่ได้รับจากการฟันหินมาก ทั้งไม่เย็นและไม่ร้อน
“ฟันพื้นดินก็ได้ผลเหมือนกัน!”
ดวงตาของฟางเฉินเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย ตอนนี้เขามั่นใจอย่างเต็มที่แล้วว่า เพียงถือกระบี่ฝูเซียนฟันสิ่งของ เขาก็จะดูดซับพลังงานลึกลับจากกระบี่ฝูเซียนได้
แม้พลังงานที่เขาดูดซับจากกระบี่ฝูเซียนในแต่ละครั้งจะมีเพียงน้อยนิด แต่เมื่อสะสมทีละเล็กทีละน้อย ขอเพียงเขาทำต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ วันเวลาผ่านไปเขาก็จะค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้นได้
เขาไม่มีรากวิญญาณ ในตอนนี้จึงทำได้เพียงใช้วิธีนี้เพิ่มพูนพลังของตน
เขาจ้องกระบี่ฝูเซียน แววตาฉายประกายประหลาดจาง ๆ ก่อนพึมพำว่า “ไม่รู้ว่าหากใช้กระบี่เล่มนี้ฟันสัตว์ปีศาจหรือมนุษย์ จะได้อะไรบ้าง?”
ตอนนี้ฟางเฉินอยากหาคนมาฟันสักคนจริง ๆ น่าเสียดายที่รอบตัวไม่มีใครอยู่เลย
ต่อให้มีคนอยู่แถวนั้น เขาก็ไม่กล้าเข้าไปฟันจริง ๆ อยู่ดี เพราะตอนนี้เขายังอ่อนแอราวกับไก่อ่อน หากเข้าไปฟันคนตอนนี้ก็ไม่ต่างจากรนหาที่ตาย
“ฟันไผ่ไปก่อนดีกว่า! ปลอดภัยกว่า!”
ฟางเฉินตัดสินใจในใจว่า ขอเพียงเก็บตัวพัฒนาฝีมืออย่างช้า ๆ สักวันเขาจะได้ขี่เซียนข่มปราชญ์
แม้การฟันหินจะได้ผลเช่นกัน แต่พลังงานลึกลับที่ได้รับจากการฟันหินจะทำให้เขาร้อนผ่าวจนทนแทบไม่ไหว เหงื่อไหลท่วมตัว ส่วนพลังงานที่ได้จากการฟันไผ่กลับทำให้เขารู้สึกปลอดโปร่งสดชื่น
ยิ่งไปกว่านั้น การฟันไผ่ยังได้เงินด้วย ฟันไผ่หนึ่งต้นได้เงินหนึ่งตำลึงเงิน สำหรับฟางเฉินแล้ว นี่เป็นกำไรมหาศาลอย่างแท้จริง
โอกาสเช่นนี้ไม่ได้มีให้พบเจออยู่เสมอ
ดังนั้น ตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ก็คือฟันไผ่
เขาถือกระบี่ฝูเซียนเดินไปตรงหน้าไผ่หลิงหลง แล้วฟันต่อไป