"เผยซิงซิ่น!"
เผยเหิงเอ่ยทีละคำ เสียงเย็นเยียบถึงขีดสุด
หลายปีมานี้ เมื่ออยู่ต่อหน้าลูกพี่ลูกน้องคนนี้ เขายังคงรู้สึกหวั่นเกรง
แม้ว่าตอนนี้เขาได้กลายเป็นคนพิการไปแล้ว
เผยซิงซิ่นเพียงเป็นเด็ก เมื่อถูกผู้ใหญ่ตวาดอย่างเกรี้ยวกราด สุดท้ายก็ไม่กล้าเถียง ทำได้เพียงก้มหน้าอึมครึมไม่พูดอะไร
ทว่าในใจยังคงไม่ยอมจำนน
สิ่งที่เรียกว่าลูกพี่ลูกน้องหญิงคนนี้ ออกจากโรงเรียนตั้งแต่ชั้นมัธยมปลาย แม้แต่มหาวิทยาลัยก็สอบไม่ติด
แถมยังได้ยินว่า หลังจากออกจากโรงเรียน นางยังไปคลุกคลีกับพรรคพวกนักเลง ไปทำงานในสถานที่อโคจรเช่นนั้น คนเช่นนี้นางมีสิทธิ์อะไรมาทำเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา!
ต่อให้ตระกูลเผยของพวกตนจะตกต่ำ แต่อย่างน้อยชื่อเสียงยังพอมี รับคนเช่นนางเข้ามา ช่างทำให้วงศ์ตระกูลต้องอับอาย!
ขณะที่กำลังหงุดหงิดรำคาญใจ ทันใดนั้นก็มีมือข้างหนึ่งมาแตะที่ศีรษะของเขา
เผยซิงซิ่นเงยหน้าขึ้น
คือท่านแม่!
เสิ่นเนี่ยนซูปลอบประโลมอารมณ์บุตรชายของตน ดวงตาคู่งามอ่อนหวานดุจสายน้ำค่อย ๆ เงยขึ้นมอง "เสี่ยวเหิง เขาก็แค่เด็ก เจ้าคนตัวโตแล้ว ไปถือสาเด็กทำไมกัน"
พูดจบ นางก็โบกมือเรียกเผยเยว่ซวงอีกครั้ง
เผยเยว่ซวงตาแดงเรื่อ ราวกับกระต่ายน้อยที่หวาดกลัว รีบซุกตัวเข้ากอดสตรีผู้นั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความคับแค้นน้อยใจ
เสิ่นเนี่ยนซูโอบกอดเด็กทั้งสอง มุมปากประดับรอยยิ้มเยาะ "เด็กเสี่ยวซิ่นนี่ก็ปากไวใจตรง พวกเจ้าผู้เป็นพี่สาว อย่าเก็บมาใส่ใจเลย"
เจียงหร่านยิ้มเรียบ ๆ
เอาคำว่า "ไร้มารยาท" ว่าปากไวใจตรง การอบรมสั่งสอนนี่ดีจริงหนอ
นางมองเสิ่นเนี่ยนซู แล้วมองเผยเยว่ซวง
อืม แผนชั้นต่ำเช่นนี้ นางเคยเห็นมามากตั้งแต่ชาติก่อน
แม่นางชาเขียวตัวใหญ่ พาลูกนางชาเขียวตัวน้อย
ตามตรงแล้ว ในใจของนางตอนนี้หาได้มีความคับแค้นแม้แต่น้อย กลับเป็น...
ตื่นเต้น
ใช่แล้ว ตื่นเต้น
เมื่อหลายร้อยปีก่อน ข้างกายของนางมีเหล่าอาจารย์คอยคุ้มครอง มีกำลังแข็งแกร่ง ไม่มีทางที่พวกกุ้งตายปูเน่าเช่นนี้จะเข้ามาใกล้ตัว
แต่วันเวลาอย่างนั้นอยู่ไปนาน ๆ ก็ให้ความรู้สึกน่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน
เผยซิงซิ่นมีมารดาหนุนหลัง ความกล้าจึงพองโตขึ้น ปากพร่ำพึมพำ "นางไปทำงานในที่แบบนั้นได้ ไม่แน่ชีวิตส่วนตัวจะยุ่งเหยิงเพียงใด คาดว่าทำแท้งมาหลายครั้ง ขยะแขยงนัก! ข้าเป็นนาง สู้ตายเสียยังดีกว่า จะได้ไม่ต้องกลับมาสร้างปัญหาให้ครอบครัว"
"เผยซิงซิ่น เจ้าว่าอะไรนะ!" เผยหยวนเฉิงหน้าดำทะมึน เดือดดาลจนเก็บอารมณ์ไม่อยู่ ตะคอกลั่น "หร่านหร่านเป็นพี่สาวของเจ้า เจ้าพ่นคำสกปรกอะไรน่ะ?!"
เขาตัวสั่นไปด้วยโทสะ นี่คือบุตรีแท้ ๆ ของเขา เขารับกลับบ้านมามิใช่เพื่อให้นางถูกคนอื่นรังแก!!
ตระกูลเผยครั้งนั้น หากไม่ใช่เพราะเขาสนับสนุนไว้ พ้นวิกฤตนั้นไปไม่ได้เลย
เมื่อก่อนเขาอุทิศตนเพื่อบริษัทมากมาย ธุรกิจของตระกูลจึงยิ่งใหญ่ขึ้น ๆ พวกเขาถึงได้เป็นตระกูลเผยที่ได้รับความนับถือในเมืองไห่
เขาก็คือพี่ชายใหญ่ผู้ทรงอำนาจที่สุดของตระกูลเผย
ตอนนี้แม้แต่คนในสายอาสาม ยังกล้ารุกรานถึงศีรษะบุตรีในไส้ของตนเอง นี่ให้เขาสงบใจได้อย่างไร!!
"พอได้แล้ว"
ลูกชายตนเองพูดเช่นนั้นออกไปแล้ว อาสามถึงได้ลุกขึ้นช้า ๆ เดินดุ่มเข้ามา
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความดูแคลน "พี่ใหญ่ ท่านสุขภาพไม่ดี อย่าได้โกรธเกรี้ยวเลย ระวังเสียสุขภาพ ร่างกายเป็นอะไรไป ถ้าหากทิ้งลูกทั้งสามไว้ จะทำเช่นไรเล่า?"
เผยหยวนเฉิงมองเขาอย่างเย็นชา "เผยหย่วนซานเจ้าอย่าลืม ที่ตระกูลเผยมีวันนี้ได้ อาศัยข้า มิใช่เจ้า"
อาสามหัวเราะร้ายสองครั้ง "พี่ใหญ่ ดูคำพูดท่านสิ ระแวงกันเกินไปแล้ว พวกเราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน จะมัวแบ่งแยกท่านข้าทำไม ก็แค่เด็ก ๆ ทะเลาะวิวาทกันไม่กี่คำ พี่ใหญ่ออกหน้า นับว่ารนหาที่เรื่องเล็กให้เป็นใหญ่เกินไปหรือไม่"
อาสามผู้นี้ สมองกลับไม่เบา เป็นคนเจ้าเล่ห์ น่าเสียดายที่ความเจ้าเล่ห์ไม่ได้ใช้ในทางที่ถูก
เวลาทำการมักบุ่มบ่าม ไม่คิดถึงผลที่จะตามมา
บริษัทของตระกูลหากถึงมือคนทั้งสองนี้ นับว่าพินาศแล้ว
เจียงหร่านเงยตามองเผยซิงซิ่นที่กำลังได้ใจ
เด็กหนุ่มรู้สึกถึงสายตานาง ร่างกายพลันสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
สายตาที่ลูกพี่ลูกน้องผู้นี้มองคน ไฉนถึงให้ความรู้สึกยากจะบรรยายได้
ภายนอกดูเหมือนจะเรียบเฉยไร้อารมณ์ ทว่าให้ความรู้สึกอึดอัดไปทั้งร่าง ราวกับถูกงูพิษจ้องตะครุบ
เผยซิงซิ่นรู้สึกหวาดกลัว แต่ยังคงรวบรวมความกล้าเอ่ย "เจ้ามองอะไร?"
เจียงหร่านสายตาดำทะมึนจ้องลง "ข้ามองที่ลิ้นของเจ้า ว่าจะถอนออกเช่นไรถึงจะเหมาะ"
คำพูดนี้ร่วงลง กลับสร้างคลื่นพายุในใจของทุกคน
เผยซิงซิ่นเอามือปิดปากด้วยความตื่นตระหนก
เสิ่นเนี่ยนซูขมวดคิ้ว "หร่านหร่าน เจ้าน้องชายก็แค่นิสัยตรงไปหน่อย เจ้าจำต้องพูดเช่นนี้เพื่อขู่เขาหรือ? เขาเป็นแค่เด็กนะ"
เจียงหร่านกระพริบตา "ข้ามิได้ขู่เขาสักหน่อย"
ริมฝีปากของนางวาดโค้งเป็นประกายงดงาม
"เขาผิดวจีกรรม โกหก วาจาหยาบคาย"
เจียงหร่านยังคงยิ้ม เพียงแต่รอยยิ้มนั้นไร้ไออุ่น
"ผู้ที่กระทำวจีกรรมร้ายแรง เมื่อตายไปแล้วต้องตกนรก เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกนั้นจะทำอะไรกับเจ้า?"
เผยซิงซิ่นเบิกตาด้วยความหวาดกลัว มือยังคงปิดปากอยู่ ถาม "จะทำอะไรกับข้า?"
เจียงหร่านกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ "พวกนั้นจะใช้คีมเหล็กร้อนจัดคีบลิ้นของเจ้า ค่อย ๆ ดึงยืดออก โดยไม่ฉีกขาดในครั้งเดียว แต่ค่อยเป็นค่อยไป ค่อย ๆ ดึงลิ้นของเจ้าออกมา ให้เจ้าทรมานจนอยากตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด..."
น้ำเสียงของนาง จู่ ๆ ก็เหมือนลอยมาจากดินแดนแสนไกล
เผยซิงซิ่นรู้สึกว่าตรงหน้าพร่ามัว ทุกสิ่งรอบข้างล้วนถอยห่างจากเขาไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งหายวับไป
ในชั่วกะพริบตา เขาไม่อยู่ในบ้านอีกแล้ว
เผยซิงซิ่นตาเบิกโพลงด้วยความตื่นกลัว ผู้คนรอบข้างหายไปจนสิ้น ตอนนี้มีเพียงเขาผู้เดียว
ที่นี่ไร้แสงสว่าง มีเพียงสีแดงเข้มเหนียวหนืดราวกับแช่อยู่ในน้ำเลือดที่กำลังจับตัว ลมหายใจล้วนอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวคละคลุ้งของเลือดที่ปนกับซากศพเน่าเปื่อย
เบื้องล่างที่เหยียบย่ำมิใช่ผืนดิน หากแต่เป็นเลือดหนองที่ร้อนระอุและลื่นเมือก ปะปนกับชิ้นลิ้นที่ฉีกขาด ทุกย่างก้าวล้วนดังเสียง "จ๊อก ๆ แจ๊ก ๆ" ชวนคลื่นเหียน
ที่นี่มันที่ไหนกัน?!
เขามิได้อยู่ที่บ้านหรอกหรือ?
เหตุใดถึงดี ๆ ถึงมา ณ สถานที่เช่นนี้ได้?
เผยซิงซิ่นหวาดกลัวถึงขีดสุด ยืนนิ่งตัวสั่นไม่หยุด น้ำตาก็ไหลริน
เขาได้ยินเสียงร้องโหยหวนน่าสะพรึงดังมาแต่ไกล ยังปะปนด้วยเสียงสารภาพบาปที่สิ้นหวัง
เสียงนี้ฟังแล้วให้สยองเกล้า
เผยซิงซิ่นกัดริมฝีปากแน่น แทบจะร้องออกมาด้วยความกลัว
แต่เมื่อกะพริบตาอีกครา ชายสองคนหน้าขี้ยวฟันแหลม ร่างดำทะมึน มือถือคีมเหล็กร้อนแดงกำลังก้าวเข้ามาหาเขา
ณ ชั่วขณะนี้ ความหวาดกลัวของเผยซิงซิ่นถึงจุดสูงสุด!!!
เขาอยากวิ่งหนี กลับถูกพวกมันฉุดรั้งไว้
พวกมันกระชากผมเขา ดึงศีรษะแหงนง้ำ
จากนั้นเขาเห็นคีมเหล็กที่ถูกเผาจนแดงฉานนั้นกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ลิ้นของตนเองอย่างช้า ๆ
อย่า อย่า อย่า!!!
ไม่!!!
"ปล่อยข้า ปล่อยข้า อย่าแตะลิ้นของข้า!!"
เผยซิงซิ่นผลักเสิ่นเนี่ยนซูออก วิ่งพล่านราวกับคนเสียสติ ไม่ทันระวังก็ชนโต๊ะ ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดล้มกระแทกพื้นอย่างแรง หน้าผากถลกปอก โลหิตซิบ ๆ