หลังจากเล่นฟุตบอลกับพานเหว่ย โจวไป๋เยี่ยนก็กลายเป็นหนุ่มหล่อประจำโรงเรียนคนแรกในประวัติศาสตร์มหาวิทยาลัยตงไห่ที่ไม่ได้เป็นนักศึกษา
คลิปวิดีโอการแข่งขันที่บรรดาแฟนคลับอัดไว้ ถูกเหล่าคอกีฬาฟุตบอลแชร์ต่อกันไม่หยุด สุดท้ายก็ไปถึงมือของทีมฟุตบอลระดับมณฑล
ผู้จัดการทีมฟุตบอลรีบเดินทางมาเยี่ยมถึงที่ด้วยความเร็วสูงสุด ถามโจวไป๋เยี่ยนว่าสนใจเข้าร่วมลีกอาชีพไหม
โจวไป๋เยี่ยนปฏิเสธโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
หลังจากหลุดพ้นจากโลกของนักฆ่า ชีวิตที่เหลือของเขาก็แค่อยากใช้ชีวิตเป็นคนธรรมดาที่ลอยไปวัน ๆ
ปฏิเสธผู้จัดการทีมฟุตบอลไปแล้ว โจวไป๋เยี่ยนยังต้องปฏิเสธบรรดาแฟนคลับชายหญิงที่ผุดขึ้นราวกับดอกเห็ดหลังฝน—ทั้งหมดก็เพราะซิกแพ็กนั่นแหละ
ตลอดหนึ่งสัปดาห์ คนที่มาดักขอช่องทางติดต่อหรือสารภาพรักกับเขาไม่เคยซ้ำหน้าเลย
เฒ่าหลี่หัวเราะลั่นอยู่ข้าง ๆ "ต้าเป่า เองก็เป็นซุปตาร์ใหญ่แล้วสินะ พ่อเองพูดถูกจริง ๆ ไม่แน่เองอาจจะต้องพาลูกสะใภ้ไปให้พวกเขาดูก็ได้นะ!"
นี่คือคำพูดล้อเล่นที่โจวหู่เคยพูดกับโจวไป๋เยี่ยน
โจวไป๋เยี่ยนสีหน้าเฉยเมย หยิบกรรไกรตัดกระดาษลังแผ่นหนึ่ง แล้วใช้ปากกาเมจิกสีดำเขียนว่า "ไม่เดต" "ไม่กิน" "ไม่หิว" "ไม่อยาก" "ไม่ชอบ" "ไม่สนใจ" "หลีกไป ขอบคุณ"
"นี่อะไรน่ะ?" เฒ่าหลี่เข้ามาใกล้ มองไม่เข้าใจ
"คู่มืออธิบาย" น้ำเสียงของโจวไป๋เยี่ยนแฝงแววรำคาญ
เขาเบื่อเต็มทนที่ต้องพูดประโยคเดิมซ้ำ ๆ ไม่หยุด
เขียนเสร็จ เขาหาเชือกเส้นหนึ่งมาร้อยแผ่นกระดาษ แล้วคล้องแผ่นกระดาษไว้ที่คอตัวเอง "ฉันไปลาดตระเวนแล้ว"
"เฮ้ย เองนี่...นี่มันไม่เหมือนป้ายหมาหรือเปล่า? ฮ่า ๆ" เฒ่าหลี่กลั้นขำไม่อยู่