ผู้มาเยือนคือเด็กหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้านรุ่นราวคราวเดียวกับเย่ซวงฟาง ดูจากรูปโฉมแล้วเป็นชาวเซี่ยกั๋ว และพูดภาษาจีน
“คุณคือ?” เย่ซวงฟางมองเขาพลางถามกลับ รู้สึกแปลกหน้ามาก
“ฉันเองไง เจ้าจึฝาน ก่อนหน้านี้เราเคยเรียนอยู่หมู่บ้านสือเฉียวด้วยกันตอนชั้นประถมศึกษาปีที่สี่ อยู่ห้องเดียวกันด้วยนะ ลืมแล้วเหรอ?” เจ้าจึฝานยิ้มกว้าง เกาท้ายทอยด้วยท่าทางเขินอายมาก
เย่ซวงฟางนึกตามคำเตือนของเขาอยู่พักหนึ่ง ถึงค่อยหาภาพเลือนรางของคนผู้นี้พบในทะเลแห่งความทรงจำ
เจ้าจึฝาน ชาวหมู่บ้านสือเฉียว คุณพ่อเริ่มจากศูนย์ ค้าขายจนร่ำรวยจึงย้ายครอบครัวไปอยู่จักรวรรดิดวงตะวันไม่เคยตกดิน
น้ำเสียงของเธอเย็นชา: "ต้องขอโทษด้วย เวลาผ่านไปนานเกินไป เลยจำไม่ได้ในทันที"
เจ้าจึฝานรีบโบกมือทันที: "ไม่เป็นไรๆ เลย จริงๆ มันก็นานมากแล้ว อีกอย่างคุณก็เป็นอัจฉริยะด้านการเรียนที่งานยุ่ง ต้องคิดเรื่องมากมาย จำไม่ได้เป็นเรื่องปกติ
เอ่อ ผมขอถ่ายรูปกับคุณสักใบได้ไหม? ผมเคยบอกเพื่อนว่าผมเป็นเพื่อนร่วมชั้นประถมกับคุณ พวกเขาไม่เชื่อเลย แถมยังว่าผมโกหก
ผมอยากใช้รูปถ่ายพิสูจน์ตัวเองสักหน่อย ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะ!"
เขาเองก็ไม่คิดว่าจะมาเจอเพื่อนร่วมชั้นประถมในวันวาน สตรีผู้เป็นตำนานในวันนี้ ณ ถนนต่างแดน
"สะดวก" เย่ซวงฟางตอบเสียงเรียบ พลางถ่ายรูปหมู่ร่วมกับจี้เซินและเจ้าจึฝาน
"ขอบคุณ ขอให้คุณและคุณชายจี้มีวันหยุดที่งดงามที่จักรวรรดิดวงตะวันไม่เคยตกดินนะ!" เจ้าจึฝานได้รูปมาแล้ว โบกมือลา