โจวไป๋เยี่ยนไม่ได้ถามเรื่อง "ผู้ว่าจ้าง" อีก
ตอนนี้งูพิษเพิ่งตาย หากเขาแสดงท่าว่าใส่ใจมากเกินไป องค์กรจะต้องสงสัย
ทำได้เพียงค่อยๆ หยั่งเชิง หาตัวผู้ว่าจ้างที่อยากฆ่าเย่อู๋ซวงคนนั้นให้พบ แล้วส่งนางขึ้นสวรรค์ อย่าให้นางมารบกวนชีวิตของเย่อู๋ซวงในตอนนี้
ชีวิตที่งดงาม
อารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างฉับพลัน ต้องการทางระบาย
โจวไป๋เยี่ยนหยิบลูกอมอัดเม็ดที่พกติดกระเป๋าไว้เป็นประจำออกมา ใส่ปากเคี้ยวดังกร้วม
รสหวานของลูกอม ช่วยให้ความขมขื่นที่ไร้ขอบเขตจางหายไปได้สามส่วน
โจวไป๋เยี่ยนขับรถออกไป
เย่อู๋ซวงก็มาถึงเคาน์เตอร์หน้าโรงแรม กล่าวอย่างสุภาพว่า "สวัสดีค่ะ ฉันอยากต่อห้อง ขอทราบได้ไหมว่าเอกสารที่ใช้เปิดห้องเป็นของใคร
เพื่อนฉันเพิ่งออกไป ถ้าใช้ของเขา ฉันต้องรีบเรียกเขากลับมาค่ะ"
จุดประสงค์ที่เธอทำเช่นนี้ ก็เพื่อสืบตัวตนของชายหน้ากาก
เมื่อรู้ตัวตนแล้ว ถึงจะสืบสาวราวเรื่องต่อไปได้ หาสาเหตุที่เขาฆ่าก่อนแล้วช่วยทีหลัง รวมถึงผู้ว่าจ้างที่อยู่เบื้องหลังเขา
"ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่" พนักงานต้อนรับยิ้มหวาน หลังเคาะคีย์บอร์ดอยู่ครู่หนึ่ง สายตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่รอยยิ้มยังคงเดิม
"ตอนนี้คุณยังไม่มีสิทธิ์เข้าถึงตัวตนของเขา ขอสอบถามว่าคุณมีสิทธิ์พิเศษ 'สมาชิก' หรือไม่คะ"
โรงแรมซันไชน์ให้บริการแก่นักฆ่าทุกคน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่านักฆ่าจะไม่มีความเป็นส่วนตัวต่อหน้าพวกเขา
หากต้องการสืบข้อมูลนักฆ่าสักคน อย่างน้อยต้องแจ้งนามของตัวเองก่อน