หลังจากทหารแคว้น A ไปแล้ว เย่อู๋ซวงและพรรคพวกอีกสองคนก็เดินมาข้างศพของฮาลู่ หรือที่รู้จักกันในชื่อเรย์นา
กระสุนยิงเข้าจากด้านข้างทะลุสมอง ตายในพริบตา ไม่มีทางช่วยได้ทัน
บนกำแพงดินสีเหลืองมีรอยเลือดสีแดงสดของเขา
“อา...อา...” มู่หยาร่ำไห้อยู่ข้างๆ น้ำตาจากใบหน้าหยดลงบนตัวฮาลู่
เด็กน้อยก็ร้องไห้จนเป็นตูด
เย่จือหลี่ไม่พูดอะไร เขาหยิบมือถือขึ้นมาเก็บบันทึกหลักฐานในที่เกิดเหตุ
และถ่ายภาพทหารแคว้น A ที่เดินจากไปหลายภาพ
ตอนถ่ายภาพ มีทหารคนหนึ่งหันกลับมา ชี้นิ้วใส่เย่จือหลี่ เหมือนข่มขู่ เหมือนข่มขวัญ สีหน้าดุร้ายและโอหัง
เย่จือหลี่ไม่สนใจ ถ่ายภาพต่อไป เก็บบันทึกใบหน้าอัปลักษณ์น่ารังเกียจของอีกฝ่ายไว้ในภาพถ่าย
โจวไป๋เยี่ยนมองศพของเรย์นา แล้วมองมู่หยาและเด็กน้อย
เลือกจะเงียบ
เย่อู๋ซวงย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง ยื่นมือมาปิดตาของเรย์นา พูดกับมู่หยาว่า “เธอคือมู่หยาใช่ไหม ผู้หลบหนีจากสวนสนุกสาบสูญ”
มู่หยาจมอยู่ในความโศกเศร้า ฟังคำพูดของเย่อู๋ซวงไม่เข้าหู เอาแต่ร้องไห้
“ร้องไห้ไปมันช่วยอะไรได้เล่า?” เย่อู๋ซวงถามเสียงเบาเป็นภาษาอังกฤษ
ข้อมูลแสดงว่า มู่หยาหนีข้ามน้ำข้ามทะเลไปแคว้น A เมื่อหลายปีก่อน เรียนภาษาท้องถิ่น
เสียงร่ำไห้ของมู่หยาชะงักไป
“ร้องไห้ทำให้ฮาลู่ฟื้นคืนชีพได้ไหม?” เย่อู๋ซวงถามอีก
มู่หยาเงยหน้าขึ้น ดวงตาหม่นหมองไร้แสง
“ร้องไห้ทำให้ความทุกข์ทรมานทั้งหมดที่เธอแบกรับ ความคับแค้นใจทั้งหมด ความโกรธแค้นทั้งหมด และชีวิตคนมากมายขนาดนี้ เสแสร้งว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ไหม?” เย่อู๋ซวงถามต่อ
มู่หยาอ้าปากค้าง ในดวงตามีความไม่เข้าใจเพิ่มขึ้นเล็กน้อย