ไม้กางเขนเลื่อนต่ำลงเรื่อย ๆ
เวลาเหลือน้อยเต็มทีสำหรับเย่อู๋ซวง
เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้อย่างรวดเร็ว
“อย่า!” โจวไป๋เยี่ยนอ้าปากตะโกน สัญชาตญาณอยากห้าม แต่กลับกระตุกบาดแผลที่ฝ่ามือ
ความเจ็บปวดทำให้เขาครวญในลำคอ หลังจากเกร็งกระตุก ก็กลับไปอยู่ในท่าเดิมที่ถูกตรึงตั้งแต่แรก
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบากยิ่งกว่าเดิม เห็นริมฝีปากของหญิงคนรักเม้มแน่น ท่ามกลางสายตาจับจ้องอย่างตื่นเต้นของฟิโอน่า เธอเดินไปที่หน้าจอรหัสอิเล็กทรอนิกส์
เธอกดตัวเลขลงไปชุดหนึ่ง
ตี๊ด
เครื่องจักรหยุดทำงาน
ไม้กางเขนเปลี่ยนจากการเคลื่อนลงต่ำเป็นการเคลื่อนในแนวราบ
กำแพงกระจกถอยออกจากกันทั้งสองด้าน เปิดทางให้ไม้กางเขน
โจวไป๋เยี่ยนข้ามผ่านทุกสิ่ง มาอยู่ตรงหน้าเย่อู๋ซวง
“ขอ...โทษนะ...” เสียงเขาแผ่วเบา ก้มหน้าลง ของเหลวไม่ทราบชนิด หยดลงบนพื้น กระเด็นเป็นประกายเหมือนหยาดน้ำตา
“คนที่ควรขอโทษคือฉัน!” น้ำเสียงของเย่อู๋ซวงเต็มไปด้วยการโทษตัวเอง และเจือความโกรธจัด
เธอรีบแก้มัดให้โจวไป๋เยี่ยน จากนั้นใช้มือเปล่าดึงตะปูเหล็ก แต่น่าเสียดาย ตะปูเหล็กฝังแน่นในเนื้อไม้ มือเปล่าจะดึงออกได้อย่างไร!
“รีบไปเถอะ…” โจวไป๋เยี่ยนเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง
เย่อู๋ซวงไม่ไป เธอเก็บเชือกขึ้นมาใหม่ รวดเร็วรื้อออกเป็นเส้นเล็ก ๆ พันรอบหัวตะปูเหล็ก ถึงได้ใช้แรงดึงออกจนได้ดอกหนึ่ง