การแสดงของเย่เวินลั่ว ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม
เสียงเชียร์ดังไม่ขาดสายจากผู้ชม คนใจร้อนถึงกับตะโกนว่า "คุณเย่เวินลั่ว เสื้อผ้าชุดที่เจ็ดจะวางขายเมื่อไหร่ ฉันชอบมาก!"
"ฉันไม่รู้ว่าราคาเท่าไหร่ แต่ถ้ากระเป๋าสตางค์เอื้ออำนวย ฉันก็อยากลองจริงๆ"
"นางแบบก็สวยเกินไปแล้ว เหมือนดอกไม้ชื่อต่างๆ ในร้านดอกไม้ ต่างมีกลิ่นหอมและท่วงท่าเป็นของตัวเอง ไม่เหมือนนางแบบตาตี่ที่เห็นกันทั่วไป!"
"คุณผู้ชายครับ คำเปรียบนี้ในพจนานุกรมของประเทศเซี่ยกั๋วพวกเรา เรียกว่า 'เชียนเจียวไป่เม่ย' หมายความว่าท่วงท่าต่างกัน แต่สวยเหมือนกัน"
เพิ่งเดินแบบเสร็จ เย่เวินลั่วในชุดขาว แต่งทรงผมดูหล่อเหลา พยายามสะกดความรู้สึกประหม่ากับผู้คน เอ่ยสุภาษิตจีนออกมา
"เชียน จิว ไป๋ เหม่ย?" หนุ่มผิวขาวออกเสียงจีนแปร่งมาก รู้สึกเหลือเชื่อ "แค่สี่คำก็สรุปพวกเขาได้แล้วเหรอ?"
"ใช่ แค่สี่คำก็พอ ขอแบ่งปันความรู้เล็กๆ น้อยๆ" เย่เวินลั่วพูดเบาๆ
"เรื่องเดียวกัน ถ้าพิมพ์เป็นภาษากระแสหลักต่างกัน เล่มบางที่สุดจะเป็นภาษาจีนเสมอ! ภาษาจีนเป็นภาษาในบรรดาภาษากระแสหลักของโลก ที่มีเอนโทรปีข้อมูลสูงสุด สื่อสารมีประสิทธิภาพที่สุด"
"น่าสนใจ ผมว่าผมควรให้ลูกๆ ลองเรียนจีนดูบ้าง" หนุ่มผิวขาวพยักหน้า
"ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน" เพื่อนของเขายิ้มสบคา
คนที่คิดแบบนี้ ไม่ใช่แค่สองคนนี้
ทุกคนกำลังพูดถึงชุดของเซี่ยกั๋ว ภาษาของเซี่ยกั๋ว นางแบบของเซี่ยกั๋ว ล้วนเป็นคำชม