งานกีฬามหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์เมืองหลวงมาถึงตามกำหนด
เสียงเพลง "มาร์ชกีฬา" ดังก้องไปทั่วรั้วมหาวิทยาลัย นักศึกษาที่เดินไปมาต่างมีรอยยิ้มบนใบหน้า เปล่งประกายความสดใสของวัยเยาว์
มีเพียงเย่อู๋ซวงที่มองดูรายการแข่งขันยาวเหยียดในมือ แล้วตกอยู่ในภวังค์ความคิด
"ผู้ก่อเหตุ" หลายคนยืนขอโทษอยู่ข้าง ๆ อย่างลนลาน "ขอโทษครับ/ค่ะ! ขอโทษครับ/ค่ะ! คุณเย่ครับ/คะ พวกเราเพิ่งรู้ว่าทุกคนแอบลงชื่อคุณเข้าแข่งตั้งหลายรายการ ก็ตอนที่ได้รายชื่อรวมมาแล้วนี่แหละ!"
จินหมิงเยว่และต้วนมู่จิ้งสบตากัน พูดด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ ว่า "ระเบียบมหาวิทยาลัยกำหนดให้นักศึกษาแต่ละคนลงแข่งได้มากสุดสามรายการไม่ใช่เหรอ?"
แต่ละรายการมีจำนวนผู้เข้าแข่งขันจำกัด
"ผู้ก่อเหตุ" หมายเลขหนึ่งทำสีหน้าลำบากใจ "แต่ว่าอธิการบดีติงชุนชิวบอกว่า ตราบใดที่คุณเย่ "อยากเข้าร่วม" ทุกอย่างก็ไม่ใช่ปัญหา เขาอยากรู้มากว่ากีฬาประเภทอื่น ๆ ของคุณเย่จะเก่งเหมือนกันรึเปล่า"
เย่อู๋ซวง "......"
เธอเป็นหนูทดลองหรือไง?
"ผู้ก่อเหตุ" หมายเลขสองพยักหน้า "อธิการบดียังบอกอีกว่า ถ้าคุณเย่คว้าอันดับจากทุกรายการพวกนี้ได้ ต่อไปการขอลาก็แค่บอกกล่าว ไม่ต้องขออนุญาตใครแล้ว"
เย่อู๋ซวงใจเต้น "ได้"
พิธีเปิดงานกีฬาเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ
แต่ละคณะต้องแสดงการแสดงหนึ่งชุด
บางคณะมีกลุ่มสาว ๆ เต้นรำพัด บางคณะมีนักศึกษาเต้นปรบมือจำนวนมาก
บางคณะก็แหวกแนว แต่ละคนสวมชุดตุ๊กตาตัวใหญ่ป่อง เต้นรำสนุก ๆ เรียบง่าย ชนกันไปมา
มาถึงคณะบริหารธุรกิจ เจียนเจียวหยางเป็นคนนำทีม พาเย่อู๋ซวงและคนอื่น ๆ มาที่หน้าเวที ทุกคนทำสีหน้าเกรี้ยวกราด