พ่อกับแม่ของเซี่ยซานอยู่ข้างเตียงคนไข้ กำลังพูดกับเซี่ยซานด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พยายามปลุกลูกสาวของตัวเองให้ตื่น
พูดไปสักพัก ทั้งสองคนก็ร้องไห้ขึ้นมาก่อน รับไม่ได้กับสภาพของลูกสาว
ขณะกำลังเช็ดน้ำตา หวังไห่หยางและลูกชายก็มาถึง
"หวัง ไห่ หยาง!" พ่อของเซี่ยซานกัดฟันกรอด ดันรถเข็นเข้าไปใกล้หวังไห่หยางอย่างรวดเร็ว
แม่ของเซี่ยซานรีบดึงรถเข็นไว้ ไม่ให้สามีทำอะไรบุ่มบ่าม เพราะสามีที่พิการ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหวังไห่หยางและพวก
เธอจ้องหวังไห่หยางด้วยความโกรธ ตวาดว่า "ไอ้สัตว์นรก ที่นี่ไม่ต้อนรับแก ไสหัวออกไป!"
หน้าของผอ.หวังซีดเผือด
ทว่าหวังไห่หยางกลับไม่โกรธเลยสักนิด เขาหรี่ตาลง สีหน้าแสดงความโศกเศร้า
"คุณแม่เซี่ยซาน ผมรู้ว่าคุณสองสามีภรรยามีความเข้าใจผิดกับผม ต่อให้ผมอธิบายยังไง พวกคุณก็ไม่เชื่อผม
ที่ผมมา ก็ไม่ได้ตั้งใจจะกลั่นแกล้งอะไรพวกคุณ
เพียงแต่ในฐานะอาจารย์ ก็มาดูแลนักเรียนหญิงที่ยังไม่ได้สติ แม้ว่าเธอจะทำเรื่องผิดพลาดไว้มากก็ตาม"
แชะ แชะ
นักข่าวด้านนอกห้องกดชัตเตอร์ บันทึกภาพ "ความใจกว้างราวกับท้องเรือ" ของหวังไห่หยาง
ยังมีบางคนเปิดการถ่ายทอดสด ตั้งหัวข้อว่า "นักวิชาการหวังเยี่ยมไข้เซี่ยซาน" เพื่อแย่งชิงสายตาและยอดผู้ชม
"ไสหัวไป! แกไสหัวไป!" พ่อของเซี่ยซานตะโกนอย่างบ้าคลั่ง มือทั้งสองบีบที่จับรถเข็นแน่น เส้นเลือดที่คอปูดโปน
"เฮ้อ" หวังไห่หยางถอนหายใจยาว เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกไร้พลัง
เขาเดินไปข้างเตียงคนไข้ของเซี่ยซานด้วยตัวเอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรักใคร่