ซางเทียนเดินจากไปก่อน
เฟิ่งเหยียนทิ้งตัวอยู่คนเดียว ณ ที่แห่งนั้น พิงกำแพงก้มหน้าเงียบงัน
สิ่งที่ซางเทียนพูดไม่ผิด เขาก็ไม่ได้ดีไปกว่าเธอเลยจริง ๆ
ไม่เช่นนั้น เขาก็คงออกมาห้ามทุกอย่างนี้ตั้งแต่แรก แล้วลากมือเชิงฉิงไปพบเย่จือหลี่
แต่เขาไม่ได้ทำ
เพราะเขาเสียดายเชิงฉิงเกินไป
เสียดายสาวน้อยใสบริสุทธิ์ จริงใจ ใจดีที่สุดในชีวิตของเขา ราวกับไข่มุกไร้ที่ติ
เขาเสียดายเธอจริง ๆ
เฟิ่งเหยียนบีบกำปั้นแน่น
สนามรักก็คือสนามรบ ถ้าชอบก็ต้องตามล่า ถ้าอยากได้ก็ต้องแย่งชิง ผู้ชนะคือผู้ครองโลก เขาแค่อยากลองแย่งบ้าง แล้วมันผิดตรงไหน?
เขาก็แค่ชอบเชิงฉิง แล้วมันผิดตรงไหน?
การเป็นฝ่ายสละให้เงียบ ๆ ส่งพรเงียบ ๆ — เขาไม่เอา!
-
เชิงฉิงลาออกและกลับบ้านเกิดแล้ว
ลาออกผ่านทางโทรศัพท์
ขณะนั้น เย่จือหลี่นั่งเหม่อลอยอยู่บนโซฟาในห้องทำการ พอได้รับคำขอลาออกของเชิงฉิง เขาเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามเธอว่า
"ที่บ้านเกิดน่ะ หางานที่ใจถูกได้ไหม?"
เขาจำได้ว่าย่าของเธอต้องใช้เงินค่ายาบำรุงร่างกายเดือนละไม่น้อย
"ตอนนี้ยังไม่หางานก่อน" เสิ่นชิงพูด "หลังจับตัวคนร้ายได้ มีคุณผู้หญิงท่านหนึ่งที่สูญเสียลูกสาวที่รักไปในคดีลักพาตัว ท่านให้รางวัลฉันมาหนึ่งล้าน"
สภาพจิตใจตอนนี้ของเธอ ก็ไม่อาจตั้งใจทำงานได้อยู่ดี
"อย่างนั้นก็ดี" เย่จือหลี่พยักหน้าเบา ๆ "ต่อไปถ้ามีปัญหาอะไร ติดต่อฉันได้"
"อืม" เชิงฉิงยังเป็นคนเงียบขรึมเหมือนเดิม เพียงแต่หยุดคิดชั่วครู่ แล้วพูดออกมาจากใจจริงว่า
"ขอบคุณที่ดูแลฉันมาตลอดช่วงนี้นะคะ"
แม้การมีอยู่ของเธอ ตั้งแต่ต้นจะเป็นความผิดพลาดก็ตาม
แต่ความห่วงใยจริงใจของเจ้านาย เธอรับรู้ได้
ครั้งที่เธอบุกเข้าห้องอาบน้ำจนกระดูกเขาหักหนักขึ้น เขาบอกเธอว่าไม่เป็นไร
ครั้งที่เธอต่อยฟู่ต้ากั๋ว ทำให้ทุกคนต้องตามแก้ปัญหา เขาบอกว่าฉันจัดการคนเดียวก็พอ
ที่หมู่บ้านอันเหอชาน เขาฝ่าสายฝนโปรย ดึงเธอเข้าไปหลบฝนที่บ้านของถังถัง
ตอนกลับบ้าน ยังไม่ยอมปลุกเธอ อุ้มเธอขึ้นรถด้วยตัวเอง
การเช่าอพาร์ตเมนต์ การเป็นผู้ช่วย การช่วยน้องชายสู้คดี คำสัญญาตอนที่เธอบาดเจ็บ สตรอว์เบอร์รีในซูเปอร์มาร์เก็ต ชุดที่ฝากคนออกแบบให้... เรื่องมากมายจนเธอแทบนับไม่ไหว