เย่ซวงฟางและเย่อู๋เฉินไม่ได้อยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้านานนัก
เนื่องจากสถานะพิเศษของทั้งคู่ ที่นี่มีผู้คนมากหน้าหลายตา ไม่สมควรพูดคุยกันมาก
สองพี่น้องกลับไปยังที่พักชั่วคราว จี้เซินรู้กาลเทศะ ไม่ได้เข้าไปร่วมด้วย แต่เฝ้าอยู่หน้าประตู คอยระวังคนภายนอกให้ทั้งคู่ เกรงว่าเรื่อง 'คืนชีพ' จะถูกรับรู้โดยบุคคลที่สาม
ภายในห้อง
เย่อู๋เฉินมองเย่ซวงฟางด้วยความเป็นห่วง "พี่สาว ระบบที่คอยมอบภารกิจทดสอบให้พี่ยังอยู่ไหม"
ช่วงที่ยังไม่ฟื้นคืนชีพ สติของเขาบางครั้งตื่นรู้ บางครั้งเลือนราง ไม่รู้วันเวลา และไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
เขารู้เพียงว่าพี่สาวได้ทำพันธสัญญากับระบบ เมื่อทำสำเร็จ เขาก็จะฟื้นคืนชีพ
เย่ซวงฟางตั้งใจบังคับจิตสำนึก อยากจะเรียกใช้ระบบเหมือนทุกครั้ง แต่เธอกลับไม่พบสิ่งใด
"ระบบหายไปแล้ว…" น้ำเสียงของเย่ซวงฟางซับซ้อน
"แล้วพี่สาวมีอาการผิดปกติใดหรือไม่" เย่อู๋เฉินถามต่อ เป็นห่วงว่าจะมีผลข้างเคียงจากระบบ
เย่ซวงฟางส่ายหน้า
นางไม่มีที่ใดรู้สึกไม่สบายเลย
"ก็ดีแล้ว แต่อย่างไรเพื่อความปลอดภัย พี่สาวควรตรวจสุขภาพเป็นระยะนะ หากมีที่ใดไม่สบาย ต้องบอกอู๋เฉินทันที" ดวงตาสีดำสนิทของเย่อู๋เฉินเต็มไปด้วยความกังวล
"อืม" แววตาของเย่ซวงฟางฉายแวบบางอย่าง "ระบบเป็นสิ่งมีชีวิตแบบใด แล้วเหตุใดจึงเลือกพวกเรา"
ก่อนหน้านี้ นางเพียงอยากฟื้นคืนชีพน้องชาย จะสนใจว่าตัวกลางนี้เรียกว่าอะไร
ตอนนี้น้องชายฟื้นแล้ว นางกลับรู้สึกว่าทั้งหมดนี้ เหมือนดังความฝัน
และยังกังวลว่าเมื่อฝันตื่น ทุกสิ่งจะกลายเป็นความว่างเปล่า
"ก็เพราะพี่สาวเป็นพี่สาวที่ดีที่สุดในโลก" เย่อู๋เฉินเอียงศีรษะยิ้มน้อย ๆ น่ารักอ่อนโยนยิ่งนัก แล้วกล่าวว่า
"ในโลกนี้มีสิ่งที่อธิบายไม่ได้มากมาย นักวิทยาศาสตร์หลายท่านก็กล่าวว่าจุดจบของวิทยาศาสตร์คือเทววิทยา เมื่อคิดไม่ตก ก็ไม่จำเป็นต้องคิดอีก ใช้ชีวิตกับปัจจุบันอย่างเต็มที่เถิด"
"อืม" เย่ซวงฟางพยักหน้าจริงจัง ยื่นมือไปลูบศีรษะน้องชาย สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู
เย่อู๋เฉินเหมือนลูกแมวน้อยน่าทะนุถนอม หรี่ตาคลอเคลียบนฝ่ามือพี่สาว