ภาพการกอดระหว่างเย่อู๋ซวงกับจี้เซิน ทำเอาทหารกองทัพรัฐบาลอีซวีทาเหม็นจนหยุดคิดไม่ออก
พวกเขาไม่รู้ความสัมพันธ์ของทั้งสอง และได้แต่ขบคิดในใจ:
“แม่ทัพเย่คงจะดีใจที่รอดตายได้มากเกินไป เลยอดกอดประธานาธิบดีใหม่ของลิเหยา สแตนคนนี้ไม่ได้”
ส่วนว่าประธานาธิบดีคนนี้ทำไมถึงช่วยอีซวีทา พวกเขาก็ไม่รู้
ครู่ต่อมา
เย่อู๋ซวงคลายอ้อมกอดแล้วปล่อยจี้เซิน
จี้เซินก็คลายอ้อมกอดแล้วปล่อยเย่อู๋ซวง
ไม่ใช่เพราะกอดพอแล้ว แต่สถานการณ์ไม่อำนวยให้พวกเขาได้ใกล้ชิดกันนาน
แต่ส่วนมือนั้น ก็ขยับมาจับกันเองอย่างเป็นธรรมชาติล่ะ
นิ้วประสานกันแนบสนิท ต่างคนต่างไม่มีใครคิดจะปล่อย
“เข้ามาคุยด้านใน” เสียงของเย่อู๋ซวงแหบเล็กน้อย ขอบตาก็แดงเรื่อ
“อืม” จี้เซินเดินก้าวตามติด เงาตามตัวไปทุกที่
ทหารกองทัพรัฐบาลอีซวีทางงอีกแล้ว
หลังจากกอดเสร็จยังจับมือจู๋จี๋?
รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างชอบกล?
ช่างเถอะ เรื่องสำคัญสำคัญกว่า
เหล่านายทหารระดับสูงพากันติดตามเย่อู๋ซวงกับจี้เซินเข้าไปในห้องประชุมเฉพาะกิจเพื่อเปิดประชุม
แม้จะนั่งประชุมอยู่ข้างโต๊ะ แต่มือของทั้งสองที่อยู่ใต้โต๊ะก็ยังคงจับกันแน่น