เย่อู๋ซวงกับเย่เวยโหลว นับว่าดังเป็นพลุแตกในอิซาเบลลาไปแล้ว
ทว่าไม่ว่าผู้คนจะวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างไร สองพี่น้องก็ไม่สะทกสะท้าน พวกเขาต้องเตรียมตัวสำหรับแฟชั่นโชว์ที่ใกล้จะมาถึง
ยามเช้า เย่เวยโหลวออกไปซื้อผ้าด้านนอก พบกับเหลียงเอินหยางที่ยืนรออยู่ใต้ต้นไม้
เหลียงเอินหยางเล่าที่มาของพายุในโลกออนไลน์ให้เย่เวยโหลวฟัง
"ฉันไม่คิดว่าโพสต์นั้นจะดัง หรือจะมีนักเรียนเปิดเผยชื่อนายออกมา... เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ ฉันเสียใจจริง ๆ"
หากย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะไม่โพสต์ข้อความนั้น
"ไม่เป็นไรครับ ผมรู้ว่าอาจารย์เหลียงไม่ได้ตั้งใจ" เสียงของเย่เวยโหลวอ่อนโยน ไม่โกรธเคือง
เขารู้นิสัยของเหลียงเอินหยาง และยังชื่นชมความสามารถของเหลียงเอินหยาง
เพียงแต่ทั้งคู่มีจุดยืนที่แตกต่างกันอย่างไม่อาจประนีประนอมในปัญหาเชิงหลักการ
"กลับไปเดินแบบกับอาจารย์เถอะ เมื่อถึงเวลานั้น อาจารย์จะบอกว่าเธอแค่วู่วามชั่ววูบ ให้เรื่องวุ่นวายนี้สงบลง" เหลียงเอินหยางเสนอ
"ขอบคุณครับ ไม่จำเป็นแล้วครับ นักเรียนกำลังเตรียมของสำหรับแฟชั่นโชว์ของตัวเองอยู่ และนางแบบก็ติดต่อไว้หมดแล้ว" เย่เวยโหลวส่ายหน้า
"ทำไมเธอถึงดื้อรั้นแบบนี้? รู้ไหมว่าไม่ใช่แค่ฉันที่ใช้นางแบบตาเล็ก มันคือสิ่งที่ทุกคนใช้ ทุกแบรนด์ ทุกแฟชั่นโชว์ ล้วนทำแบบนี้" เหลียงเอินหยางเน้นเสียง
"ที่ทุกคนทำกัน ก็ถูกต้องแล้วหรือครับ?" เย่เวยโหลวถามกลับอย่างสงบ
เขายืนอยู่ใต้ฟ้าใสเมฆขาว แสงตะวันสาดลงบนศีรษะและบ่า ทำให้เขาดูจ้าจนแสบตา