เพราะคำสั่งของไซหมง การโจมตีเมืองหลวงของกองกำลังกบฏยิ่งไร้ซึ่งการยับยั้ง
เครื่องบินทิ้งระเบิดบนฟ้า ทิ้งขีปนาวุธลงมาทุกช่วงเวลา
เย่อู๋ซวงและพวกที่ไม่มีสิทธิ์โจมตีก่อน จำต้องพาโทมัสหลบลงใต้ดิน เพื่อไม่ให้ถูกระเบิดจนเป็นเนื้อเป็นโคลน
ในห้องใต้ดิน หัวหน้าทีมรองเข้าใจไม่ได้
"ฝ่ายนั้นย่อมรู้อยู่แล้วว่าเราอยู่ในทำเนียบประธานาธิบดี ทำไมถึงยิงระเบิดไม่เลือกหน้า?"
ดวงตาคล้ำของเย่อู๋ซวงแลบแสงเย็น "กองกำลังกบฏที่ถูกประเทศเอยุยาน โหดเหี้ยมไร้มนุษยธรรม ฉันฆ่าลูกชายของไซหมงไป ไซมอนคงไม่ยอมปล่อยฉันไปง่าย ๆ"
เสิ่นชิงร้อนรน "พวกเขาไม่กลัวเซี่ยกั๋วเหรอ?"
เหลยหลงเอ่ยช้า ๆ "ถ้าเราตายโดยไม่ทิศาร่องรอยไว้เลย ใครจะไปรู้ว่าเราถูกกองกำลังกบฏฆ่า หรือเดินชนกระสุนเข้าเอง"
เงื่อนไขต่อพวกเขาไม่เอื้ออำนวยเอาเสียเลย
"เย่ พวกคุณกำลังพูดเรื่องอะไร?" โทมัสที่ฟังภาษาจีนไม่เข้าใจถามต่อ
เย่อู๋ซวงสรุปสั้น ๆ "ฉันฆ่าลูกชายของไซหมง ไซหมงอยากฆ่าฉัน"
สีหน้าโทมัสเปลี่ยนไปทันที
เขารู้จักนิสัยของไซหมงดีเกินกว่าจะไม่รู้ว่าเขาโหดเหี้ยมเพียงใด
ดวงตาเขาแสดงความผิดอย่างที่สุด "ฉันขอโทษจริง ๆ เป็นเพราะฉันที่ทำให้พวกคุณต้องลำบาก"
ถ้าเขาไม่ขอความช่วยเหลือจากเซี่ยกั๋ว เซี่ยกั๋วก็จะไม่ส่งหน่วยรบพิเศษหลิวหยุนมา เย่อู๋ซวงก็จะไม่ได้ฆ่าลูกชายของไซหมง
"ท่านประธานาธิบดีไม่ต้องรู้สึกผิด พวกเราเพียงทำภารกิจที่ประเทศมอบหมายเท่านั้น" เย่อู๋ซวงก้มตาครุ่นคิด
"สิ่งที่เร่งด่วนที่สุดคือ หาทางหลุดออกจากวงล้อมนี้"
ไม่ว่าฝีมือยิงของเธอจะแม่นยำแค่ไหน ก็ไม่อาจสู้ปืนใหญ่หลายสิบกระบอกที่ระเบิดไม่มีมุมตายได้
ยิ่งไปกว่านั้น จำนวนคนของฝ่ายนั้นยังมากกว่าหน่วยรบพิเศษหลิวหยุนรวมกับทหารในเมืองอยู่ห่างกันคนละขั้ว
ทหารในเมืองก็ยังลดจำนวนลงเรื่อย ๆ ตามการสู้รบป้องกันที่ยืดเยื้อ