หลังจากตัดสินใจจะสำรวจลานบ้าน เย่อู๋ซวงก็ต้องเผชิญกับสองปัญหา:
ไปตอนกลางวัน
หรือไปตอนกลางคืน
เมื่อคิดว่าตัวเองไม่คุ้นเคยกับลานบ้าน ฟ้ามืดทัศนวิสัยย่ำแย่ เย่อู๋ซวงก็ล้มเลิกตอนกลางคืน เลือกที่จะไปตอนกลางวัน
รอจนเย่เว่ยกั๋วเข้าไปในลานบ้านอีกรอบ เย่อู๋ซวงก็จงใจรออยู่ช่วงหนึ่ง แล้วค่อยเดินตามเข้าไปในลานบ้าน
เห็นเธอโผล่มา ชายหนุ่มต้องสงสัยว่าเป็นสายลับที่กำลังต้อนวัวอยู่ ก็เดินมาขวางหน้าเธอไว้ทันที พลางยิ้มทักทาย:
“นี่ไม่ใช่อู๋ซวงหรอกเหรอ มายังไงอีกล่ะ คุณลุงเย่ลืมมือถืออีกแล้วเหรอวันนี้”
เย่อู๋ซวง: “เอามาค่ะ”
เสียงของชายหนุ่มสูงขึ้นเล็กน้อย: “แล้วมาหาคุณลุงเย่ทำไมล่ะ”
เย่อู๋ซวงปรือตาขึ้นนิดหน่อย เอ่ยสั้นๆ ว่า: “มีเรื่องสำคัญมากมาหาเขาค่ะ”
ชายหนุ่มสงสัย: “เรื่องอะไรหรือ สำคัญขนาดนั้น”
เย่อู๋ซวงยิ้ม: “เรื่องส่วนตัวค่ะ”
สีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนไป
แค่เอ่ยคำว่า “ส่วนตัว” ออกมา ต่อให้เขาอยากจะหว่านล้อมให้กลับหรือปฏิเสธ ก็ทำไม่ได้แล้ว
แต่เขาก็จะให้นางเข้าไปเร็วนักก็ไม่ได้
คนข้างในยังไม่ทันเตรียมตัวเลยนะ!
ชายหนุ่มเอ่ยอีกว่า: “งั้นก็รีบเข้าไปหาคุณพ่อเถอะ ว่าแต่ช่วยดูมือถือให้หน่อยได้มั้ย มือถือผมไม่รู้เป็นอะไร จอดับบ่อยมาก”
พูดพลางชายหนุ่มก็ขวางทางเย่อู๋ซวง หยิบมือถือผู้สูงอายุเลียนแบบขึ้นมายื่นตรงหน้านาง
เย่อู๋ซวงรู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องการถ่วงเวลา ก็เหมือนที่เคยถ่วงทุกคนมาก่อนหน้านี้